“Broodjescultuur”

We hebben het best getroffen met onze kroost…
Ze zijn uitgegroeid tot fijne jong-volwassenen (alhoewel er enig dispuut zou kunnen ontstaan door deze benaming :)).
Sinds Oudste het huis uit is en Middelste zijn weken doorbrengt met hopelijk véééél studeren in Gent, is het door de week wel rustig geworden ten huize B.
Één punt blijft lastig en al lang voor discussies zorgen… Eten…
En laat nu net onze Jongste, die vanaf nu zijn vader en moeder voor zichzelf heeft, daar een verschrikkelijk lastpak in zijn. Het valt dus nu des te harder op aan tafel dat hij eigenlijk niks lust.
Dat is al begonnen toen hij een baby was, ter wereld komen met een gewicht van 4.200gr, dat kan tellen…
Maar nu is hij 1,85 groot en weegt maar amper 55kg. Eten is nooit zijn grootste passie geweest, alhoewel… frietjes, spiegelei, chips en tosti’s (jawel, mijn halve trouwboek is een Nederlander) gaan er altijd in.
En… belegde broodjes…
Laat Middelste en Jongste net daar samen een sport van maken van die te pas en te onpas te willen gaan halen.
Iedereen weet ongetwijfeld dat een kotstudent niet altijd evenwichtig en gezond eet, dus proberen we in het weekend flink wat vitamientjes toe te voegen… wat ons niet altijd in dank wordt afgenomen 🙂
Afgelopen weekend was het weer zover, “het is al keilang geleden dat we nog eens broodjes zijn gaan halen, mogen we alsjeblief?” Af en toe doen we dat wel eens, maar niet als er genoeg lekker eten in huis is en ik zelf ook broodjes kan maken voor hen.
Het “keilang geleden” voor Middelste is ook zéér relatief, dus ging het niet door.
De broodjes die ik een uurtje later zelf maakte, werden toch ook met een “welverdiende 9,5” bekroond.
We zijn wel iets te weten gekomen en dat wil ik jullie niet onthouden…
Een smos in Gent is geen smos zoals ergens anders, echt waar beweert Middelste.
“Dat is per definitie altijd een smos met kaas, ham of allebei”.
Als je een smos preparé vraagt, dan begrijpen ze dat niet, want wat wil je dan… een broodje preparé met groenten of een smos?
“Ja mama, Gent heeft echt een andere broodjescultuur…”

Dus als je op stap gaat in Gent en je wil ergens een broodje eten, let goed op wat je bestelt, je zou wel eens iets heel anders kunnen krijgen dan wat je gevraagd hebt.

Dat heet dan gelukkig zijn

Maandagmorgen, in de auto op weg naar het werk…
Gewoontegetrouw luister ik naar radio 1, omdat op die zender af en toe nog een zinnig onderwerp aangesneden wordt en het nieuws niet herleid wordt tot een zinnetje of twee.
Ik luisterde met een bloedend moederhart naar het bericht over het overlijden van een scoutsjongen tijdens een activiteit op zondag. Verschrikkelijk, denk ik dan en mijn gedachten gaan automatisch naar onze eigen kroost.

Alhoewel ik zelf niet gespaard bleef van enig leed in mijn leven, is een kind afgeven zowat het ergste wat je kan overkomen denk ik. De wonde die daardoor geslagen wordt is er één voor het leven en stelt een gezin, relatie danig op de proef.
Mijn stiefmoeder moest ook een zoon afgeven, ze draagt het verdriet elke seconde mee, ook al is het al jaren geleden…

Als we dan ’s avonds na het werk telefoon krijgen van “mijn zus”, die vertelt dat die jongen een neef is van haar echtgenoot, dan komt het dichtbij. B en ik zijn erg dicht tegen elkaar aan gekropen en zijn zo dankbaar dat ons gezin nog gezond is. Het is het grootste geschenk wat je kan krijgen…
Er wordt veel gerelativeerd en nagepraat over afgelopen zondag.

Want het was natuurlijk ook moederdag, allé, eigenlijk niet in Antwerpen, maar er mogen best 2 moederdagen zijn, ja toch? 🙂
Onze kroost had een prachtig boeket gekocht voor mij en B had heerlijk gekookt…
Jaja, buiten schrijven kan hij eigenlijk ook best een lekker gerechtje op tafel toveren!
Met een geweldig gevoel keek ik de tafel rond en was blij dat iedereen er gelukkig uitzag.
Zelfs onze oudste, die een verschrikkelijke storm in haar relatie moest doorstaan, heeft terug lichtjes in haar ogen.
Wat wil een mens dan nog meer?

Wel, je kan je niks meer wensen, de mensen die je graag ziet, gezond en gelukkig, heel dankbaar zijn om die gewone dingen…
Gewoon, gelukkig kunnen zijn 🙂
Want het kan heel snel “keren” en voor de mama van de scoutsjongen zal geen enkele moederdag nog hetzelfde zijn….

Brief aan mijn ouders

Lieve mama,

Ik begin heel bewust mijn brief aan jou, je bent en blijft mijn geliefde moeder…
We, mijn broer en ik, hadden een warme, onbezorgde jeugd.
Je werkte hard om ons alle kansen te gunnen, we woonden in een mooi huis, gingen naar toffe scholen en hadden (bijna, want alle tieners beseffen dat uiteraard niet op die leeftijd) alles wat we wilden.
Je wilde wel dat we met twee voeten op de grond bleven staan, je kwam zelf immers uit een gezin van 12 kinderen dat zonder vader moest opgroeien. Dus deden we nooit buitensporige dingen, maar genoten van heerlijke feesten met de familie en vele vakanties aan zee.
Je was er altijd voor ons, we hadden een warme band.
Je kon streng zijn, maar was wel rechtvaardig (oei, wat klinkt dat cliché), maar het was echt waar.
Als er al eens ruzie was, werd dat altijd uitgepraat.
Ik geef toe, ik zal zeker een aantal negatieve dingen vergeten, want je was uiteraard ook maar een mens 🙂
Tijdens mijn, onze, puberjaren, kon je je enorm inleven in de dingen die we meemaakten…
Alsof je al 10 pubers had grootgebracht…
Ik werd bijgestaan in liefdesverdriet, maar ook terechtgewezen als ik te hard van stapel liep.
Ook mijn broer, die er een sport van maakte om in het weekend te ontsnappen door het raam, kon rekenen op je warme hart.
Er kwam veel te snel een einde aan onze mooie jeugd toen je op je 41e de diagnose te horen kreeg dat je nog maar een paar jaar te leven had. Je hebt het zelfs toen kunnen opbrengen om je pijn zo veel mogelijk te verstoppen voor ons en mij in snel tempo klaar te stomen om een gezin te runnen.
Mama, na 30 jaar ben je nog elke seconde in mijn gedachten, denk ik nog altijd terug aan onze zó kostbare tijd samen.
Het allerergste vind ik dat je B en onze 3 kinderen nooit hebt mogen kennen. Ik weet dat je ontzettend trots zou zijn op ons gezin en je zou een superoma geweest zijn…
Het heeft niet mogen zijn, maar je bent bij ons en ik weet dat je over ons waakt.

Dank je, omdat je mijn mama bent …

Papa,

Mijn woorden aan jou zullen kort zijn.
Ik heb je nooit aanwezig geweten toen ik jong was, je deed je eigen ding en zat meer in je duivenhok dan tijd met ons door te brengen.
Zelfs op vakantie gaan met het gezin deed je niet, dat deden we samen met mama en de familie…
Toen mama overleed heb je ons schaamtelijk in de steek gelaten en je gewenteld in je eigen verdriet.
Je vergat daarbij mijn broer en ik, die radeloos achterbleven na de dood van hun moeder.
Amper een jaar na haar dood leerde je iemand anders kennen, waar wij nooit een band mee hebben kunnen opbouwen… Ze was immers veel te druk met haar eigen kinderen.
Ik ga je hier zelfs geen enkel krediet geven, je hebt ons eten en kleding gegeven, en daar hield het mee op.
Tot op vandaag hebben we geen enkele emotionele band, omdat je ouderwets en star vasthoudt aan je eigen principes. Ook je kleinkinderen interesseren je amper, alhoewel je dit waarschijnlijk zou ontkennen moest je dit lezen.
Ik ben klaar met je, ben blij met B en ons warm gezin…
Ik ben er zeker van dat je ooit verantwoording zal moeten afleggen om er nooit geweest te zijn voor mijn broer en ik toen we het meest een vader nodig hadden…

Trotse partner

‘K vind het wel eens kunnen, een echte “stoef”blog…

Ik zag het al even aankomen.
Toen B anderhalf jaar geleden in allerijl naar het ziekenhuis gebracht werd, om daar te horen te krijgen dat hij door het oog van de naald gekropen was, begon voor hem een moeilijke tijd.
Het werd lichamelijk en psychisch een zware herstelperiode…

Één van de conclusies was dat er aan de conditie moest gewerkt worden, om het hart stevig “te ondersteunen”. Evy kwam eraan te pas om het trainingsprogramma op gang te brengen.
Goeie invloed, die Evy, het werkte, zonder noemenswaardige problemen werden de loopsessies opgebouwd. En er werden doelen gesteld…
Schrijfster startte mee op maar moest door veelvuldige blessures vroegtijdig opgeven.
B daarentegen ging steeds beter en vlotter lopen.
Jullie konden onlangs lezen dat hij vol trots de “Urban Citta Trail” in Antwerpen uitliep en er veel voldoening in vond.
Toen stond ik al te glunderen van trots aan de finish, zelfs de kou en de regen konden me niet deren.

Uiteraard stond “The 10 Miles van Antwerpen” ook op het lijstje, dat moet je als loper toch eens gedaan hebben.
Afgelopen zondag was het zover, slecht weer, joepie, want veel zuurstof in de lucht.
(Voor de supporters een ietsje minder, maar…. Alles voor de liefde 🙂 )
Heel de voormiddag op van de zenuwen, begrijpelijk, want het is niet niks.
Eenmaal vertrokken kwam het goed, en als je daar staat, ik geef het toe, de sfeer werkt aanstekelijk!
Om 15u kwam de massa in beweging en was er geen houden meer aan.
Het is een prachtig zicht, al die mensen samen zien lopen…
Ik haastte me naar de overkant van de Schelde door de voetgangerstunnel, verdorie … 😦
Wist ik veel dat dat zooooooooooo’ n lange tunnel was, ‘k dacht dat ik Antwerpen wel kende, heb weeral wat bijgeleerd :).
Maar ik was op tijd aan de overkant, om de glimlach op zijn gezicht te zien toen hij me op de trappen zag staan.
Zoveel verschillende mensen dat je dan ziet, alle leeftijden, nationaliteiten, maten….
Lopen is voor iedereen.

Ben er zeker van dat ik mijn kilometerkes ook afgelegd heb, de voetgangerstunnel nog eens door, de terugweg naar de finish, hordes toeschouwers trotserend.
Maar ik was op tijd, binnen een voor hem vooraf bepaalde tijd kwam B over de finish, glunderend, maar doodmoe…
Het was zwaar geweest, de tunnels zijn niet voor “watjes”…
En ik… Ik was apetrots op “mijn loper”, hij had het toch maar gedaan 🙂
Hij mag trots zijn op wat hij gedaan heeft, ik ben nog veel trotser!
De problemen met zijn hart, het heeft hem niet klein gekregen, integendeel.

Volgend jaar lopen we hem samen, want zijn enthousiasme werkt aanstekelijk en de blessures blijven uit…
Dan kunnen we trots zijn op elkaar!

To eat or not to eat

Hoe we best gezond blijven en gezond leven, dat weet iedereen waarschijnlijk wel…
Veel groente eten, niet teveel alcohol drinken, niet roken, héél veel bewegen…
Misschien krijgen we wel allemaal hét bikini- of zwembroeklijf waar we van dromen.

Maar eigenlijk is dat voor de meesten saai en moeten er steeds nieuwe methodes gevonden worden om af te vallen, er moeten nieuwe, sexy voedingsmiddelen bovengehaald worden, want….
Geef toe, dat levert een boeiender conversatie op dan die over sla en tomaten.

Maar, lieve lezers, ik permitteer het me om het te zeggen, zijn we niet een heel klein beetje aan het overdrijven?
Af en toe moet ik in opleiding voor mijn werk, om u allen goed te kunnen blijven helpen 🙂 …
Het is een hele onderneming, heel vroeg opstaan, de vroegste trein op, veel koffie – ook niet goed naar het schijnt-, en ’s middags een lunch met de collega’s in het bedrijfsrestaurant.
En daar gaat het al mis…
Een keuze uit salade, al dan niet met dressing, warme maaltijden, desserts (al dan niet gezond), frisdrank of water.
Probleem is de blikken in je bord als je tussen 10 collega’s zit die allemaal salade, uiteraard zonder dressing, eten, terwijl ik het aandurf om aardappelen met bloemkool en biefstuk te eten.
Dan durf ik om een uur of drie in de namiddag echt mijn frangipanneke niet meer bovenhalen hoor!
Hoe slecht kan ik bezig zijn??
Is alles wat mijn grootmoeder en moeder vroeger klaarmaakten ineens dikmakend,verschrikkelijk ongezond en ook nog eens kankerverwekkend?
Wie durft er zijn of haar kind nog een boterham met choco meegeven in de brooddoos naar school?
Er moest eens een grammetje suiker inzitten?
Uiteraard is gezonde voeding belangrijk, maar volgens mij hebben we geen dure zaden of bessen uit verre oorden nodig om een gezond lijf te krijgen…. Daar worden alleen maar een paar slimme zakenlui en voedingsconsulenten rijker van.
Wat is er mis met lekkere tomaten, sla, boerenkool enzovoort van “bij ons”?
En mag daar dan een stukje vlees of vis bij?
Ik durf zelfs niet te vertellen dat B en ik ’s morgens een boterham eten, want dat blijkt al helemaal uit den boze te zijn… Een boterham, stel je voor… Gemaakt met gewone tarwe en bloem… Heiligschennis dezer dagen…

Het wordt er alleen maar erger op als diegenen, die denken de waarheid in pacht te hebben over superfood, ook over niets anders meer kunnen praten en in de waan zijn dat alleen zij gelijk hebben. Al eens gezien hoe iemand met een maatje meer wordt aangekeken als hij of zij het aandurft om een ijsje, laat staan een pakje friet, te eten? Stel je voor, dat zou toch echt niet mogen…

Het waren wijze woorden van “Willemijn uit Gooische Vrouwen” ( hilarische serie trouwens voor de niet-kenners)… “Als God zou willen dat ik alleen leefde op sla, dan had hij wel een konijn van mij gemaakt”…

Eigenlijk komt het erop neer dat ieder doet en eet naar eigen goeddunken.
Nee, ik roep iedereen op om geen oordeel te vellen over de eetgewoontes van “onze medemens” , zodat ik weer gerust op het werk een warme maaltijd kan eten zonder aangekeken te worden alsof ik “mijn eigen hond aan het opeten ben”.

Lente

Als ik luister naar de vogels die een nieuw lied beginnen,
Als ik de eerste warme zonnestralen op mijn naakte huid voel…
Dan voel ik loutering…

Is dit het echte moment?
Is dit de kans waarop ik gewacht heb… Een frisse start…warme zonnestralen…nieuwe energie…

Trek ik nu definitief de deur dicht van twijfel, angst, onzekerheid…
Durf ik het aan?

Alles komt terug tot leven, de tijd gaat verder zonder ons, zonder mij, zonder jou…
Maar onze tijd krijgt een nieuwe start, zonder twijfels, zonder angst.

Ik trek de deur dicht en laat mijn donkere gedachten achter bij de winter.
Ik ga de lente in, met jou.
Energie stroomt door mijn bloed, energie om jou te beminnen, jou lief te hebben…
Te vergeven en vergeten…

Misschien duwt de winter af en toe nog tegen mijn gesloten deur, het mag…
De schoonheid van de lente en de zomer zal alles goed maken.

Ik trek de deur dicht en leun tegen je aan…
Ik weet dat het goed is tussen ons…

Voor altijd…

Family ties

Ik denk dat ik ongeveer 16  moet geweest zijn,toen ik terugkeerde van een scoutskamp en mijn moeder me niet stond op te wachten aan het lokaal.Haar jongste zus,mijn lievelingstante kwam me halen omdat mama opgenomen was in het ziekenhuis met een longontsteking die maar niet wilde genezen…. Ik had er alle vertrouwen in dat het goed zou komen en ging met plezier uit logeren.

Je moet weten dat,langs mama’s kant,we een bijzonder hechte familie waren… Een heel grote familie,want ze waren met 11 broers en zusters.Alle gelegenheden werden benut om feesten te geven,het ene al plezanter dan het andere.Alle vreugde en verdriet werden gedeeld…

Het kwam niet goed… Op mijn 18e kregen ik en mijn 2jaar jongere broer te horen dat mama aan een ongeneeslijke vorm van kanker leed.Na een vreselijke strijd moesten we afscheid nemen toen ik amper het middelbaar uit was…

Dan staat de wereld heel even stil… Maar,dankzij de familie redden we het wel,dacht ik toen… 😦

Ik ging studeren,universiteit-want dat had ik mama beloofd-en runde tegelijkertijd ons gezin…Papa was teveel met zichzelf bezig inplaats van zijn kids op te vangen… Het was een harde leerschool,maar wat doe je??Studeren,koken,boodschappen doen,er zijn voor je jongere broer…Je raadt het al,ik buisde jammerlijk…

Het enige positieve dat ik eraan overhield,was mijn relatie met Brubeck.Zijn liefde en de aandacht van zijn ouders hielpen me enorm.

Ook de familie was er toen nog,tot….papa besloot met een nieuwe partner te beginnen.Een tv soap was er niks tegen… “Dat kon en zou niet gebeuren”… Dat beslisten de broers en zussen samen en lieten papa vallen als een baksteen.Omdat mijn broer en ik partij trokken voor hem werden plots alle banden doorgesneden.Het verhaal hier in detail vertellen zou ons veel te ver leiden… maar het was hard… bikkelhard… Eerst je moeder afgeven en dan nog de hele familie… Pfffff….

Ik had nog het geluk terecht te komen bij Brubeck thuis en daar zeer goed te worden opgevangen… Mijn broer daarertegen… Heeft nog niet echt veel geluk gekend.

Tot ik voor een paar weken-via messenger-aan de praat geraakte met een neef die in Gent woont.Om Brubeck zijn speciale verjaardag te vieren ben ik met hem in contact geraakt.Het is prettig om af en toe met hem te babbelen…Ook toen ik zag dat mijn broer op FB een dineetje had gehad met een andere neef…

Tijd heelt alle wonden…dat wordt toch gezegd….

Het is een fijn gevoel,dat via de jongere generatie,de family ties misschien terug een beetje aangehaald worden…  

En wat die wonden betreft… Ze verzachten,omdat er andere mensen zijn die je leven kleur geven en de pijn laten waar ze hoort te zijn.