Oma’s aan de top

Mijn baas en ik zaten vanmiddag na een pittig, maar constructief functioneringsgesprek samen te eten in onze oh zo gezellige kantoorkeuken. 

Het gaat wel goed tussen ons omdat alles bespreekbaar is en we ook op persoonlijk vlak wat raakpunten hebben.

Bijna struikelend over zijn woorden, blinkend van trots, verkondigde hij dat ook zijn dochter een 1ste kindje verwacht.

Tja, het doet wat met een mens.

Grootouders, bomma, bompa, moeke, vake, opa, oma, moemoe, vava, mams, opi, bonni…. 

Iedereen heeft grootouders; of heeft er gehad; of heeft ze nooit gekend; of had er geen contact mee; ze kunnen een grote, of kleine, of geen rol spelen, of gespeeld hebben.

Ik had er ook…

Bomma v*^~••••, langs mama’s kant, en bomma en bompa L*^~••, langs papa’s kant.

Over de laatste 2 kan ik kort zijn, er zijn niet veel woorden aan te verspillen. Er bestaan slechte mensen, stoute mensen, wel, mijn bomma langs papa’s kant was daar één van. Ze kon eigenlijk mijn mama niet uitstaan en uitte dat op geniepige wijze. Bompa had niet veel te zeggen, integendeel, de brave mens deed nooit zijn mond open. Ze namen nooit de moeite om ons te leren kennen, ik liet geen traan op hun begrafenis.

Mijn andere bomma daarentegen was een superbomma, een echte bomma aan de top! Ze moest in haar eentje 11!! kinderen zien groot te brengen, haar man kwam door een schielijk ongeval om het leven op jonge leeftijd.

Ze redde het hoor, vraag me niet waar ze de kracht vandaan haalde. Ze doorstond een oorlog, moest 12 monden voeden, had ook een zoon met een beperking, kon toch een paar kinderen laten studeren…enfin, ik hield een eindeloos respect voor haar over.

Ze had een hele wagon vol kleinkinderen, ze waren allemaal gelijk voor haar, we konden altijd terecht in haar grote “thuis”…de deur stond altijd voor iedereen open.

Er stond altijd een verse pot soep op het vuur, verse frietjes werden op vraag onmiddellijk gesneden en haar stoofvlees met gehaktballetjes was ons aller favoriet! 

Op oudejaarsavond schaarden we ons allemaal rond haar grote tafel en kreeg ieder kleinkind hetzelfde kado: een nieuwe pyjama, grappig, het was een mooie traditie.

Voor ons kleinkinderen was ze de allerbeste bomma, voor haar kinderen de allerliefste moeder.

Haar leven werd getekend door keihard werken, eten maken, zorgen voor, zorgen om, blij zijn met eenvoudige, kleine dingen.

Helaas was de dood van mijn mama, haar oudste dochter, teveel voor haar getekende geschiedenis. Ik zie nog haar gezicht, de diepe groeven van verdriet toen ze afscheid nam van haar dode dochter.

Ze is het nooit teboven gekomen, ze “knakte” als een dode bloem en stierf een jaar later.

Ze was voor mij een “bomma aan de top” en ik zal haar nooit vergeten. Ze leerde me wat onvoorwaardelijk liefhebben is, dat het leven te kort is om je zorgen altijd te laten wegen…

Ze gaf me de waarden mee die ik belangrijk vind om zelf een goeie bonni voor ons kleinkind te zijn.

Lieve bomma, ik stuur je een kus, waar je ook bent, van mij, van Mr B, van onze kinderen, en ja…van ons eigen kleinkind.

Had je het maar mogen meemaken…

L.

Advertenties

Instinct

Ik ken mijn kinderen, ik ken ze door en door.

Huilbuien als baby, als peuter…van echt verdriet tot krokodilletranen.

Onzekerheden op de lagere school, teleurstellingen en verrukkingen, blijdschap en mislukkingen.

Ontdekkingen als tiener, puber, een weg zoeken, verliefd worden, op roze wolken zweven, kapot zijn van verdriet, mooie vriendschappen zien bloeien.

We stonden samen op de eerste rij in de mooie en soms verdrietige momenten in hun jonge leven.

Één blik op hun gezichtsuitdrukking, ik weet meteen hoe ze zich voelen, hun lichaamstaal verraadt of ze zich goed in hun vel voelen.

Ik ben hun moeder, in goede en minder goede momenten.

Ik blijf hun moeder, ook nu ze volwassen zijn, nu de 2 oudsten het huis uit zijn, nu ze werk hebben, nu ze een lief en een kind hebben.

Ze staan alle 3 op eigen benen, we steunen hen en zijn trots op hen, ze weten dat…omdat we het dikwijls zeggen, zeggen dat we trots zijn op de “mens” die ze zijn!

Ik wist bv direct, met één blik op mijn dochters gezicht, dat ze zwanger was….moederinstinct?

Het is een geruststellend gevoel, wetend dat ik meestal goed aanvoel hoe het met onze kinderen gaat.

Maar soms lig ik ook wakker, omdat datzelfde gevoel me ook vertelt dat het ook fout kan zitten.

Vorige week liep ik al een hele tijd met het onbestemde gevoel rond dat er iets mis was bij Middelste. Onze communicatie kwam niet direct van zijn kant, hij had het erg druk op het  werk, een familietentje kon niet doorgaan wegens ziekte. Allemaal heel plausibel, maar toch… mijn instinct fluisterde me in dat er iets niet goed zat.

Ik heb er een paar dagen over getobd, met B over gesproken…ik kon het gevoel niet van me afschudden.

Ik stuurde hem een berichtje, eigenlijk omdat ik dacht dat we mss iets fout gezegd hadden, niet vaak genoeg langskomen (we vinden het niet nodig om elke dag op hun stoep te staan), gewoon om hem even te “horen”.

Zijn antwoord kwam onmiddellijk.

Het verraste ons, maar ook weer niet. Ik wil jullie begrip vragen om de details hier niet uit de doeken te doen, daar gaat dit logje ook niet om. Hij wilde ons niet lastig vallen, wilde zijn probleem alleen oplossen.

Maar wat was hij opgelucht toen hij zijn hart kon luchten, wetend dat we luisterden zonder een oordeel te vellen, hij mag zelf zijn eigen weg zoeken.

Het delen is voor hem een stap vooruit en we “cover his back” in wat hij ook beslist.

Mijn moederinstinct liet me niet in de steek. 

Ik zal er altijd voor hen zijn.

Hoe kon ik vergeten?


Een créche die 3 weken de deuren sluit om het personeel ook hun nodige verlof te gunnen.

Een dochter en haar lief die moeten puzzelen om een opvangregeling rond te krijgen.

Een blogster die sinds een jaartje nieuwbakken bonni is en part-time werkt.

Een kleinkind dat op mijn “vrije” dagen ons huis komt omtoveren tot “huisje klein geluk”.
Hoe kon ik vergeten?

Hoe kon ik vergeten…

• Dat een peuter het niet nodig vindt om lekker tot een uur of 8 te slapen?

• Dat de keuken opruimen pas ’s avonds kan als de rust is weergekeerd?

• Dat het absoluut niet belangrijk is dat een woonkamer herschapen wordt in een speelkamer?

• Dat op een duploblok trappen met je blote voet iets is wat je alleen je ergste vijand toewenst?

• Dat rustig een tas koffie drinken uitmondt in geklieder in de zetel?

• Dat Bumba (in onze tijd Samson) soelaas kan brengen als de vermoeidheid toeslaat?

• Dat soep maken met een één-jarige aan je been een hele kunst is?

• Dat 2 kleine armpjes rond je nek je ter plekke doen smelten?

• Dat winkelen met een buggy echt superhandig is om spullen vanonder op te laden?

• Dat een sandwichke bij de bakker wonderen doet?

• Dat ik lang geleden zo hard uitkeek naar de thuiskomst van B om ongestoord naar het toilet te kunnen?

• Dat ik zo ontzettend geniet als een baby zijn armpjes naar me uitsteekt?

• Dat ik onvoorwaardelijk en hoteldebotel instant verliefd kan worden op een baby?

• Dat gaan winkelen net iets meer organisatie en voorbereiding vraagt eer je de deur uit bent?

• Dat alleen al de grote, spontane glimlach alle vermoeidheid zomaar uit mijn lijf wegspoelt?

• Dat ik het helemaal niet erg vind dat mijn t-shirt vol peekesstomp hangt?

• Dat pampers vervangen iets is wat je nooit verleert?

• Dat ik zelf tot rust kom als een klein, warm peuterlijfje even tot rust komt op mijn schoot?

• Dat ik hét ga missen als deze dagen voorbij zijn?
Ik was het natuurlijk helemaal niet vergeten!

Ik geniet met volle teugen en ben me ervan bewust dat ik gelukkig ben.

Gelukkig dat ik ons kleinkind zo vaak zie, dat hij thuis is bij ons en dat dat altijd zo zal zijn.

Gelukkig dat onze dochter haar zoontje toevertrouwd aan ons, aan onze liefdevolle zorgen.

Als ik vanavond moe in bed kruip, zal ik weten….

Ik was het allemaal nooit vergeten!

Zomerspinsels

Zomertijd…

Veel spinsels om te delen.

Om niet te delen.

Om over na te denken, om over te praten, om gelukkig mee te zijn, om te laten bezinken.

Spinsels in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn gezin, in mijn lijf, in mijn gedachten.

Zomerspinsels…

Juli en augustus zijn werkmaanden voor Mr B en mezelf. Sinds onze kinderen “groot” zijn verkiezen wij om buiten de schoolvakanties weg te gaan. Scheelt een hoop in stress op de autowegen, rustige stranden, beter eten in de restaurants en vooral veel beter voor onze bankrekening.

Nog een weekje of 6 geduld dus. Ondertussen doen we het thuis op zijn ’s zomers.

Alles wat rustiger aan -alhoewel dat aan mijn halve trouwboek niet echt te merken is-, een aperitiefje als we thuiskomen, lange avonden buiten als onze Belgische zomer dat toelaat, veel te veel uit eten gaan, eindelijk wat meer lezen. 

Zomerspinsels voor ons.

We mochten een leuk feestje bouwen (dat mag je letterlijk nemen aangezien we ons huis ervoor openstelden) voor de doop en 1ste verjaardag van kleinzoontje. 

Ik heb respect voor de keuze van Oudste en haar lief omdat het een zeer bewuste keuze was. Niet zozeer uit religieus oogpunt maar eerder om kleinzoon te laten opgroeien in een gemeenschap waar hij geliefd is en altijd beschermd zal worden. Peter en Meter stonden daar centraal, het was oprecht.

Onze huwelijksverjaardag is een belangrijk zomerspinsel voor ons, niet dat we die dag nodig hebben om te weten dat we een goed team zijn, dat beseffen we elke dag. We staan er gewoon extra bij stil dat we 28 jaar geleden besloten om er altijd voor elkaar te zijn. 

Een heerlijke avond in een super visrestaurant in Antwerpen, herinneringen ophalen, naar de toekomst kijken…zomaar wat “spinselen”.

De verjaardag van Jongste die 21 werd, eindelijk kwam vertellen dat hij “van ’t straat is”, een leuk feestje met de juiste mensen, een laat dineetje met onze kinderen, een warme dag in alle opzichten.

Maar ook vervelende spinsels hielden me bezig. Ik denk teveel na, heb het soms moeilijk om los te laten, weet dat dat nodig is, mijn lijf sputtert wat tegen, confronteert me, mijn werk steekt tegen (niks nieuw, ik weet het), maar het irriteert me ECHT. 

Constructieve, emotionele gesprekken met B, bezoek aan de huisdokter en lieve aandacht van Een toffe blogster (die totaal ondergewaardeerd wordt) wisten de negatieve spinsels grotendeels uit mijn gedachten.

Ik nam daarnet de moedige beslissing (al goed dat Mr B niet schrijft momenteel, anders zou hier gegarandeerd een blog van komen) om mijn haar kort te laten knippen. 

Echt moedig hé? 

Ik deed er weeeeeeeeken over om de stap te zetten, met als gevolg dat mijn haar veel te lang geworden was en ik er constant over zeurde. Ook een beetje de schuld van B, die mijn haar de laatste weken niet meer “waanzinnig mooi” vond, maar gewoon “mooi“. 🙄🙃

Ik moest dus wel naar de kapper, met lood in mijn schoenen.

Het is eraf, 20 cm!!! New me…

Toegegeven, het is beter, pittiger, Jongste zei dat ik er jonger uitzag (joepie), Mr B gebruikte terug het woord waanzinnig (salto van plezier).

De zomer mag nog lang verder spinselen.

Ik wens jullie allemaal “warme” dagen! 


En toen werd ik stil

Mijn lieve zus,

Hoe kan ik je ooit bedanken?

Xxx”


En toen werd ik stil.

De oncologe van mijn “zus” schreef een boek. Een boek over “leven en dood voor mensen zoals jij en ik”.

De zin hierboven was handgeschreven en kreeg me stil.

Mijn zus heeft daarin haar verhaal verteld. Hoe ze er na al die jaren op terug kijkt. Hoe ze gered werd door de kennis en menselijkheid van haar dokter.

Ze gaf mij het boek kado.

Hoe ze mij vernoemt, ik had geen idee…

Ik werd stil.

Stil, omdat ik van haar houd. Omdat ik zo blij ben dat ze nog leeft, omdat ze het zo sterk heeft kunnen neerschrijven, omdat ze beseft dat het leven een geschenk is, omdat ze ervaarde dat liefde en vriendschap ervoor zorgden dat haar “kankerzorgen verteerbaar zijn”.

“Ik wil niet dat jij me ooit bedankt. Ik was er voor je, zal er altijd voor je zijn, gewoon omdat jij, jij bent, omdat dat is wat mensen doen als ze elkaar graag zien, onvoorwaardelijk!”

Dat was mijn antwoord toen ik haar boodschap in het boek zag staan.

Het is een moedig en eerlijk boek, een boek waar je stil van wordt.

Beste professor,

Zeer gewaardeerde oncologe van zoveel mensen,

Ik wil je bedanken.

Ik wil je bedanken voor wie je bent, ómdat je er bent, om wat je doet.

Ik heb je één keer mogen ontmoeten. De eerste controle na het opstart van de chemo van mijn zus. 

Ik was onder de indruk van je aanpak. Confronterend, maar oh zo menselijk. Met “passie voor de patiënt”, zoals je zelf zegt. Eerlijk, zonder dingen te verzwijgen. Zonder mensen te sussen en te zeggen dat het wel goed komt.

Duidelijk, maar zo “invoelend” (het is een woord dat ik sindsdien koester).

Ik vind het zo moeilijk voor je dat je zelf ziek geworden bent. Ik wens je een dokter toe die met evenveel passie voor jouw genezing gaat dan u zelf doet.

Ik ben je dankbaar omdat mijn zus haar strijd en vertrouwen in jouw handen gelegd heeft. Omdat je haar altijd eerlijk gezegd hebt waar ze aan toe was. Omdat je met haar hebt gewerkt, omdat ze leeft…

Ik hoop dat je nog heel lang mag doorgaan met mensen op deze manier te helpen, te begeleiden, een kans te bieden. 

Een dokter te zijn met aandacht voor de mens, niet alleen voor de ziekte.

Ik ben blij dat je diegene was die mijn zus hielp de “hindernis te overwinnen die op haar pad kwam”.

Ik zal je er eeuwig dankbaar voor zijn.

Ik werd stil bij het lezen van dit boek, van de getuigenissen, van de moed en de kracht van zoveel mensen.

“Passie voor de patiënt”…

En toen werd ik stil.



Morgen is de dag…

Morgen is de dag die voor jou nooit meer komt.

De dag die 33 jaar geleden voor het laatst kwam.

Morgen is de dag waarop je 76 jaar geleden geboren werd.

De dag waarop je ouders gelukkig niet beseften dat je maar 43 zou worden.

Morgen is de dag dat ik voor jou voor de laatste keer een kadootje uitzocht voor je verjaardag, de laatste keer dat ik een kop thee op bed mocht brengen.

Morgen blijft jouw dag, lieve mama.

Morgen blijft voor altijd dé verjaardag van de belangrijkste vrouw in mijn leven, de vrouw die me vormde tot wie ik nu ben.

Sinds 33 jaar is 24 juni een extra moederdag, voor altijd in mijn hart.

24 juni, de dag dat je 43 werd…

Je laatste maand in levende lijve, maar altijd in mij en onze kinderen doorlevend.

Morgen is de dag…



Birthdaygirl


Hij deed het weer, Mr Brubeck had afgelopen weekend vol verrassingen gestoken om mijn verjaardag te vieren.

Hij is daar erg goed in, ik laat het me met heel veel plezier welgevallen! Het gekonkelfoes met de kinderen is schattig om te zien 😀.

Een aantal onder jullie zal zich misschien nog een spannend Valentijnsweekend herinneren, vorig jaar werd een superfijn weekend in elkaar gestoken om me te verwelkomen tot de “club der vijftigers” en ook dit jaar is 17 juni niet ongemerkt voorbijgegaan, integendeel!

Ik moest me zaterdagmorgen presenteren in een leuk kleedje, hakken en rode lippenstift (al goed dat ik hou van mooie lippen). 

Er moest ook een koffertje klaarstaan met iets sportiever schoeisel en een luchtige outfit.

Jawel, in Pure C in Cadzand werden we verwelkomd voor wat een zalige lunch zou worden.

Ik weet wel dat dit erg persoonlijk is, maar wij houden er erg van, lekker eten op alle niveau’s, van een simpel gerecht in een klein brasserietje, een goed pak frieten uit een puntzak, een bord oesters met een glas cava op een markt tot…

Af en toe een iets specialer “uitje”.

Het was super, af, formidastisch, om het met een groot cliché te zeggen: “een culinair orgasme” (dat bestaat dus echt).


Het ene kunstwerk na het andere wordt aan tafel getoverd.

Zelfs aan de boter wordt aandacht besteed.

Ik dacht even dat dit een echte was, mijn maag protesteerde onmiddelijk… gelukkig waren alleen de kaarsjes echt en zat dit eronder:

Het was subliem, elke cent waard, behalve…de drank. Dat vinden wij ontzettend jammer; die is onnodig duur, je rekening wordt er bijna door verdubbeld. Maar ik kan moeilijk een fles wijn in mijn sjakosh meesmokkelen hé? 

Enfin, missie van B al voor de helft geslaagd, een tevreden vrouw, wat wil een man nog meer? 

Juist, een vrouw die nóg meer tevreden is!

Een zorgvuldig uitgezocht hotel in het hartje van Brugge was onze volgende “halte”. Toeval wilde dat ik de avond van tevoren nog gezegd had: “ik zou nog wel eens naar Brugge willen, ronddwalen in de stillere straatjes en uren blijven hangen in een leuke wijnbar de (meeste) toeristen nog niet gevonden hebben. 

Jaja, hij kent me goed!

Weeral gescoord!

Zondag nog even rondgeslenterd in een veel te warm Sluis. Maar de terrasjes (voor ons eentje in het bijzonder) blijven er fijn en hoe warmer het wordt, hoe leuker het is om mensen te “kijken”. Onwaarschijnlijk, ik vraag me dan af onder welke steen sommigen onderuit komen kruipen… 

We hebben nog even getwijfeld om naar het naaktstrand van Groede te rijden, maar naar het schijnt hangt daar soms Paul Pannenkoek rond 😀 en waar laat je dan je handen als je elkaar goeiedag zegt?? 

Terug naar Hoogstraten waar de laatste verrassing mijn dag compleet maakte, heel ons gezin aanwezig in de tuin, in het zwembad en voor de jongste een minibadje.

Ze hadden een bbq in elkaar gestoken voor mij, cava koud gezet en warme omhelzingen bij! Ik word op handen gedragen, love them to pieces.

Samen rond de tafel, lekker eten, koele wijn, leuke gesprekken, een kleinkind die zijn broodje aan de hond geeft, gewoon samenzijn met dat wat mij het liefste is, mijn gezin.

Dank je liefste B, liefste kids!

Jaja, ik ben een gelukkige vrouw…