Maand: juli 2017

Hoe kon ik vergeten?


Een créche die 3 weken de deuren sluit om het personeel ook hun nodige verlof te gunnen.

Een dochter en haar lief die moeten puzzelen om een opvangregeling rond te krijgen.

Een blogster die sinds een jaartje nieuwbakken bonni is en part-time werkt.

Een kleinkind dat op mijn “vrije” dagen ons huis komt omtoveren tot “huisje klein geluk”.
Hoe kon ik vergeten?

Hoe kon ik vergeten…

• Dat een peuter het niet nodig vindt om lekker tot een uur of 8 te slapen?

• Dat de keuken opruimen pas ’s avonds kan als de rust is weergekeerd?

• Dat het absoluut niet belangrijk is dat een woonkamer herschapen wordt in een speelkamer?

• Dat op een duploblok trappen met je blote voet iets is wat je alleen je ergste vijand toewenst?

• Dat rustig een tas koffie drinken uitmondt in geklieder in de zetel?

• Dat Bumba (in onze tijd Samson) soelaas kan brengen als de vermoeidheid toeslaat?

• Dat soep maken met een één-jarige aan je been een hele kunst is?

• Dat 2 kleine armpjes rond je nek je ter plekke doen smelten?

• Dat winkelen met een buggy echt superhandig is om spullen vanonder op te laden?

• Dat een sandwichke bij de bakker wonderen doet?

• Dat ik lang geleden zo hard uitkeek naar de thuiskomst van B om ongestoord naar het toilet te kunnen?

• Dat ik zo ontzettend geniet als een baby zijn armpjes naar me uitsteekt?

• Dat ik onvoorwaardelijk en hoteldebotel instant verliefd kan worden op een baby?

• Dat gaan winkelen net iets meer organisatie en voorbereiding vraagt eer je de deur uit bent?

• Dat alleen al de grote, spontane glimlach alle vermoeidheid zomaar uit mijn lijf wegspoelt?

• Dat ik het helemaal niet erg vind dat mijn t-shirt vol peekesstomp hangt?

• Dat pampers vervangen iets is wat je nooit verleert?

• Dat ik zelf tot rust kom als een klein, warm peuterlijfje even tot rust komt op mijn schoot?

• Dat ik hét ga missen als deze dagen voorbij zijn?
Ik was het natuurlijk helemaal niet vergeten!

Ik geniet met volle teugen en ben me ervan bewust dat ik gelukkig ben.

Gelukkig dat ik ons kleinkind zo vaak zie, dat hij thuis is bij ons en dat dat altijd zo zal zijn.

Gelukkig dat onze dochter haar zoontje toevertrouwd aan ons, aan onze liefdevolle zorgen.

Als ik vanavond moe in bed kruip, zal ik weten….

Ik was het allemaal nooit vergeten!

Advertenties

Zomerspinsels

Zomertijd…

Veel spinsels om te delen.

Om niet te delen.

Om over na te denken, om over te praten, om gelukkig mee te zijn, om te laten bezinken.

Spinsels in mijn hoofd, in mijn hart, in mijn gezin, in mijn lijf, in mijn gedachten.

Zomerspinsels…

Juli en augustus zijn werkmaanden voor Mr B en mezelf. Sinds onze kinderen “groot” zijn verkiezen wij om buiten de schoolvakanties weg te gaan. Scheelt een hoop in stress op de autowegen, rustige stranden, beter eten in de restaurants en vooral veel beter voor onze bankrekening.

Nog een weekje of 6 geduld dus. Ondertussen doen we het thuis op zijn ’s zomers.

Alles wat rustiger aan -alhoewel dat aan mijn halve trouwboek niet echt te merken is-, een aperitiefje als we thuiskomen, lange avonden buiten als onze Belgische zomer dat toelaat, veel te veel uit eten gaan, eindelijk wat meer lezen. 

Zomerspinsels voor ons.

We mochten een leuk feestje bouwen (dat mag je letterlijk nemen aangezien we ons huis ervoor openstelden) voor de doop en 1ste verjaardag van kleinzoontje. 

Ik heb respect voor de keuze van Oudste en haar lief omdat het een zeer bewuste keuze was. Niet zozeer uit religieus oogpunt maar eerder om kleinzoon te laten opgroeien in een gemeenschap waar hij geliefd is en altijd beschermd zal worden. Peter en Meter stonden daar centraal, het was oprecht.

Onze huwelijksverjaardag is een belangrijk zomerspinsel voor ons, niet dat we die dag nodig hebben om te weten dat we een goed team zijn, dat beseffen we elke dag. We staan er gewoon extra bij stil dat we 28 jaar geleden besloten om er altijd voor elkaar te zijn. 

Een heerlijke avond in een super visrestaurant in Antwerpen, herinneringen ophalen, naar de toekomst kijken…zomaar wat “spinselen”.

De verjaardag van Jongste die 21 werd, eindelijk kwam vertellen dat hij “van ’t straat is”, een leuk feestje met de juiste mensen, een laat dineetje met onze kinderen, een warme dag in alle opzichten.

Maar ook vervelende spinsels hielden me bezig. Ik denk teveel na, heb het soms moeilijk om los te laten, weet dat dat nodig is, mijn lijf sputtert wat tegen, confronteert me, mijn werk steekt tegen (niks nieuw, ik weet het), maar het irriteert me ECHT. 

Constructieve, emotionele gesprekken met B, bezoek aan de huisdokter en lieve aandacht van Een toffe blogster (die totaal ondergewaardeerd wordt) wisten de negatieve spinsels grotendeels uit mijn gedachten.

Ik nam daarnet de moedige beslissing (al goed dat Mr B niet schrijft momenteel, anders zou hier gegarandeerd een blog van komen) om mijn haar kort te laten knippen. 

Echt moedig hé? 

Ik deed er weeeeeeeeken over om de stap te zetten, met als gevolg dat mijn haar veel te lang geworden was en ik er constant over zeurde. Ook een beetje de schuld van B, die mijn haar de laatste weken niet meer “waanzinnig mooi” vond, maar gewoon “mooi“. 🙄🙃

Ik moest dus wel naar de kapper, met lood in mijn schoenen.

Het is eraf, 20 cm!!! New me…

Toegegeven, het is beter, pittiger, Jongste zei dat ik er jonger uitzag (joepie), Mr B gebruikte terug het woord waanzinnig (salto van plezier).

De zomer mag nog lang verder spinselen.

Ik wens jullie allemaal “warme” dagen!