En toen werd ik stil

Mijn lieve zus,

Hoe kan ik je ooit bedanken?

Xxx”


En toen werd ik stil.

De oncologe van mijn “zus” schreef een boek. Een boek over “leven en dood voor mensen zoals jij en ik”.

De zin hierboven was handgeschreven en kreeg me stil.

Mijn zus heeft daarin haar verhaal verteld. Hoe ze er na al die jaren op terug kijkt. Hoe ze gered werd door de kennis en menselijkheid van haar dokter.

Ze gaf mij het boek kado.

Hoe ze mij vernoemt, ik had geen idee…

Ik werd stil.

Stil, omdat ik van haar houd. Omdat ik zo blij ben dat ze nog leeft, omdat ze het zo sterk heeft kunnen neerschrijven, omdat ze beseft dat het leven een geschenk is, omdat ze ervaarde dat liefde en vriendschap ervoor zorgden dat haar “kankerzorgen verteerbaar zijn”.

“Ik wil niet dat jij me ooit bedankt. Ik was er voor je, zal er altijd voor je zijn, gewoon omdat jij, jij bent, omdat dat is wat mensen doen als ze elkaar graag zien, onvoorwaardelijk!”

Dat was mijn antwoord toen ik haar boodschap in het boek zag staan.

Het is een moedig en eerlijk boek, een boek waar je stil van wordt.

Beste professor,

Zeer gewaardeerde oncologe van zoveel mensen,

Ik wil je bedanken.

Ik wil je bedanken voor wie je bent, ómdat je er bent, om wat je doet.

Ik heb je één keer mogen ontmoeten. De eerste controle na het opstart van de chemo van mijn zus. 

Ik was onder de indruk van je aanpak. Confronterend, maar oh zo menselijk. Met “passie voor de patiënt”, zoals je zelf zegt. Eerlijk, zonder dingen te verzwijgen. Zonder mensen te sussen en te zeggen dat het wel goed komt.

Duidelijk, maar zo “invoelend” (het is een woord dat ik sindsdien koester).

Ik vind het zo moeilijk voor je dat je zelf ziek geworden bent. Ik wens je een dokter toe die met evenveel passie voor jouw genezing gaat dan u zelf doet.

Ik ben je dankbaar omdat mijn zus haar strijd en vertrouwen in jouw handen gelegd heeft. Omdat je haar altijd eerlijk gezegd hebt waar ze aan toe was. Omdat je met haar hebt gewerkt, omdat ze leeft…

Ik hoop dat je nog heel lang mag doorgaan met mensen op deze manier te helpen, te begeleiden, een kans te bieden. 

Een dokter te zijn met aandacht voor de mens, niet alleen voor de ziekte.

Ik ben blij dat je diegene was die mijn zus hielp de “hindernis te overwinnen die op haar pad kwam”.

Ik zal je er eeuwig dankbaar voor zijn.

Ik werd stil bij het lezen van dit boek, van de getuigenissen, van de moed en de kracht van zoveel mensen.

“Passie voor de patiënt”…

En toen werd ik stil.



Advertenties

30 gedachtes over “En toen werd ik stil

  1. Kanker heb je niet alleen blijkt uit alles dat je hier zo prachtig beschrijft, helaas gaat dat ook op voor veel andere levensbedreigende ziektes, en je mag je gelukkig prijzen met mensen om je heen die helpen “dragen”.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s