Maand: juni 2017

En toen werd ik stil

Mijn lieve zus,

Hoe kan ik je ooit bedanken?

Xxx”


En toen werd ik stil.

De oncologe van mijn “zus” schreef een boek. Een boek over “leven en dood voor mensen zoals jij en ik”.

De zin hierboven was handgeschreven en kreeg me stil.

Mijn zus heeft daarin haar verhaal verteld. Hoe ze er na al die jaren op terug kijkt. Hoe ze gered werd door de kennis en menselijkheid van haar dokter.

Ze gaf mij het boek kado.

Hoe ze mij vernoemt, ik had geen idee…

Ik werd stil.

Stil, omdat ik van haar houd. Omdat ik zo blij ben dat ze nog leeft, omdat ze het zo sterk heeft kunnen neerschrijven, omdat ze beseft dat het leven een geschenk is, omdat ze ervaarde dat liefde en vriendschap ervoor zorgden dat haar “kankerzorgen verteerbaar zijn”.

“Ik wil niet dat jij me ooit bedankt. Ik was er voor je, zal er altijd voor je zijn, gewoon omdat jij, jij bent, omdat dat is wat mensen doen als ze elkaar graag zien, onvoorwaardelijk!”

Dat was mijn antwoord toen ik haar boodschap in het boek zag staan.

Het is een moedig en eerlijk boek, een boek waar je stil van wordt.

Beste professor,

Zeer gewaardeerde oncologe van zoveel mensen,

Ik wil je bedanken.

Ik wil je bedanken voor wie je bent, ómdat je er bent, om wat je doet.

Ik heb je één keer mogen ontmoeten. De eerste controle na het opstart van de chemo van mijn zus. 

Ik was onder de indruk van je aanpak. Confronterend, maar oh zo menselijk. Met “passie voor de patiënt”, zoals je zelf zegt. Eerlijk, zonder dingen te verzwijgen. Zonder mensen te sussen en te zeggen dat het wel goed komt.

Duidelijk, maar zo “invoelend” (het is een woord dat ik sindsdien koester).

Ik vind het zo moeilijk voor je dat je zelf ziek geworden bent. Ik wens je een dokter toe die met evenveel passie voor jouw genezing gaat dan u zelf doet.

Ik ben je dankbaar omdat mijn zus haar strijd en vertrouwen in jouw handen gelegd heeft. Omdat je haar altijd eerlijk gezegd hebt waar ze aan toe was. Omdat je met haar hebt gewerkt, omdat ze leeft…

Ik hoop dat je nog heel lang mag doorgaan met mensen op deze manier te helpen, te begeleiden, een kans te bieden. 

Een dokter te zijn met aandacht voor de mens, niet alleen voor de ziekte.

Ik ben blij dat je diegene was die mijn zus hielp de “hindernis te overwinnen die op haar pad kwam”.

Ik zal je er eeuwig dankbaar voor zijn.

Ik werd stil bij het lezen van dit boek, van de getuigenissen, van de moed en de kracht van zoveel mensen.

“Passie voor de patiënt”…

En toen werd ik stil.



Advertenties

Morgen is de dag…

Morgen is de dag die voor jou nooit meer komt.

De dag die 33 jaar geleden voor het laatst kwam.

Morgen is de dag waarop je 76 jaar geleden geboren werd.

De dag waarop je ouders gelukkig niet beseften dat je maar 43 zou worden.

Morgen is de dag dat ik voor jou voor de laatste keer een kadootje uitzocht voor je verjaardag, de laatste keer dat ik een kop thee op bed mocht brengen.

Morgen blijft jouw dag, lieve mama.

Morgen blijft voor altijd dé verjaardag van de belangrijkste vrouw in mijn leven, de vrouw die me vormde tot wie ik nu ben.

Sinds 33 jaar is 24 juni een extra moederdag, voor altijd in mijn hart.

24 juni, de dag dat je 43 werd…

Je laatste maand in levende lijve, maar altijd in mij en onze kinderen doorlevend.

Morgen is de dag…



Birthdaygirl


Hij deed het weer, Mr Brubeck had afgelopen weekend vol verrassingen gestoken om mijn verjaardag te vieren.

Hij is daar erg goed in, ik laat het me met heel veel plezier welgevallen! Het gekonkelfoes met de kinderen is schattig om te zien 😀.

Een aantal onder jullie zal zich misschien nog een spannend Valentijnsweekend herinneren, vorig jaar werd een superfijn weekend in elkaar gestoken om me te verwelkomen tot de “club der vijftigers” en ook dit jaar is 17 juni niet ongemerkt voorbijgegaan, integendeel!

Ik moest me zaterdagmorgen presenteren in een leuk kleedje, hakken en rode lippenstift (al goed dat ik hou van mooie lippen). 

Er moest ook een koffertje klaarstaan met iets sportiever schoeisel en een luchtige outfit.

Jawel, in Pure C in Cadzand werden we verwelkomd voor wat een zalige lunch zou worden.

Ik weet wel dat dit erg persoonlijk is, maar wij houden er erg van, lekker eten op alle niveau’s, van een simpel gerecht in een klein brasserietje, een goed pak frieten uit een puntzak, een bord oesters met een glas cava op een markt tot…

Af en toe een iets specialer “uitje”.

Het was super, af, formidastisch, om het met een groot cliché te zeggen: “een culinair orgasme” (dat bestaat dus echt).


Het ene kunstwerk na het andere wordt aan tafel getoverd.

Zelfs aan de boter wordt aandacht besteed.

Ik dacht even dat dit een echte was, mijn maag protesteerde onmiddelijk… gelukkig waren alleen de kaarsjes echt en zat dit eronder:

Het was subliem, elke cent waard, behalve…de drank. Dat vinden wij ontzettend jammer; die is onnodig duur, je rekening wordt er bijna door verdubbeld. Maar ik kan moeilijk een fles wijn in mijn sjakosh meesmokkelen hé? 

Enfin, missie van B al voor de helft geslaagd, een tevreden vrouw, wat wil een man nog meer? 

Juist, een vrouw die nóg meer tevreden is!

Een zorgvuldig uitgezocht hotel in het hartje van Brugge was onze volgende “halte”. Toeval wilde dat ik de avond van tevoren nog gezegd had: “ik zou nog wel eens naar Brugge willen, ronddwalen in de stillere straatjes en uren blijven hangen in een leuke wijnbar de (meeste) toeristen nog niet gevonden hebben. 

Jaja, hij kent me goed!

Weeral gescoord!

Zondag nog even rondgeslenterd in een veel te warm Sluis. Maar de terrasjes (voor ons eentje in het bijzonder) blijven er fijn en hoe warmer het wordt, hoe leuker het is om mensen te “kijken”. Onwaarschijnlijk, ik vraag me dan af onder welke steen sommigen onderuit komen kruipen… 

We hebben nog even getwijfeld om naar het naaktstrand van Groede te rijden, maar naar het schijnt hangt daar soms Paul Pannenkoek rond 😀 en waar laat je dan je handen als je elkaar goeiedag zegt?? 

Terug naar Hoogstraten waar de laatste verrassing mijn dag compleet maakte, heel ons gezin aanwezig in de tuin, in het zwembad en voor de jongste een minibadje.

Ze hadden een bbq in elkaar gestoken voor mij, cava koud gezet en warme omhelzingen bij! Ik word op handen gedragen, love them to pieces.

Samen rond de tafel, lekker eten, koele wijn, leuke gesprekken, een kleinkind die zijn broodje aan de hond geeft, gewoon samenzijn met dat wat mij het liefste is, mijn gezin.

Dank je liefste B, liefste kids!

Jaja, ik ben een gelukkige vrouw…

Eigen schuld, dikke ….


Ok, bovenstaande quote is er een beetje over, maar geef toe, iedereen denkt dat wel eens…

Een artikel in de krant vandaag deed me besluiten het toch even fijntjes te zeggen: “hoe dom kan een mens toch zijn”?

De titel van het schrijfsel is goed gekozen, het wekt instant medeleven op…even doorklikken dacht deze “blogster”.

Een jong koppel wil een huisje kopen dat naar hun zin is, in hun budget past en goed gelegen is. Dan kunnen ze eindelijk hun huurperiode achter zich laten en iets van henzelf bemachtigen (lees: van de bank voor de komende 20 jaar).

Op zich een verstandige beslissing wil je niet al je geld aan vadertje staat geven, maar…

Als je leest dat “een makelaar al het 3-dubbele had geboden op het huis”, de eigenaars alleen wilden verkopen aan mensen die de ziel van het pand wilden bewaren, dan zouden er al een heleboel alarmbelletjes moeten afgaan.

Neen, het wordt nog beter, de notaris zegt dat er een “voorkooprecht” op het huis zit (een bepaalde partij mag dus het recht uitoefenen om een pand onder je neus weg te kapen), maar dat dit zelden wordt uitgevoerd. Het blijft onduidelijk of de desbetreffende notaris die laatste woorden effectief heeft uitgesproken.

Een beetje angstig tekenen we toch maar de compromis en betalen we het voorschot”….. huh???

“We zegden ook de huur al op van ons huidig adres”….huh???

Nu blijkt toch wel dat het voorkooprecht wél wordt uitgeoefend zeker?

Nu staan ze binnenkort op straat door een “kronkel in de wetgeving”… huh???

Ze waren toch van tevoren gewaarschuwd? Is het nu de schuld van een ander? Een kronkel in de wetgeving?

Nee, we zetten het even in de krant, dan wordt het zeker en vast instant opgelost? Dat is zowat de nieuwe tendens tegenwoordig; we krijgen ons gelijk niet, we geven een interview, proberen op het gemoed van de lezers te werken, misschien gaat het probleem dan wel weg. 

Onwaarschijnlijk kortzichtig. 

Als je van tevoren gewaarschuwd bent, waarom neem je dan die beslissing, waarom ben je dan verontwaardigd, waarom denk je geen 2X na?

Nooit van het spreekwoord “een verwittigd mens is er 2 waard” gehoord?

Ik begrijp dit echt niet, een ander de schuld geven is wel zo makkelijk.

Eigen schuld, dikke bult lijkt me behoorlijk van toepassing hier.

Walk alone

4 maanden geleden is het al, dat we je naar de dierenarts brachten om je zachtjes te laten gaan.

4 maanden geleden dat ik je blonde kop in mijn handen mocht houden, je zachtjes in mocht fluisteren: “tot ziens, trouwe vriend, super viervoetig deel van ons gezin…

4 dagen geleden fietsten we door het natuurgebied waar we lange wandelingen met je maakten, je kende het uit je hondenbrein vanbuiten, met je feilloze instinct.

We hebben het gemeden, omdat het ons pijnlijk maar ook mooi terugwerpt naar de jaren waarin je ons leven deelde, waarin wij het als vanzelfsprekend vonden dat je aan onze zijde liep.

Maar we moesten erdoor, het gebied ligt immers vlak aan het werk van je jongste baasje; daar werd een opendeurdag georganiseerd. 

We waren stil, reden zonder een woord te zeggen door de mooie dreven, lazen elkaars gedachten zonder elkaar aan te kijken, wetend…dit was jouw en ons domein.

Binnenkort worden deze velden en wegen misschien uitgeroepen tot “werelderfgoed”, wie weet…

Voor ons zal het altijd het gebied zijn waar jij, wij, jij en wij urenlange wandelingen maakten, waar je soms verdween in het struikgewas om helemaal besmeurd terug te komen, waar je de schapen de schrik op het lijf joeg, waar je ongestoord kon rennen.

Op een dag zullen de herinneringen waarschijnlijk plaats maken voor een lach in plaats van een traan, maar nu is het moeilijk, zo verdomd moeilijk…

Lieve, lieve Luka… you’ll never walk  alone…

Anti-climax

All we have is today…

Eigenlijk weet iedereen dat wel, het is echter pas door sommige gebeurtenissen die je leven op zijn kop zetten dat je je die levenswijsheid toeëigent en er ook naar leeft en handelt.

Vandaag leven, gelukkig zijn met wat en wie je hebt en dát koesteren.

Wij hebben er de afgelopen 2 weken ten volle van genoten. Van gewoon, gewoon. Van kleine en grote dingen. Van praten en stil zijn. Van blij en verwonderd zijn. Van even niks doen en volop ontdekken. Van gewoon genieten, gewoon gelukkig zijn, omdat het kan, vandaag…

We waren er nog nooit met z’n tweetjes geweest, in Portugal.

Ik heb ooit, 10 jaar geleden, een citytrip naar Lissabon gemaakt, maar Lissabon is Portugal niet.

Het werd een mooie trip langs verschillende Portugese steden, elk op een andere manier indrukken nalatend.

Wisten jullie dat…
Porto écht heel mooi is?

Kleine, compacte stad, waar de tijd op sommige plaatsen is blijven stilstaan. Waar toerisme en echtheid hand in hand samen wandelen, waar het bloedheet kan zijn, waar het verkeer een absolute chaos is, waar je te horen krijgt dat er “geen witte porto meer is”…. excuse me? “geen witte porto in Porto?“, waar jammer genoeg het verval hoogtij viert, waar je op tijd moet zijn wil je ergens een leuk tafeltje hebben om buiten te eten…

Waar ze ook mooie stranden hebben om de warmte van de stad van je af te schudden?

Aveiro een ietsiepietsie héél klein beetje aan Venetië doet denken?

Waar waanzinnig mooie oude gebouwen (zoals bovenstaand treinstation) staan te verkommeren?

Waar het eten superlekker en spotgoedkoop is?

Dat de bedenkers van de Efteling de mosterd in SINTRA haalden?




Dat alleen de massa’s gedropte Japanners een bezoek voor iedereen verpesten?

Deze mijnheer heel de tijd foto’s van mij wilde trekken?

We in een prachtig oud huis gelogeerd waren en daar geen oog toegedaan hebben? (Geen oude, van houten vloeren voorziene B&B’s meer voor ons, dank je feestelijk)

Dat we vooral op ons eigen tempo alles verkend hebben, proberend de drukte te ontvluchten en de toeristen te vermijden (ik weet wel dat ook wij dat zijn), heel veel terrasjes -soms gewoon op een stoel tegen de muur van een café in een dorp waar nooit een toerist komt en waar een koffie 50 cent!! kost- te doen, kortom, alles mocht en niks moest.

Dat we uiteindelijk in LISSABON beland zijn om daar de “boel” wat te verkennen.

Dat je daar het allerlekkerste gebakje van de hele wereld kan en moet eten?

Pasteis de Nata”  of in Belem de wereldberoemde (maar eigenlijk hetzelfde) “Pasteis de Belem”. Niet te weerstaan…
Dat ik me realiseerde dat het echt een mooie, oude stad is én gebleven is, dat hier wél wat gedaan wordt aan het verval en menig oud pand opgeknapt wordt.

Dat de toren van BELEM  er nog steeds staat, alleen met een rij aanschuivende toeristen ervoor?

Dat het klooster hieronder nog steeds een streling voor het oog blijft en de naam van Jongste draagt? Dat je je wel een weg moet banen door een horde bussen die toeristen uitbraken en ik hier 10 jaar geleden bijna alleen stond?

Dat ik mijn hoogtevrees weer eens op proef gesteld heb door me op dit momument te wagen en ik daar toch wel weer wat doodsangsten uitgestaan heb. Maar wat een uitzicht!!

Dat de oude trammetjes de stad blijven doorkruisen, nu volgepropt met rood aangelopen mensen en volgeplakt met reclame, jammer…

Dat we heel tevreden de vlucht huiswaarts namen, een zalige vakantie hadden, genoten in alle betekenissen van het woord, genoten van nú leven!

Dat we bij thuiskomst een fijne zomeravond doorbrachten met onze kids, kleinkind, zus (die gezond verklaard is) en haar gezin.
Dat ik nu met een buikgriep op de zetel dit logje schrijf, van een anti-climax gesproken.