Hard


18 jaar en moederloos

18 jaar en gebombardeerd tot moeder

18 jaar en alleen met verdriet

18 jaar, opvang voor een verloren vader en stuurloze broer…

Neen, dit is geen logje vol zelfbeklag, alhoewel ik me dat beter af en toe had toegestaan.

Het is een relaas van een bitter feit, van breekbare banden, van gebruikt zijn, van aan de kant gezet te worden, van egoïsme, van vervlogen liefde…

16 jaar en stuurloos, ik pakte je hand en leidde je.

Je studies, je had het moeilijk, ik sleurde je erdoor.

Je puberkuren, dikwijls grappig (behalve voor onze “verdwaalde” vader), soms ook ernstig, werden samen besproken én aangepakt.

De eeuwige buffer die ik was tussen jou en papa, verschrikkelijk!

Je leven aan een zijden draadje, een hersenvliesontsteking…de vele uren aan je bed in het ziekenhuis, mama én zus…

Onze samenhang toen “de familie” besliste om ons te laten vallen, omdat papa een nieuwe relatie kreeg.

De vriendschap en liefde van B, die je altijd behandelde als zijn echte broer, je was een deel van ons gezin, onvoorwaardelijk.

De thuis die je bij ons had toen papa je behandelde als een stuk meubilair, het ouderlijk huis verkocht en je aan je lot overliet.

De morele steun bij je vele liefdesperikelen, tja, je koos niet direct de makkelijkste vrouwen uit. 😀

Elke dag telefoons, elke dag, om te vragen of het wel normaal was dat… altijd vragen om te checken of wat je langstgebleven partner deed wel ok was.

Ik was er altijd voor je, je leunde op me met een (misschien niet zo correcte) vanzelfsprekendheid.

Tussen ons, daar komt nooit iets of iemand tussen hé zusje?”

De tijd leerde het…

Sinds een jaar of 3, je leerde iemand nieuw kennen (en we waren zo blij voor je, wilden zo dat je terug gelukkig werd), is het over…

Oppervlakkigheid tekende tot kerstmis onze relatie, herhaaldelijk vroeg ik je wat er aan het gebeuren was. Het antwoord was altijd hetzelfde; “niets”.

Deed ik iets fout? Zeg het me, ik kan tegen een stootje en ben niet te beroerd mijn hand in eigen boezem te steken.

Na kerst werden B en ik ineens van FB verwijderd, kinderachtig.

Een woord van steun bij het overlijden van onze lieve hond; niks.

De verjaardag van B, die je NOOIT iets misdaan heeft, integendeel….niks.

We stellen onze prioriteiten, het is NIET omdat je een bloedband met me hebt, dat je het recht hebt me zomaar te kwetsen.

Ik heb dit NIET verdiend, B en de kinderen ook niet, op geen ENKELE manier.

Het zij zo, ik hoop dat je niet eenzaam bent.

Je zus.

Advertenties

56 gedachtes over “Hard

  1. Heel jammer dat het zo moest gaan. Achterblijven met vragen, zonder te weten waarom… dat is hard. Ik hoop dat je steun en troost mag vinden bij de mensen die het wel oprecht goed met je voorhebben.

    Like

  2. Wat pijnlijk. En wat erg voor je. Ik voel je verdriet. Een virtueel zakdoekje zal je tranen niet kunnen drogen, maar misschien helpt het wel om je iets beter te voelen. Wie weet komt het ooit nog weer eens recht. Soms begrijp je het niet…… Wat zit er in het hoofd van de ander. Onrecht en het zou anders ‘moeten’ zijn. In elk geval anders kunnen zijn. Sterkte lieve Mrs. Brubeck. Ik denk aan je. En sta heel even naast je en druk je arm.
    Veel liefs en kus xxx ❤

    Liked by 1 persoon

  3. Dit stukje had ik kunnen schrijven over mijn broer. Zoveel raakvlakken in dit stukje. Het ergst vind ik het voor de kinderen die er niets aan kunnen doen en zo hun familie niet zullen leren kennen.
    Sterkte meid. X

    Like

      1. Het draait ook niet om wie fout zit vind ik. Het is een kwestie van durven en willen loslaten en van daaruit samen weer verder gaan. Zonder ooit nog achterom te kijken. Als 1 van de 2 dat niet wil of kan, dan stopt het. Al blijf je ik in ieder geval) wel altijd de hoop houden. (Ik praat nu vanuit mijn eigen situatie, ik weet natuurlijk niet of dit voor jou ook zo geldt)

        Liked by 1 persoon

  4. Vreemd en pijnlijk hoe het soms loopt. En weer is het herkenbaar. Sinds ik burn-out geraakte en voor hen niet meer nuttig was, heb ik niets meer gehoord van vader, broer en zus.

    Like

  5. Mensen veranderen doorgaans met ouder worden. Worden zachter, leren meer relativeren. Sommigen blijven blijkbaar puber, én koppig, én vinden hun hart niet (of weten niet hoe het te gebruiken). Ooit zal ‘zijn frank’ vallen, maar dan kan het misschien te laat zijn…

    Like

      1. Dat is het helemaal. Normaal voelende mensen als jij lijden hieronder. Als dat van de andere kant niet zo is, kan je je vragen stellen. Er zijn inderdaad grenzen en om die te respecteren heb je respect en empathie nodig. Trek je op aan de steun van B. En de kinderen. Dat doe ik ook want zij doen er ten slotte het meest toe. Maar uiteraard neemt dat de emotionele pijn niet helemaal weg he. Veel moed nog.

        Like

  6. Lieve schat, dit verhaal klinkt zo bekend, hoewel de situatie heel anders is. Ook mijn moeder heeft altijd geprobeerd haar familie bij elkaar te houden, altijd was ze er voor een ieder. En hoe vaak ze haar lieten vallen. Daardoor ben ik heel voorzichtig. Het lijkt er zo vaak op dat juist de mensen die het zo goed met je voor hebben vaak een trap na krijgen. Waarom? Misschien omdat juist die mensen die spiegel zijn?
    Je bent een lieverd! En je hebt je eigen mooie gezin! Waar je veel van terug krijgt. Laat de rest maar los… het komt zoals het komt… jij hoeft jezelf nooit wat te verwijten, jij hebt gedaan wat je kon!! Het is zijn gemis. Dikke knuffel van mij😘😘😘

    Like

  7. Klinkt het gek? als ik je vertel dat ik dit herken? Maar dan meer dan 20 jaar terug in de tijd, mijn jongste oom, ook dankzij een relatie…. ineens niets meer… en we waren ook zo close, ja ook ik met hem, de hele familie, en ineens weg… ik zie de pijn en verdriet telkens weer terug bij mijn moeder.

    hard, heel hard, en het waarom, dat is wat je wilt weten, net zoals wij dat willen weten.

    Dikke knuffel van mij

    Like

  8. Wat een verdrietige geschiedenis… 😔 Ik herken het aan de kant geschoven worden; het overkwam mijn man ook; hij dacht ook een goede band te hebben… Maar het onrecht doet pijn, het geeft jouw broer het recht niet om te doen wat hij doet. Ik hoop dat de tijd de gebeurtenissen de andere kant nog opstuurt… hij mag zich in de handen knijpen met jou als zus. Sterkte😘

    Like

  9. Die oppervlakkigheid was het begin van het einde. Maar ach misschien komt hij nog tot inzicht..
    Je zou hem deze tekst kunnen sturen.. Misschien wordt hij wakker.
    Ik weet wat het is.. Helaas is het contact met mij jongste zus nog steeds minimaal en dus moeizaam.
    Soms weet je niet waar je goed aan doet hè..?
    Sterkte lieverd, ik vind het heel erg voor je! Dikke knuffel 🐻❤️

    Like

  10. Je ziet het bij pubers, ze zetten zich af tegen het ouderlijk gezag omdat ze “het nu zelf willen doen”maar nog niet zeker genoeg van zichzelf zijn dat ze dat ook kúnnen.
    Hoe beter de band met de ouders is hoe harder er tegenaan geschopt móet worden om de band te breken en jezelf (onbewust) in de positie te brengen dat je moet doen wat je éigenlijk niet durft…op eigen benen staan.
    Als vervangende moeder is dit dus niet onlogisch, wél heel verdrietig.
    Het komt wel weer goed zodra hij zichzelf genoeg bewezen heeft dát hij op eigen benen kan staan.
    Laat hem zichzelf maar ontdekken .

    Liked by 1 persoon

      1. Toevallig had ik het er vanmiddag nog over met mijn neef met wie ik als enige van die kant nog contact heb. Wij ervaren beide hetzelfde en het is na vier jaar nog altijd moeilijk, je blijft hopen op. Omdat. Hopelijk kunnen we ooit zeggen dat het ergens goed voor was 💙

        Liked by 1 persoon

  11. Wat verdrietig dat het zo moest lopen. Jullie leven nog, het verhaal hoeft misschien niet zo te eindigen. Parkeer het. Liefs en een dikke knuffel. Je hebt een fantastische vrouw!

    Like

  12. Er is een Duits spreekwoord dat luidt: ‘Man muss manchmal von einem Menschen fortgehen, um ihn zu finden.’
    Ik hoop van harte dat het in jullie situatie zo mag uitdraaien.

    Like

  13. Gevalletje ‘alles is oké zolang ze je nodig hebben’. Snap heel goed dat je je gebruikt voelt. 😦 Te triest ook dat het om je broer gaat; broers/zussen horen elkaar onvoorwaardelijk te steunen, er voor elkaar te zijn. Helaas heeft hij dat nog niet door. Wellicht verblindt zijn nieuwe liefde hem? Mensen doen soms rare dingen voor hun partners.
    Een paar jaar terug heeft een toenmalige vriend van mij alle contacten met zijn ‘vrouwelijke vrienden’ verbroken omdat zijn vriendin (die hij nog geen maand kende) dat wilde. Heb heb daarna nooit meer gesproken.
    Mensen gaan soms raar met elkaar om…
    X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s