Maand: mei 2017

Nu even niet


Vroeg opstaan, douchen, aankleden, ontbijten, bokes smeren… nu even niet.

De auto in, verkeer trotseren, op tijd op het werk proberen te zijn…nu even niet.

Vriendelijk en behulpzaam zijn, uitleg geven, zaken rechtzetten, overleg met collega’s, irritaties door stress, niet altijd gewaardeerd worden…nu even niet.

Boodschappen doen, snel naar huis, eten maken, tafel dekken, wasmachine opzetten, eten, afruimen, zetelcrashen…nu even niet.

Huis poetsen, bedden verschonen, was ophangen, strijk wegwerken, even met koffie op de bank, wat gaan we weer eten straks?…nu even niet.

Nu is het even tijd voor vakantie!

Nu is het tijd voor: alles kan en niks moet!

Tijd om samen met Jongste te glunderen om de geboorte van “nieuwe” kalfjes. Helemaal vertederend, hoe hij ermee omgaat, hoe die dieren hem kennen en hem het pasgeboren kalf laten oppakken.

Ik wil mijn job opzeggen en doen wat hij doet, terug naar de essentie, de natuur, onze medemens in al zijn facetten. Het stemt me tot nadenken.

Samen met B in alle vroegte en stilte koffie drinken in onze tuin, genieten…

Koffers pakken om morgen te vertrekken naar Portugal, om al rondrijdend de streek tussen Porto en Lissabon te ontdekken.

Nu eerst samen aperitieven, dat gaan we 2 weken uitgebreid doen.

Praten, wandelen, zwijgen, lachen, lezen, luieren, lekker eten!

Ik zal af en toe verslag uitbrengen, jullie op de hoogte houden van onze escapades, maar nu even niet…

Tot gauw!

Mr and Mrs B.

Hard


18 jaar en moederloos

18 jaar en gebombardeerd tot moeder

18 jaar en alleen met verdriet

18 jaar, opvang voor een verloren vader en stuurloze broer…

Neen, dit is geen logje vol zelfbeklag, alhoewel ik me dat beter af en toe had toegestaan.

Het is een relaas van een bitter feit, van breekbare banden, van gebruikt zijn, van aan de kant gezet te worden, van egoïsme, van vervlogen liefde…

16 jaar en stuurloos, ik pakte je hand en leidde je.

Je studies, je had het moeilijk, ik sleurde je erdoor.

Je puberkuren, dikwijls grappig (behalve voor onze “verdwaalde” vader), soms ook ernstig, werden samen besproken én aangepakt.

De eeuwige buffer die ik was tussen jou en papa, verschrikkelijk!

Je leven aan een zijden draadje, een hersenvliesontsteking…de vele uren aan je bed in het ziekenhuis, mama én zus…

Onze samenhang toen “de familie” besliste om ons te laten vallen, omdat papa een nieuwe relatie kreeg.

De vriendschap en liefde van B, die je altijd behandelde als zijn echte broer, je was een deel van ons gezin, onvoorwaardelijk.

De thuis die je bij ons had toen papa je behandelde als een stuk meubilair, het ouderlijk huis verkocht en je aan je lot overliet.

De morele steun bij je vele liefdesperikelen, tja, je koos niet direct de makkelijkste vrouwen uit. 😀

Elke dag telefoons, elke dag, om te vragen of het wel normaal was dat… altijd vragen om te checken of wat je langstgebleven partner deed wel ok was.

Ik was er altijd voor je, je leunde op me met een (misschien niet zo correcte) vanzelfsprekendheid.

Tussen ons, daar komt nooit iets of iemand tussen hé zusje?”

De tijd leerde het…

Sinds een jaar of 3, je leerde iemand nieuw kennen (en we waren zo blij voor je, wilden zo dat je terug gelukkig werd), is het over…

Oppervlakkigheid tekende tot kerstmis onze relatie, herhaaldelijk vroeg ik je wat er aan het gebeuren was. Het antwoord was altijd hetzelfde; “niets”.

Deed ik iets fout? Zeg het me, ik kan tegen een stootje en ben niet te beroerd mijn hand in eigen boezem te steken.

Na kerst werden B en ik ineens van FB verwijderd, kinderachtig.

Een woord van steun bij het overlijden van onze lieve hond; niks.

De verjaardag van B, die je NOOIT iets misdaan heeft, integendeel….niks.

We stellen onze prioriteiten, het is NIET omdat je een bloedband met me hebt, dat je het recht hebt me zomaar te kwetsen.

Ik heb dit NIET verdiend, B en de kinderen ook niet, op geen ENKELE manier.

Het zij zo, ik hoop dat je niet eenzaam bent.

Je zus.

Fijn vooruitzicht

Mr Brubeck en ik spendeerden afgelopen zondagnamiddag in ons geliefkoosde Breda.

We kennen Breda ondertussen door en door, shoppen in de leukste winkels, borrelen in de kleinste kroegen en flaneren door elk straatje.

Breda heeft een “verborgen schat”, een beetje weggestopt achter een paar brasserietjes bevindt zich de oude bioscoop. Een pareltje! Die werd omgetoverd tot boekenwinkel, zo eentje waar je uren kan rondsnuisteren. Laat dat nu spek voor ons beider bek zijn…

We gaan dan elk zo’n beetje onze eigen gang, komen elkaar af en toe tegen om wat info uit te wisselen om  dan uiteindelijk met een mooie “buit” naar buiten te stappen.

Op mijn strooptocht viel mijn oog op een boek “dagboek van de menopauze”, of zoiets….

Niet dat ik er al volop mee te maken heb, maar…ik bedef dat eraan ontkomen geen optie is. Vooral ’s nachts maakt mijn lijf me er attent op dat het nakende begin in zicht is.

Amai, ik had dat boek beter niet opengeslagen!

Dames, houd elkander stevig vast, “de hel” staat ons te wachten.

Mijn mooie, halflange bruine haren (met hier en daar een likje verf 😀), zullen plaats maken voor een broos, uitgerafeld matje dat nog net op mijn hoofd past. Als je helemaal pech hebt zie je er nog lekker je roze hoofdhuid doorheen blinken.

Mijn humeur zal niet meer te voorspellen zijn, ik zal staan janken als een klein kind op elk onmogelijk moment. Ik zal uitvliegen tegen al wie me lief en niet lief is om de meest onbenullige dingen. Kortom, ik word een echte “Cruella DeVil”.

Mijn vagina zal uitdrogen als een droge vijg en zo broos worden dat je door de wanden kan heenprikken. Je kan dan wel langs de dr passeren om er een zetpil in te proppen; lekker hoor!

Zin in seks is vanaf 55 helemaal vervlogen, dat hoeft toch ook niet meer hé, er komen andere dingen voor in de plaats…veel genegenheid enzo, elkaars hand vasthouden op een terras zou volstaan??? Mmmm.

Mijn botten worden brozer, als je naar me kijkt zal ik spontaan iets breken.

Alles wat ik ga eten zal zich onherroepelijk vast zetten op mijn heupen, buik en billen…joepie 🤡😥.

Ik zal ten pas en te onpas vreselijke zweetaanvallen krijgen, waarbij ik de neiging zal hebben om al mijn kleren van mijn dan rimpelig lijf te rukken.

Ik zal me moeten hullen in driekwartbroeken met een elastiek en alleen nog platte schoenen kunnen dragen.

Ik zal toch de mij toegestuurde gratis “tena-lady” moeten gaan gebruiken, mijn plas zal ik niet meer  kunnen ophouden. Maar, ze beloven wel dat je het niet ziet zitten in een leuke broek!

Maar ik zal geluk hebben, het duurt maar een jaar of 6 á 7, dan zijn we erdoor, wat een mooi vooruitzicht.

Ik sloeg het boek met een zucht dicht en was er zowaar een beetje depri van.

Ik postte niet zo lang geleden nog een blog over het feit dat ik blij was een vrouw te zijn; daar ben ik nu niet meer zo zeker van.

Geef toe, het is niet eerlijk verdeeld, mannen krijgen nog geen  derde van dit soort klachten als ze wat ouder worden.

Neen, die kopen zich een moto, zoeken een peperdure koersfiets uit om 1keertje de Mont Ventoux te beklimmen, gaan ineens sporten om 20kg af te vallen die er na een jaar terug aan zitten, beslissen dat een meisje dat hun dochter kan zijn ineens dé perfecte partner is, beginnen een blog 😜, gaan hun haar in een staartje dragen, denken dat lederen armbandjes een jongere look geeft, beginnen dagcréme te smeren, nemen een blauw pilletje als het iets moeilijker gaat… need I say more?

Ik kijk er helemaal naar uit, wapen me tot aan mijn tanden.

Evil Mrs Brubeck, hou me in de gaten, ik ben er ZO NIET klaar voor!

Dagboek van een bonni #part …

Het is eigenlijk niet te geloven, vandaag word je 10 maandjes jong.

10 maanden geleden gaf je een extra dimensie aan ons leven, veroverde je in een oogwenk onze harten, maakte je ons apetrots, gaf je ons een extra gevoel van verpletterende verantwoordelijkheid, liet je ons tranen met tuiten huilen om je “valse start”, maakte je van onze dochter een mama…

Lief kleinkind, elke dag meer verover je je plaats in je nog kleine wereld. Je ontdekt meer en meer, probeert vanalles uit, met vallen en opstaan…alhoewel, voorlopig vind je het nog wel comfortabeler om gewoon te blijven zitten.

Je maakt ons bezorgd als je een beetje ziek bent, daar ben je al een meester in, niet teveel meer doen hoor, dat is niet goed voor een opa- en bonnihart!

Je tovert een automatische lach op ons gezicht als we aan je denken.

We smelten als we zien hoe je een pact gesloten hebt met je hond, die zo trouw is, ik denk niet dat iemand een vinger naar je moet uitsteken. Het is zó mooi om aan te zien.

Ik kan je niet vertellen hoe ontroerd ik was toen je vorige week spontaan je armpjes naar me uitstak toen je bij je mama op schoot zat.

Hoe hard we moeten lachen als je niet snel genoeg je eten krijgt, hoe verontwaardigd je dan bent en een stel krokodillentranen met gemak uit je ogen laat springen.

Hoe je onmiddellijk hét product uit onze streek met veel liefde in je mondje propte.

Hoe trots je opa was toen hij je onlangs op het kinderdagverblijf mocht gaan halen, hoe hij gevloekt heeft op het installeren van de autostoel. Hoe hij glunderde toen hij met jou thuis kwam.

Lief kleinkind, je maakt onze dagen zo mooi en waardevol, ook al zien we je soms maar een half uurtje. Gelukkig komt je mama bijna elke dag langs, dat kan ze niet laten! 😀😀
We kunnen niet wachten om in september met ons allen op vakantie te gaan, met iedereen samen genieten.

Jij zal ongetwijfeld altijd in het middelpunt van de belangstelling staan, je zal geen aandacht tekort komen.

Lief kleinkind, ik zie je graag, onvoorwaardelijk…

Je Bonni xx