Ik mis je

Toen Oudste iets meer dan 3 jaar geleden als eerste ons nest verliet, werden we overspoeld door een tsunami van gevoelens.

Tijd om haar te missen en stil te staan bij het feit dat ons oudste kind als eerste haar vleugels ging uitslaan hadden we niet. 

Het werd een loodzwaar (en dit is geen greintje overdreven) half jaar. 

Ze was radeloos, verward, boos, verdrietig…totaal ongelukkig!

Het was niet zomaar heimwee, daar hadden we ons een beetje aan verwacht, neen…het was een allesoverweldigend gevoel van terug  naar huis te willen komen. Zelfs haar relatie was voor haar niet belangrijk meer, als ze samen geen huis gekocht hadden, had ze nu terug thuis geweest.

Stilstaan bij onze eigen gevoelens was dus niet aan de orde. Eerlijk gezegd wisten we op den duur niet meer wat te doen; lief zijn, vermanend zijn, begrijpend zijn…het viel allemaal in dovemansoren.

Pas na 6 maanden keerde het tij, wij haalden opgelucht adem, je wil gewoon dat je kinderen gelukkig zijn, punt aan de lijn.

Ze werkt vlakbij ons en woont op 15 minuutjes rijden, niet nodig te vermelden dat we haar zeeeeeeeer geregeld zien en horen. Dat maakt dat we haar niet kΓΊnnen missen πŸ™‚ en we blijven altijd zeer nauw betrokken bij haar nieuwe gezinnetje.

Middelste volgde het voorbeeld van zijn zus begin februari, 3 maanden geleden. Het verkeer speelde hem zodanig parten dat hij besloot om wat vroeger dan gepland te gaan samenwonen met zijn vriendin.

Ik schreef er al eens eerder over, het “lege-nest-syndroom”, dat hebben wij echt niet. Het is de natuurlijke gang van zaken en wij genieten schandalig van de vrijgekomen tijd met ons tweetjes. (Jongste heeft “den boven” voor zich alleen, hij geniet van zijn domein.)

Maar…het contrast is groot, Middelste heeft een drukke job, is redelijk op zichzelf en voelt zich goed op zijn stekje! Super, als ze maar gelukkig zijn, dat primeert.

We horen en zien hem weinig…en ik mis hem…

VoilΓ , het is er uit!

Ik mis je, lieve Middelste.

Ik mis…

Het geluid van je voetstappen op de trap waar je met een rotvaart afkwam.

De sleutel in de voordeur rond een uur of  7 ‘savonds.

Je uitvoerige beschrijvingen van je nieuwe job aan tafel.

Je verschrikkelijke “gehakketak” met je broer.

Je discussies met je papa waarin je steevast een beetje te zwart-wit dacht.

Je kleren in de wasmand.

Je knuffel voor je ging slapen.

Je onvoorwaardelijke steun en aandacht toen  je papa een hartstilstand kreeg.

Je altijd bereid zijn om een boodschap voor ons te doen.

Je halfleeggeten zakken chips die in de zetel bleven liggen.

De “kletstkens” koffie die je nooit opdronk.

De paar lekkere maaltijden die je voor ons kookte.

Ik mis je, lieve zoon, op een gezonde manier, maar ik mis je. 

Mama x






Advertisements

51 gedachtes over “Ik mis je

  1. Je mist ze sowieso als ze vertrekken en ze zijn zo verschillend. En je kan het niet alleen op het verschil dochter-zoon steken. Wij hebben alleen maar jongens en de ene zit hier om de andere dag terwijl je de andere van miserie zelf belt omdat je al 14 dagen niets gehoord hebt. Ik vrees dat we dat gewoon moeten accepteren, blij zijn dat ze komen en af en toe eens goed erover zagen. Of je hart luchten op de blog. ☺

    Liked by 1 persoon

  2. Hij komt het ooit wel te lezen toch?
    Wat een liefde spreekt hieruit, Maar dat kan niet anders, want hij is jullie Middelste.
    hierbij houd ik het ook weer niet droog hoor.
    Oudste, Middelste, Jongste, het maakt niet uit. Ze zijn allemaal anders en gedragen zich ook anders. Blijkbaar vindt hij daar zijn draai samen met zijn lief. Als hij elke week bij je op de stoep zou staan, zoals je dochter destijds, zou het niet goed zitten. Maar ik snap dat het moeilijk is.
    Mijn zoon woont niet eens in het land. Is al bijna 20 jaar het huis uit, maar ik denk iedere dag aan hem. Hij wordt in juni 44.. dus denk maar niet dat het over gaat hoor!
    En ja logisch dat je hem mist.. Hij was aan jouw lijstje te zien een ‘aanwezig’ persoon. Maar het is goed hΓ¨ lieverd! Zo hoort het. Prachtlog weer! XXX ❀

    Liked by 1 persoon

  3. Elk nieuw tijdperk is even slikken, en ik denk bij de ene heftiger dan de ander. Mijn broer was ook zo als jou middelste. Ik had het de eerste weken moeilijk toen ik het huis uit was, en ook ik kwam bijna iedere dag bij mijn ouders, sterkte!! Knuffel van mij😘

    Like

  4. ‘Kunnen loslaten’ – niet makkelijk.
    In de opsomming van kleine leuke momenten/ergernissen herken ik veel zaken die ‘de onze’ ook kenmerkten. Minstens één keer in de maand houden we eraan om toch nog eens zo’n familiemoment te houden waar we alle vier samen zijn (met of zonder hun ‘aanhangsels’). MoΓ©t, zolang het kan, want het leven raast voorbij…

    Like

  5. Ik moet eerlijk bekennen dat mijn dochter en ik even blij waren toen zij op haarzelf ging, toch, enige maanden later, kwam alles tegelijk hier, Merlijn even weg, dochter weg, mijn kat moest ik onverwacht vrij jong vond ik in laten slapen… en toen stortte ik in. Het is natuurlijk goed gekomen, en nu na zovele jaren, zeg ik oprecht dat ook ik haar mis, dat je dingen mist, op een hele gezonde manier, een film die komt en die ik alleen kijk maar ook aan haar denk, vroeger… oh die zal ze leuk vinden.

    Nu komt ze bijna elke dag koffie drinken en lunchen, ze werkt om de hoek namelijk, en dat is ook gezellig!

    X

    Like

      1. Kijk πŸ˜€ hahahaha Dat is heel fijn! En ja ik hoor het vaker, ik heb gewoon een bijzonder kind, en al duizend keer excuses gehad ook ondertussen, hahaha πŸ˜‰

        Liked by 1 persoon

  6. Jullie hebben een mooi gezin. Helemaal anders dan hier in elk geval. Mijn zoon is willens nillens op kot gegaan, ik mis hem soms ook wel, maar het is vooral rustiger in mijn en zijn hoofd want we zaten gewoon te veel op elkaars nek.
    De twee kinderen van mijn lief zijn hier een week wel, een week niet en eigenlijk halen wij vaak opgelucht adem als ze een weekje naar hun mama zijn. Het is dus een hele andere situatie, jullie zijn gewoon veel closer. En ik benijd dat wel een beetje, ik ken dat gewoon niet.

    Like

    1. Ik/wij beseffen voor 200% dat we gewoon elke dag superdankbaar zijn voor de band met onze kinderen, het is vaak anders, dat besef ik. Alhoewel het hier ook veel gestormd heeft toen ze pubers waren, hebben we nooit echte problemen gekend. Veel praten en ook als ouder laten zien dat je kwetsbaar bent en ook maar mens bent was belangrijk.
      Maar…je kan karakters niet forceren, en dan is jullie beslissing om afstand te nemen zeer verstandig denk ik. Het moet niet makkelijk zijn, het doet me als mama pijn om jouw verhaal te lezen, echt!
      Dank voor je eerlijke en mooie reactie! X

      Liked by 1 persoon

  7. Dat heb je weer zo mooi geschreven!
    Ik kan er niet over mee praten of het verschilt van kind tot kind, want mijn jongste woont nog thuis. Maar toen de oudste het huis uit ging, nu toch al bijna 12 jaar geleden, had ik het er ook heel erg moeilijk mee, dat hij zo weinig van zich liet horen.
    Doch als ik het vergelijk met nu.. dan moet ik jammer genoeg vast stellen, dat hij met de jaren ook steeds minder en minder eens kwam binnen springen.
    Nu heb ik iets meer contact via telefoon (omdat ik zelf bel), maar voordien hoorde ik soms weken niks van hem.
    Ik hoop voor jou lieve Mrs B, dat het gemis snel mag verminderen.
    Liefs xxx

    Like

  8. Wij zijn net thuis gekomen van Antwerpen waar we het appartementje dat onze jongste er wil huren goed gekeurd hebben. Ver weg van Poperinge waar wij wonen. Hij zit er al 5 jaar op kot maar nu wil hij daar werken en wonen. En wij vinden dat meer dan ok! Hij heeft zijn eigen leven en doet dat goed! En mama,ik kom nu wel niet meer ieder weekend naar huis,he! Tuurlijk niet,jongen…slik! Amai,hoeveel vrije tijd krijgen wij nu in het weekend! We maakten al plannen op de terugweg. En onze kinderen,Mr Brubeck,die zullen dat supergoed doen!!

    Like

  9. Ik heb drie uitgevlogen kinderen. Maar bij de oudste had ik er het meest last van omdat hij voor zijn werk aan de andere kant van de kust ginder ging wonen en omdat hij ook de eerste was die het huis verliet.. Hij was ook de zoon die het meest aanwezig was als hij thuis was. Terwijl de tweede zoon de rust zelve was . Bij de tweede is het nooit lastig geweest omdat hij veel naar huis kwam en tegenwoordig komt hij drie keer in de week ’s middags hier eten ( zijn werk is op amper vijf minuten van hier). Ik maak één keer warm eten en de twee andere keren eet hij zijn boterhammen. Zo wil hij het. Toen de dochter huwde was het huis echt leeg . Last van het lege nestsyndroom had ik niet echt omdat de kinderen veel langskwamen, ik hen nog regelmatig eten meegeef ,verstelwerk doe voor hen… Ik mag er niet aan denken dat ik mijn kinderen niet zou zien.
    Ik hoop voor jou dat het gemis met de tijd wat slijt maar je blijft je kinderen hun hele verdere leven in zekere zin missen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s