Maand: april 2017

Promises, promises

Ik hang al lekker een jaar rond te hangen in wat het midden van mijn leven zou moeten zijn.

Vorig jaar in juni bereikte ik de “magische” grens van 50 en mocht ik    toetreden tot het clubje van de nieuwe “veertigers”.

Mr Brubeck spaarde kosten noch moeite om mij een spetterend feestweekend te bezorgen, omringd door de mensen die me nauw aan het hart liggen. 

Het deed me wat, 50 worden, niet omdat ik nu zo nodig op het middelpunt van mijn levenslijn me moet gaan bezig houden met allerlei filosofische toestanden over de betekenis van mijn leven…neen, wel om na te denken over mijn leven en wat ik al bereikt heb. Waar ik dankbaar voor kan zijn en waar ik uit kan leren.

Geen paniek, ik ga geen midlifecrisis krijgen, dat zet geen zoden aan de dijk, maar af en toe reflecteren en wat peinzen dat doet een ietwat “oudere” vrouw al eens.

Een bucketlist opstellen, ook daar heb ik nooit de behoefte toe gehad, ik probeer samen met B volop te genieten waar we kunnen omdat we heel goed weten dat elke dag belangrijk is.

Nu ik stilaan aan het einde kom van het magische 50e jaar leek het me wel een goed idee om voor mezelf een paar beloftes op te stellen, kwestie van mezelf “to the point” te houden.

• Ik wil mijn leven met open vizier blijven bekijken, me niet laten afleiden door wat anderen me opleggen. Eerlijk en oprecht met mensen omgaan, daar krijg je zoveel van terug.

• Ik wil er altijd zijn voor mijn kinderen, ze helpen waar ik kan, ze raad geven als ze het nodig hebben, een glas wijn samen drinken en heerlijk lachen, een steun maar vooral een zekerheid zijn.

• Ik ga mijn best doen om een superbonni te zijn en te blijven, mijn kleinkind schandalig te verwennen en platknuffelen, een bonni te zijn uit de duizend…

• Een luisterend oor zijn als iemand het nodig heeft, gewoon luisteren en niet te oordelen.

• Ik wil er niet eeuwig 20 blijven uitzien, ik wil zo oud zijn als ik me voel en ben, maar ik wil wel altijd mijn best doen om fris voor de dag te komen. Ik wil daarmee zeker een statement maken dat het zo belangrijk is om jezelf te accepteren.

• Ik wil in de zon blijven liggen in bikini, zelfs al mag dat zogezegd niet meer na je 30e! 

• Ik wil verliefd blijven tot ik doodval, verliefd zijn geeft je vleugels, en hoezo kan dat niet meer als je een relatie hebt van meer dan 32 jaar??? 

• Ik ga blijven genieten van een goed glas wijn en een malse biefstuk op de bbq, van een boterham met hagelslag, van bloemkool mét aardappelen, van mayonaise op mijn frietjes. 

• Ongelooflijk genieten van goede seks, het beste medicijn tegen stress, depressies en een pijler voor een knallende relatie (ook al vinden de kids het niet nodig dat hun ouders dat nog doen 😀).

• Ik wil me blijven ontplooien in mijn job, ook al is de stress soms te hoog en wordt er teveel verwacht. Ik zal proberen om er een uitdaging van te maken.

• Ik ga nooit meer op dieet, het is funest voor je lichaam, je gezicht ziet er veel gladder uit met wat rimpels minder en mijn borsten blijven voller (en daar is iemand heel blij mee).

• Ik ga genieten van alle mooie, kleine dingen die voorbij komen, de zon die schijnt, de kinderen die langs komen, het gewoon kijken naar onze mooie tuin, hand in hand zitten met B, babbelen over alles en niks, op zondag heel de dag in badjas rondhangen, blij zijn met de aanschaf van 2 paar nieuwe highheels, met de buggy met kleinkind in het dorp koffie gaan drinken…en, en, en…

• Ik wil misschien echt wel terug een hond, omdat ik Luka onwaarschijnlijk mis, elke seconde van de dag. Ik hoop dat het na verloop van tijd wat minder als verraad zal aanvoelen.

Ik wil, ik wil…

Ik wil zoveel maar blijf realistisch, de ene dag al wat meer dan de andere! 

Advertenties

F*•^*~K

Ik koester de herinneringen, allemaal.

De eerste keer toen ik je stem hoorde en je nog niet zag, warm en beklijvend.

Ik wist direct dat je een blijvertje was.

Je palmde ons in met je doordringende blauwe ogen en je directe blik. Je plaats in ons leven was gegraveerd, “meant to be”.

Mijn zus werd je, wij zijn het levende bewijs dat een echte zus geen bloedverwant hoeft te zijn.

Onze vele vakanties aan zee, het zorgeloos genieten van niks doen, gewoon samen onszelf zijn.

Het samen met jou plannen van ons huwelijk, je lieve zorgen.

Het samen onder een donsdeken in de kou zitten, omdat we mazout vergaten te bestellen.

Onze eindeloze gesprekken, waarbij geen onderwerp gemeden werd.

Je tranen drogen omdat je relatie fout liep, het kwaad zijn op je, omdat je “een moeilijke keuze” gemaakt had, het je vergeven, omdat je een stuk van ons was.

Je lieve meterschap voor Middelste, die altijd een speciale plaats in je hart heeft.

De eer die B en mezelf te beurt viel, omdat we beiden peter en meter mogen zijn voor je kids, die ook een beetje “onze” kids zijn.

De dag, 7 jaar geleden, toen je wereld instortte, je had een zeer agressieve borstkanker. De eindeloze gesprekken die we daarover voerden, emotioneel en intens. De tranen die we samen gehuild hebben, maar ook de lach om simpele kleine dingen.

Het gewoon naast je bed zitten na je harde en lange operaties, je werd op geen enkele manier gespaard.

De momenten waarop we samen hand in hand zaten voor de steeds weerkerende onderzoeken in de maanden en jaren daarna.

De euforie, bijna buiten onszelf, toen je na 5 jaar “genezen” verklaard werd.

Gisteren belde je me in tranen, uit een MRI blijkt dat je een “verdacht” plekje hebt, een letsel dat verder onderzocht moet worden.

F•*^#~••*K!!!

Niet opnieuw, ik ben bang, niet voor mezelf, voor jou, voor je kids en je man. Omdat ik als geen ander weet hoe een ziekte kan inhakken.

Tijdens onze gesprekken van gisteren heb ik je duidelijk gemaakt dat je er NOOIT alleen voorstaat, nooit!

We moeten het vel van de beer ook nog niet op voorhand verkopen!! Hij is nog lang niet geschoten. 

Ik wil dat je weet dat “zussen”, echte zussen, niet alleen samen gaan shoppen en gaan eten… we zijn er voor elkaar en voor elkaars gezin.

Dus lieve zus!

We gaan ervoor, met een lach en een traan, we gaan er samen voor, op naar een mooie toekomst!

Liefs!

L ❤️


 


Ik mis je

Toen Oudste iets meer dan 3 jaar geleden als eerste ons nest verliet, werden we overspoeld door een tsunami van gevoelens.

Tijd om haar te missen en stil te staan bij het feit dat ons oudste kind als eerste haar vleugels ging uitslaan hadden we niet. 

Het werd een loodzwaar (en dit is geen greintje overdreven) half jaar. 

Ze was radeloos, verward, boos, verdrietig…totaal ongelukkig!

Het was niet zomaar heimwee, daar hadden we ons een beetje aan verwacht, neen…het was een allesoverweldigend gevoel van terug  naar huis te willen komen. Zelfs haar relatie was voor haar niet belangrijk meer, als ze samen geen huis gekocht hadden, had ze nu terug thuis geweest.

Stilstaan bij onze eigen gevoelens was dus niet aan de orde. Eerlijk gezegd wisten we op den duur niet meer wat te doen; lief zijn, vermanend zijn, begrijpend zijn…het viel allemaal in dovemansoren.

Pas na 6 maanden keerde het tij, wij haalden opgelucht adem, je wil gewoon dat je kinderen gelukkig zijn, punt aan de lijn.

Ze werkt vlakbij ons en woont op 15 minuutjes rijden, niet nodig te vermelden dat we haar zeeeeeeeer geregeld zien en horen. Dat maakt dat we haar niet kúnnen missen 🙂 en we blijven altijd zeer nauw betrokken bij haar nieuwe gezinnetje.

Middelste volgde het voorbeeld van zijn zus begin februari, 3 maanden geleden. Het verkeer speelde hem zodanig parten dat hij besloot om wat vroeger dan gepland te gaan samenwonen met zijn vriendin.

Ik schreef er al eens eerder over, het “lege-nest-syndroom”, dat hebben wij echt niet. Het is de natuurlijke gang van zaken en wij genieten schandalig van de vrijgekomen tijd met ons tweetjes. (Jongste heeft “den boven” voor zich alleen, hij geniet van zijn domein.)

Maar…het contrast is groot, Middelste heeft een drukke job, is redelijk op zichzelf en voelt zich goed op zijn stekje! Super, als ze maar gelukkig zijn, dat primeert.

We horen en zien hem weinig…en ik mis hem…

Voilà, het is er uit!

Ik mis je, lieve Middelste.

Ik mis…

Het geluid van je voetstappen op de trap waar je met een rotvaart afkwam.

De sleutel in de voordeur rond een uur of  7 ‘savonds.

Je uitvoerige beschrijvingen van je nieuwe job aan tafel.

Je verschrikkelijke “gehakketak” met je broer.

Je discussies met je papa waarin je steevast een beetje te zwart-wit dacht.

Je kleren in de wasmand.

Je knuffel voor je ging slapen.

Je onvoorwaardelijke steun en aandacht toen  je papa een hartstilstand kreeg.

Je altijd bereid zijn om een boodschap voor ons te doen.

Je halfleeggeten zakken chips die in de zetel bleven liggen.

De “kletstkens” koffie die je nooit opdronk.

De paar lekkere maaltijden die je voor ons kookte.

Ik mis je, lieve zoon, op een gezonde manier, maar ik mis je. 

Mama x






Als het morgen wordt

Stilte nestelt zich in mijn hoofd.

De witgouden gloed van de zon trekt heldere strepen door mijn gedachten.

Witte wijn verzacht de contouren van mijn eenzame gedachten…


Maak een “U-bocht” indien mogelijk; dat was de boodschap die ik mezelf influisterde.

Ik had tijd nodig, 2 weken geleden was het me allemaal teveel. Ik dacht dat “de stekker eruit trekken” dé oplossing was. 

Tuurlijk niet…

Emotioneel een wrak, lichamelijk helemaal op. Ik kwam de spreekwoordelijke “weerbots” tegen. 

Ik heb me gewenteld, gewenteld in een dik deken van wantrouwen, in een gevoel van kwaadheid, in een gebrek aan zelfvertrouwen…ik moest een bocht nemen.

“Hét moment” kwam er vorige week, toen ik geheel onverwacht een foto doorgestuurd kreeg van de jongste broer van mijn mama.

Het maakte veel los, een stroom van emoties die jaren onderdrukt geweest zijn. Emoties die ik diep had weggestopt.

Het is één van de enige foto’s van mijn mama en mezelf, de zomer voor ze stierf. Ik wist zelfs toen niet dat ze terminaal ziek was. 

Ik wist ook niet van het bestaan van de foto’s af, want ja, er zijn er nog, waarvan eentje van haar alleen…zo mooi.

Ik ben altijd sterk geweest, dacht ook dat ik altijd sterk moest zijn. Het lukte, tot 3 jaar geleden mijn en onze wereld ontwricht werd.

Dankzij lange, zeer diepe en soms moeilijke gesprekken met B, besefte ik dat ik niet altijd sterk moet zijn, dat ik mezelf kan én mag zijn, gewaardeerd door mijn man en kinderen. Het waren zware dagen.

Ik weet nu dat alleen vandaag en morgen belangrijk zijn.

De foto’s die ik doorgestuurd kreeg deden me beseffen dat het heden telt… mijn mama heeft haar 44e verjaardag nooit mogen meemaken. 

Ze heeft me gevormd tot wie ik ben, nu, iemand die opkomt voor zichzelf, tegen wie niemand moet zeggen wat ik al dan niet mag doen, zeggen of schrijven.

Ben ik, buiten aan mijn Mr Brubeck, aan iemand verantwoording schuldig?

Neen!

Wat ik jullie wel schuldig ben, is dankbaarheid! Diepe en welgemeende dankbaarheid.

Ik stond versteld van de vele persoonlijke, warme, emotionele, ondersteunende, begripvolle, hoopvolle, vragende, begrijpende reacties, mailtjes, app’jes en sms’en.

Het heeft me doen nadenken, me een hart onder de riem gestoken en me doen beseffen dat jullie allemaal lieve, oprechte mensen zijn.

Het heeft me doen beseffen dat ik me gewaardeerd voel.

Dank jullie daarvoor, vanuit mijn hart!

Blogland kan dan tóch mooi zijn, door jullie!