First world problems


Je staart me aan zonder me te zien, met je grote, holle ogen waarin niks meer te lezen valt.

Je dunne armpjes liggen roerloos naast je kleine lichaam.

Mijn moederhart bloedt als ik een vlieg ongestoord in je ooghoek zie zitten.

De huid op je buikje die niet meer terugveert als iemand erin knijpt om je vochtgehalte te peilen.
Ik kan niet naar je kijken zonder een traan te laten. 

Je aanblik is een noodkreet.

B en ik zitten samen in de zetel een reisje te zoeken, het nieuws stond op als achtergrond. Aangezien we pas in september onze grote vakante hebben, willen we er in mei even tussenuit. Maar we weten niet wat te kiezen, er is zoveel dat we nog willen zien, doen…

B surft en surft, wandelen, rust, ver, dichtbij…zoveel aanbod.

Mijn oog valt op jou en ik ben beschaamd, beschaamd dat wij niet weten welke reis te boeken terwijl jij waarschijnlijk niet eens een toekomst hebt.

Jij kan er ook niet aan doen dat je op de “verkeerde” plaats geboren bent. Dat je misschien één van die duizenden kinderen bent die al geen ouders meer heeft. Dat je de strijd tegen de hongersnood misschien zal verliezen.

Hoe is het mogelijk dat in een wereld waarin we naar de maan kunnen vliegen, mensen, kinderen doodgaan van de honger? Hoe is het mogelijk dat zoveel rijkdom in handen is van zo weinig mensen?

Ik weet het wel, ik kan jouw leed niet persoonlijk oplossen, ik denk aan mijn eigen kinderen en kleinkind en hoop dat zij altijd gezond mogen blijven. Ik ben dankbaar voor alle kansen die we hen hebben kunnen bieden.

Kansen die jij niet zal krijgen…

Ik kijk naar jou en stel het zoeken naar een reis even uit, klap de laptop dicht.

Ik hoop zo dat men je helpen kan…dat je een kans krijgt.

Advertenties

46 gedachtes over “First world problems

  1. Ik zag ze ook. Gruwelijk en beschamend, dat dat blijft gebeuren. En dat het zo moeilijk is om te voorkomen dat het opnieuw en opnieuw gebeurt. En dat wij gelukzakken zijn dat we hier geboren zijn.

    Liked by 1 persoon

  2. We kunnen onmogelijk al het leed van de wereld op onze schouders torsen, Mrs. Brubeck. De beelden heb ik niet gezien – omdat ik al twee decennia quasi geen tv meer kijk – maar ik kan me er welzeker iets bij voorstellen.
    Reistip voor mei: trek ergens heen waar de bevolking daadwerkelijk geholpen is met / leeft van toerisme.

    Like

  3. Ik heb de beelden ook gezien en werd er even niet goed van. Het is allemaal zo ongelijk verdeeld in de wereld en allerlei belangen van bedrijven en economieën houden die ongelijkheid graag zo.

    Like

  4. Ik zag de beelden ook. En dan zie ik mijn kleindochtertje voor me die al luid protesteert als het flesje niet vlug genoeg komt. Je moet echt wel heel veel geluk hebben waar je geboren wordt!

    Like

  5. Geniet in ieder geval van wat je hebt en wat je kunt. En doe mee aan een paar acties om nood in de wereld te lenigen. Het blijft een druppel op een gloeiende plaat maar het is wel iets.

    Like

  6. Ik ben bang dat dit altijd zo zal blijven, en niet alleen daar, maar zelfs om de hoek zie je het soms al gebeuren, en dat is echt heel hard, keihard. En dan lijkt een vakantie boeken zo’n zware luxe, terwijl je het ook nodig hebt om er juist los van te komen, maar zij… ja ik snap je… Zelfs ik heb dat soms, zie mij nu, hier… en daarom ben ik elke dag opnieuw dankbaar, voor alles wat ik wel heb!

    X

    Liked by 1 persoon

  7. Ik heb de beelden niet gezien, want ik kijk nauwelijks televisie. Het nieuws lees ik op mijn computer. Zo’n schrijnende dingen, maken me zo verdrietig en zo machteloos. Inderdaad niet te begrijpen, dat anno 2017 er nog altijd mensen sterven van de honger. :’-(

    Liked by 1 persoon

  8. Vreselijk inderdaad. Het gevoel van onmacht ook, want wat maakt één mens voor verschil? Het is triest dat zoveel kleintjes dood gaan van de honger, terwijl in onze ‘rijke wereld’ vaak zat iets wordt weggegooid omdat we het niet op krijgen. Bizar…

    Like

  9. Zolang donaties dubieus terecht komen, geboortebeperking niet af te dwingen valt , heeft het geen enkele zijn om hiermee bezig te zijn.
    Zodra zeker is dat donaties niet terecht komen bij de rijke sultans of de wapen lobby van die landen zou je ervoor kunnen kiezen dan maar geen vakantie te kiezen en het geld te doneren. Maar zelfs dát heeft nu geen zin omdat het meeste geld niét goed terecht komt. En natuurlijk weten organisaties die aan fondsenwerving doen wel welke foto’s of filmpjes ze moeten laten zien om mensen te raken.

    Like

  10. Ik heb dat gevoel heel vaak als ik op reis ben. Zo onlangs in Mexico. Dan probeer ik zoveel mogelijk te kopen bij de plaatselijke bevolking om iedereen zijn peso te gunnen. Ik geef ook overal een fooi, dat is daar wel gebruikelijk maar wordt vaak niet gedaan door de toeristen. Ja ik schaamde me ook toen we een armtierig huisje bezochten. Ik heb moeite om armoede aan te zien, maar idd, je kan niet iedereen helpen.

    Liked by 1 persoon

  11. Jààààààren geleden hadden de kindjes van Biafra géén eten en er zou hulp gegeven worden en het zou nooit meer gebeuren dat kinderen sterven van de honger. Wat is er van die belofte gekomen! Rien de knots ,zeggen wij hier. De problemen herhalen zich steeds en opnieuw worden de mensen murw gemaakt met beelden die je liever niet ziet. Kan er nu eens niet iets op poten gezet worden waarbij onmiddellijk bij hongersnood of bij rampen kan opgetreden worden zonder dat er oeverloos over gepalaverd moet worden wie wat en waar moet helpen?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s