Maand: februari 2017

Clouded mind

Ik ben een beetje moe de laatste weken, een beetje “down in the dumps” zoals ze dat zo mooi in het engels zeggen.

Ik loop er hard tegen te vechten, lig te piekeren, voer ellenlange gesprekken met mijn bezorgde wederhelft, laat soms een traan…

Om uiteindelijk te beseffen na een mooie blog te hebben gelezen van ANNA; ik hoef er niet tegen in te gaan, me er tegen te verzetten. Anna heeft gelijk, toegeven dat je moe bent, het wat moeilijk hebt, mag!

En…het helpt.

Eens ik dat besefte kon ik helderder nadenken over wat me nu zo moe maakte, en vooral, dat er zoveel mooie dingen en redenen zijn om erdoor te kijken.

Ik werd moe…

•van mijn lijf, dat wat tegenspartelt de laatse weken, me doet beseffen dat ik het wat beter moet “soigneren” en leren luisteren naar signalen die schreeuwen: “doe het wat rustiger aan”.

•van het verdriet om onze lieve hond, die we allebei verschrikkelijk missen, het doet nog altijd zo’n pijn.

•van de vele doktersbezoeken, onderzoeken en plannen van operatie voor Jongste.

•van mijn werk, waar men belachelijk aan het doen is over verlofplanning. Waar ze schrikken dat mensen ziek thuis blijven, waar de druk vele collega’s doet bezwijken.

•van domme, holle, oppervlakkige uitspraken van mensen. Gewoon, van oppervlakkigheid in het algemeen.

•van bezorgdheid over Oudste en haar zoontje, die wat spartelt met zijn gezondheid. Niks ernstig, maar ze moet ermee leren omgaan en wij proberen haar altijd bij te staan. 

•van het gebrek aan zonlicht, een cliché -ik weet het-, maar het zou me zoveel deugd doen om met een dikke trui aan buiten een tas koffie te kunnen drinken.

•van het missen van Middelste, ik had het misschien toch wat onderschat.

•van mezelf…
Het weekend bracht verzachting, lange gesprekken, zetelhangen, intimiteit, een fles goede wijn en vooral “licht”; licht in mijn hoofd, het moe zijn een plaats aan de kant te geven en het daar te parkeren.

Ik heb zoveel mooie, kleine, grote, simpele, belangrijke dingen om me “licht” te voelen!

•de trotsheid op B, die het weeral opbracht om de Urbantrail in Brugge te gaan lopen.

•beseffen dat we echt wel in een mooi land wonen, met unieke plaatsen!

•genieten van mijn 3 mannen, samen in de zetel in het nieuwe stekje van Middelste, alsof er niks veranderd is.

•genieten van ons kleinkind, van Jongste die met trots zijn kalfjes laat zien aan zijn neefje, het leven kan simpel mooi zijn!

•plannen maken om samen weg te gaan, de vakantieplannen samen met de kinderen dit jaar in vaste vorm te gieten, zeer fijne vooruitzichten.
Het mistig gevoel in mijn hoofd is helemaal aan het opklaren, omdat ik weet dat “moe zijn” mag…dat het er af en toe bijhoort en vooral dat het ook weer voorbij gaat!

Advertenties

Kalverliefde

Dat ik trots ben op onze kroost, dan hebben jullie al tot vervelens toe mogen horen. Ik ga er niet mee ophouden over hen te vertellen, soms grote, soms kleine dingen.

Dingen die ons doen nadenken, glimlachen, heel hard lachen, boos doen worden, ons doen “blinken”… dagdagelijkse dingen die hun leven mooi en boeiend maken.

Jongste, in zijn werk als begeleider/opvoeder van mensen met een beperking brengt dagelijks verhalen mee naar huis om ons avondmaal mee op te smukken. 

Hij is verantwoordelijk binnen de leefgemeenschap (die volledig zelfbedruipend is) voor de boerderij. Samen met een deel van de bewoners zorgt hij ervoor dat dit strikt biologisch verloopt. 

Een uitdaging, zowel het landbouwgedeelte als de zorg voor “zijn mensen”. Maar geen enkele dag is dezelfde, altijd gebeurt er wel iets waardoor wij leuke verhalen geserveerd krijgen, overgoten door zijn jeugdig enthousiasme.

Gisteren, toen wij zoals altijd vroegen hoe zijn werkdag geweest was, kregen we te horen dat hij met de kalfjes gaan wandelen was.

Jaja, u leest het goed, mocht ik terugkeren als kalf, dan zeer graag op de boerderij van de leefgemeenschap “W…”. Je weet daar tenminste dat je gewoon een naam krijgt (jongste kalf is zelfs vernoemd naar Mr Brubeck 😀), als je groot bent gewoon melk mag geven, niet bezorgd hoeft te zijn dat je vetgemest wordt om naar de slachterij te moeten en je als stier gewoon je ding mag doen, zonder al dat kunstmatig gedoe.

Geef toe, ziet hij er niet gelukkig uit?


Voor Jongste daar ging werken had ik niet zo’n hoge pet op van koeien. Maar we zijn nu al dikwijls op bezoek geweest en B is zelfs al een paar keer mee gaan melken in het weekend. Die koeien kennen Jongste echt, geloof het of niet. Ons staren ze van ver aan, bekijken ons als waren we aliëns, maar Jongste…die krijgt een warm welkom, mooi om te zien.

De kalfjes worden af en toe met de hand bijgevoederd en daarna geknuffeld, zooooooooo lief!

En dan is het tijd om te gaan wandelen, ze moeten wennen om van de stal naar de weide te gaan. Het zijn net kleine kinderen, vertelt onze zoon, als ze geen zin hebben gaan ze gewoon liggen en krijg ze dan maar eens terug recht.


Zo ook het hierboven pasgeboren kalf dat de naam van Mr Brubeck draagt. (Die kan al even koppig zijn als het kalf hierboven 😜).

Wij leven mee, mee met de vele verhalen, ons respect groeit met de dag, respect hoe hij met mens én dier omgaat, velen kunnen er een voorbeeld aan nemen!

Kalverliefde, het omvat vele vormen! 

Second opinion


Ik heb het nog nooit gedaan.

Ik heb altijd vertrouwen gehad in de dokters waarmee we als gezin in aanraking geweest zijn. We hebben een zeer goede band met onze huisdokter, al 28 jaar lang. Hij heeft onze kinderen groot zien worden, ons geholpen met grote en (gelukkig ook) kleine dingen, ons altijd bijgestaan met raad en daad.

Dan is er geen reden tot twijfel, geen reden om een diagnose in vraag te stellen, je gaat uit puur vertrouwen voort op wat je arts zegt.

Ik heb het dus nog nooit gedaan, nog nooit aan gedacht zelfs.

Tot mijn buikgevoel gisteren anders sprak. Ik heb er een hele dag mee in mijn maag gezeten, getwijfeld, mezelf tot de orde geroepen…het mocht niet baten.

Om 16u heb ik de telefoon genomen en het voor de 1ste keer gedaan; een opinie van een andere arts ingeroepen. Een tandarts in dit geval.

En toen ging de bal in dit pijnlijke verhaal aan het rollen, hopelijk de goede kant uit.

We waren sinds een jaar of 3 op zoek naar een nieuwe tandarts, de vorige was een oude, zeurderige man (die overigens wel correct werkte), die duidelijk aan pensioen toe was. 

Tandartsen blijken evenwel niet zo dik gezaaid en hebben vaak een patiëntenstop. Even moeten zoeken dus. De oplossing diende zich aan toen een nieuwe praktijk zich vestigde in onze stad. Dé oplossing voor ons!

We waren er tot vorige week erg tevreden, vriendelijke, correcte tandartsen. Ook onze kinderen waren tevreden. Tenminste…

Jongste is een lastpak wat betreft zijn gebit. De tandenborstel droogt regelmatig uit, hij drinkt LITERS cola en vergeet al eens een controle. Gevolg: 7 gaatjes. Medelijden hadden B en ik niet, hij is oud genoeg om zelf in te staan voor zulke dingen. Hij is dus 7 weken aan een stuk op zijn vrije dag in de stoel van de tandarts beland.

Eindelijk dacht hij verlost te zijn van “zijn lijdensweg”, maar 1 kies bleef hem parten spelen. Die moest volgens Dr. G. ontzenuwd worden. Jongste liet dat vorige vrijdag doen en kwam thuis met een doorverwijsbrief voor een endontoloog (u al van gehoord? Ik nog nooit). “Ik kreeg mijn kaak niet ver genoeg open en nu moet ik naar een specialist”. En pijn dat hij had, ocharme het ventje.

Ik belde dus naar de endontoloog (moet je ook niet zeggen met een paar glazen wijn op) om uitleg te vragen. Blijkt dat tandartsen dat vroeger wel zelf deden (een wortelkanaalbehandeling), maar nu doorsturen; kwestie van ieder zijn boterham te laten verdienen zeker? Het is duur en je trekt zeer weinig terug van het ziekenfonds, alhoewel het niets esthetisch is. Bovendien zou hij pas binnen 6 weken terecht kunnen. 

Mijn slecht gevoel werd erger, ik kon hem toch zo geen 6 weken laten rondlopen en zeker geen 3 brufens per dag laten slikken gedurende heel die tijd?? 

Ik belde gisteren dus een andere tandarts, heb heel eerlijk gezegd waar het om ging en dat ik een second opinion wilde. Het blijft vreemd om dat echt tegen een dokter te zeggen. Maar ik werd heel vriendelijk te woord gestaan en vanmorgen om 8u (ok dat vond Jongste niet zo fijn 😀) kon hij al terecht. Ik had voor de veiligheid aan B gevraagd om mee te gaan.

Mijn vrees werd bevestigd, onder de voorlopige vulling zat een loeier van een ontsteking en een foto liet nog een groter probleem zien; de tandarts G. had veel te diep geboord en heeft wss zijn kies onherroepelijk beschadigd.

Antibiotica, toch een afspraak bij de specialist om te zien of de kies nog te redden valt en een ontredderd kind. Het verhaal is nog niet ten einde.

Maar oh, wat ben ik blij dat ik mijn gevoel gevolgd heb, we hadden gewoon 6 weken niet geweten wat de vorige tandarts aangericht had. 

Een second opinion is blijkbaar in sommige gevallen niet slecht, en als je aan mijn kinderen komt….

Voor Jongste


Twee weken is je broer nu het huis uit en de verandering was direct merkbaar.

Je mist hem, maar er is meer ruimte voor jezelf. Je praat meer, durft meer van jezelf bloot te leggen. Je moest je dikwijls afzetten tegen het “geweld” van je oudere broer.

Je bent ons jongste kind, met je eigen mooie persoonlijkheid.

Jullie zijn alle 3 zo anders en uniek.

Je kan jezelf zijn, altijd, onthoud dat goed en knoop de woorden die ik hier schrijf goed in je oren…

Als je jezelf met anderen vergelijkt, dan stel je vast dat sommigen een knapper verstand hebben, tenminste dat denk je.

Zij begrijpen vlot de moeilijkste vraagstukken terwijl jij er harder op moet “knauwen”. 

Je twijfelt soms aan jezelf, anderen overwinnen makkelijk de hardste tegenstand en jij bent soms zo onzeker over wat je in de wereld betekent.

Wij vergeten te snel een waarheid die we ons dagelijks moeten herinneren…

Maar het brengen van geluk in de wereld is níet voorbehouden aan personen met een hoge intelligentie. Neen, het is gegeven door mensen met een ongemeen sterke wilskracht, zoals jij.

Het komt erop neer zichzelf helemaal te geven met je eigen, toegemeten krachten.

Iedereen heeft een gave die de ander niet bezit.

Jij ziet een detail waarop anderen niet letten of hebt aandacht voor een geheel dat anderen niet meer zien.

Jij legt een eigen, bijzonder accent bij het vieren van een vreugde of bij het deelnemen aan een verdriet.

Die eigen inbreng, dat eigen aanvoelen van mensen en dingen maakt van jou een onvervangbaar iemand, een mooi mens!

Lieve Jongste, je bent onze liefste Jongste..

X
Mama

Ik wil het weten


Ik wil heel graag een nuancering aanbrengen op mijn vorig logje waarin Mr Brubeck geheel vrijwillig een stuk van mijn persoonlijkheid toelichtte.

Pas op, hij kent me als geen ander en zijn antwoorden waren zeer accuraat, maar…

Bij mijn ongeduldig karaktertrekje wil ik toch een kanttekening maken als jullie me dat toestaan.

Ik weet het wel, ik moet soms echt leren dat geduld een “schone deugd” kan zijn; dat ik op een afspraak met een dokter pas na 1 uur wachten mag beginnen zagen; dat ik me op restaurant pas na 15 minuten wachten genegeerd mag voelen; dat niet iedereen er maar 2 minuten over doet om geld af te halen aan een automaat; dat ik pas na 5 seconden mag toeteren als iemand voor een groen licht blijft staan…

Ik weet het echt wel, mijn halve trouwboek heeft groot gelijk, ik schiet er niks mee op en het is niet goed voor mijn bloeddruk 😀.

En toch, mijn ongeduldig trekje wat betreft het verkeer wil ik zéér graag uitleggen (kwestie van geen verkeerd beeld van me te krijgen).

Ik ben NIET ongeduldig omdat ik een hardrijder ben, ook niet omdat ik de regels aan mijn laars wil lappen, ook niet omdat ik ergens 2 minuten eerder wil zijn (dan vertrek ik wel vroeger), ook niet omdat ik “uw” auto niet mooi vind, ook niet omdat ik me beter voel dan “u”…neen, ik ben ongeduldig omdat ik het niet begrijp, ik wil het eigenlijk gewoon weten!

Ik wil heel graag weten waarom.

Waarom mensen hun richtingaanwijzers niet gebruiken, het is gevaarlijk en bijzonder verwarrend. Zo moeilijk is dat toch niet, ook niet een moeilijk te hanteren knop? 

Waarom mensen op de snelweg op een middenvak blijven rijden, nochtans een zware overtreding?

Waarom er 60 moet gereden worden waar je 70 mag?

Waarom iemand kwaad is als hij/zij zélf een fout begaat, maar wel een middenvinger opsteekt naar de ander?

Ik wil gewoon heel graag weten waarom? Zou soms gewoon willen uitstappen en het vragen, maar tegenwoordig moet je al uitkijken dat je geen golfstok tegen je hoofd krijgt.

Ik wil bovenal écht heel graag weten waarom fietsers persé zonder licht willen rijden. Ik begrijp dat echt niet! Vroeger zou het argument van de “dynamo die zwaar doet trappen” nog een uitvlucht kunnen zijn, maar vandaag?? 

En het zijn áltijd de automolisten die in fout zijn, ook al is het onmogelijk een fietser in het donker op tijd op te merken.

Op de vraag waarom geen fluovest dragen krijg je nog een antwoord: “niet cool”, maar dat licht???

Ik wil echt weten waarom!

Morgenvroeg stap ik uit als ik een groepje fietsers zie die naar school rijden, ik doe het echt.

En ik hoop zo een uitleg te krijgen, er moet toch één reden zijn?

Dit ben ik, door de ogen van Mr B


Ik kan wel veel over mezelf vertellen en ik doe dat met een gerust geweten. 

Ik win er niks bij om me anders voor te doen dan ik ben.

Maar….bij KLIEFJE en SAMAJA vond ik een leuke tag om iemand anders wat over me te laten vertellen. 

Mijn MR BRUBECK is een eerlijk man, dat siert hem, ik vind zijn oordeel superbelangrijk. Hij is dus de meest aangewezen persoon om een paar vragen over mij te beantwoorden.

Here we go…

1.Wat eet ze het liefst?

Alles wat ik klaarmaak, grapje! Ze heeft een brede culinaire smaak, met een voorkeur voor wildgerechten en lekkere pasta’s.
2. Wat is haar minst leuke eigenschap?

Ahum, Mrs B kan nogal ongeduldig zijn, zeker wat het verkeer betreft. Het verbaast me dat ons stuur het nog niet begeven heeft. Het gekke is wel dat telkens ze foetert op degene die voor ons rijdt, zoals bv een middenvakrijder, het lijkt of die haar kunnen horen. Hoe vaak een chauffeur dan uitwijkt, is verbazingwekkend, volgens mij heeft ze een 6e zintuig.
3. Wat is haar leukste eigenschap?

Haar persoonlijkheid, kwetsbaarheid, charismatische en recht-toe-rechtaan houding.

(Dat zijn volgens mezelf wel wat meer dan 1 leuke eigenschap 😀)
4. Wat zou ze aan zichzelf kunnen veranderen als dat kon?

Qua eigenschappen een beetje meer geduld en relativering vermoed ik. Fysiek hier en daar een rondingkje minder misschien, dingen die ik totaal niet belangrijk vind, voor mij is ze perfect zoals ze is. I love her perfect imperfections.
5. Wat vindt ze het allerstomst?

Mensen die zichzelf uiterst belangrijk vinden, mensen met een groot ego en arrogantie.
6. Waaraan is ze verslaafd?

Aan wordfeud en candy crush spelen op haar gsm (pfff, hoor wie het zegt!) Zodanig in beslag genomen dat ze haar leesverslaving kwijt is. Er ligt alweer een tijdje een nieuw boek te lonken…het zal nog even blijven liggen vrees ik!
7. Waarmee kun je haar pissig krijgen?

Onrecht aan haar, mij of onze kinderen aangedaan. Of als mensen hun vriendschap met ons ondermijnen. Het moeilijke daaraan is als je éénmaal haar vriendschap verspeeld hebt, het moeilijk zal zijn terug in haar hart te komen.
8. Waarvan wordt ze helemaal blij? 

Als ze een mooi kleedje of schoenen heeft gevonden, ze is nogal kieskeurig en selectief op dat vlak. Het is zelfs zo dat ik tijdens het shoppen vaak kledingstukken voor haar vind die ze leuk vindt.

Ook samen met mij uitstappen doen, weekendjes of vakanties, die worden zelfs fijner dan ze vroeger al waren. We weten perfect wat we aan elkaar hebben, veel raakvlakken en gezamenlijke interesses en van alle kleine dingen intens samen kunnen genieten!
9. Als ze dingen zou kunnen overdoen, wat zou dat zijn?

Goh, de vraag is of je dingen zou wíllen overdoen, of net niet. Ik vermoed dat ze graag de begintijd, toen we elkaar net kenden, de eerste jaren dat we getrouwd waren…opnieuw zou willen doen. Omdat we al 32 jaar gelukkig zijn en het net lijkt of dat 32 minuten waren. En dat niet opnieuw doen? Tja…
10. Als ze nu 1000 euro kreeg, wat doet ze als eerste?

Een weekendje weg boeken of een reisje voor ons tweetjes. Misschien toch dat ene extra kleedje bij Vanilia halen dat ze liet hangen. En misschien zelfs een kadootje voor mij??? 

En als ze het mij zou vragen zou ik maar 1 woord zeggen: Louboutins kopen! 
Hij kent me beter dan mezelf!!

Dank je voor je eerlijke antwoorden Mr B! 

Boys will be boys

En maar goed ook!

Mijn Mr Brubeck is geen big spender, absoluut geen materialist, helemaal geen snob en zeker geen opschepper.

Er zijn een aantal dingen waar hij van houdt; ik natuurlijk 😂 (maar ik ben héél goedkoop), muziek, schoenen van “Van Bommel” en een porsche. Deze laatste staat gereserveerd voor als we ooit iets erven of de lotto winnen. Maar ooit, ooit, ooit, komt het er misschien wel eens van. (Het mag zelfs een 2e hands zijn).

We hebben nooit commentaar op elkaar als we iets aankopen, we gaan trouwens altijd samen shoppen, we werken allebei om comfortabel te kunnen leven, dus als we iets graag hebben schaffen we dat ook aan.

Vorige week vond ik het bv absoluut noodzakelijk om de winkel van “Vanilia” (jaja, ik shop bijna altijd in Nederland) te verlaten met 2 fantastische jurkjes. 

Shoptherapie heet dat, het werkt… echt!

Mr Brubeck vindt het allemaal ok, zolang het maar mooi is en ik ook even de lingeriewinkel binnengewipt ben.

Toen hij afgelopen zondag naarstig aan het surfen was op bol, mediamarkt, selexion etc…, voelde ik iets in de lucht hangen.

Of hij op zoek was naar iets speciaals? Bwaaaaa, kweet niet…

Nu Middelste onze sound-dock uit de slaapkamer heeft afgeluisd,  vindt de heer des huizes dat we die uit de woonkamer beter naar de slaapkamer verhuizen en een nieuwe aankopen voor de woonkamer. Kwestie van veeeeeeel beter geluid; kunt u nog volgen?

Ik ken mijn echtgenoot beter dan wie ook, dus ik las de twinkeling in zijn ogen correct! 

Wat hij wilde kopen was wel niet goedkoop, maar who gives a f*ck, we leven maar 1 keertje. Ik spoorde hem aan om het ding gewoon te gaan kopen en niet te wachten tot het zijn verjaardag is.

HELEMAAL blij, echt HELEMAAL!

Misschien wel 2 stuks aankopen? Ook eentje om in de keuken te zetten? Fijn en gezellig toch?

Toch maar beginnen met 1 exemplaar lieve schat, we wonen niet in een mansion hé?

Zo gezegd, zo besteld, gisteren werd het ding netjes afgeleverd door een firma die ons adres vast uit het hoofd kent! Ik heb zo genoten van B zijn gezicht toen hij het uitpakte, fantastisch!

Het kleinood moest tot grote verontwaardiging van Jongste helemaal gesoundcheckt worden, de buren hebben ongetwijfeld een wenkbrauw gefronsd, maar het moet gezegd; het geluid is ronduit geweldig.

Een tevreden husband, een speeltje rijker en een streep goeie muziek in huis, wat wil een mens nog meer? (Alleen de hond terug!)

Boys will allways be boys!