Lege nest syndroom

Loslaten gaat vanzelf als je het juiste vasthoudt.

Vasthouden gaat vanzelf als je het juiste loslaat…”.

Ik geef toe, het is misschien een beetje moeilijker dan we gedacht hadden omdat we net te maken hebben met een gemis dat zal blijven, een wonde die nog veel te vers is en ons gemoed nog helemaal bepaalt…

En daar gaat hij dan, nog 1 keertje slapen en Middelste vertrekt.

Hij is niet de eerste die ons ouderlijk nest verlaat, Oudste ging hem 2 jaar eerder voor. Mr Brubeck schreef toen een prachtige brief voor haar op zijn blog “She’s leaving home”, waar ik tranen met tuiten om moest huilen. (En zij ook trouwens). 

Enfin, het was wat wennen en aanpassen en we hebben haar echt gemist, maar we vinden het ook de natuurlijke gang van zaken. Omdat we nooit problemen gehad hebben met onze kids en een hechte, warme band met hen hebben, vinden zΓ­j het zelf eerder moeilijk om het huis uit te gaan πŸ˜€.

Nr 2 dus morgen…

Hij kijkt er naar uit, is met momenten zo zenuwachtig als een konijn en jaagt iedereen de gordijnen in, wil alles tot in de puntjes geregeld hebben, blijft toch duidelijk wat langer aan tafel hangen bij ons, vertelt zelfs stilletjes “‘k ga jullie toch wel missen”, maar hij is er helemaal klaar voor.

Wij ook…

Ik denk dan automatisch terug aan zijn jeugd, zijn baby- en peutertijd, zijn lange haren pubertijd, zijn kotstudententijd. Man, wat gaat de tijd snel.

Loslaten heet dat, en dat begint al héél vroeg. Vanaf het 1ste moment dat ze zelf hun fles willen vasthouden weet je, ooit staan ze op eigen benen.

Afscheid van de créche, kleuterschool, hun 1ste woordjes in de basisschool -ik, maan, roos, vis-, het middelbaar met een véél te grote boekentas op hun rug, hun 1ste fuif, 1ste liefdesverdriet, allemaal stappen om het uiteindelijk zelf te kunnen.

Voor je het weet zijn ze volwassen, we zijn zo apetrots op hem, op alles wat hij is, wie hij is, bereikt heeft, gewoon omdat hij Middelste is!

Je laat je kinderen nooit los, ze weten dat we hun fundament zijn, dat “bij ons” altijd hun thuis zal zijn. Ze weten dat heel goed en dat maakt het “vertrekken” iets makkelijker. Loslaten om te groeien…

Dus nee, wij hebben geen last van het lege nest syndroom, we laten hen hun eigen weg gaan en kunnen genieten omdat we weten dat we elkaar loslaten om de juiste redenen.

Lieve Middelste, ons huis zal altijd jou thuis zijn!

Advertenties

54 gedachtes over “Lege nest syndroom

  1. Toen ons enige kind ons huis voorgoed verliet was dat toch wel moeilijk. Zelfs al hebben wij een jaar de tijd gehad om aan het idee te wennen want zo lang heeft het geduurd voor ze in het huis konden dat ze gekocht hadden.
    Maar alles went, en zolang hij en zijn vriendin nog graag en dikwijls naar ‘huis’ komen, is er eigenlijk niks aan de hand. Wij genieten intussen van onze vrijheid Γ©n van een proper huis. πŸ˜…

    Liked by 1 persoon

  2. Ik zit hier met een glimlach, waarom? Omdat ik de volgende song nu op de radio speelt hier:

    En loslaten is de absolute power! tot naar elkaar groeien…. Hier was het hetzelfde en nog zo!

    het is dan ook allemaal herkenbaar ❀

    X

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Mrs B,
    Dat heb je weer heel mooi verwoord. Je bent een fantastisch vrouw en een hele lieve moeder, zoveel is zeker. Ik had het best veel moeilijker, toen de oudste uit huis ging. Toen was ik heel erg blij, dat de jongste 11 jaar jonger was en het dus nog heel lang zou duren, voor hij ook uit huis zou gaan.
    Loslaten.. ik blijf het moeilijk vinden.
    Ik heb nu pas je vorige bericht gelezen. Hoe erg voor jullie 😦
    Ik vind echt de juiste woorden van troost niet. Alles klinkt zo clichΓ© als je midden in het verdriet zit. Ik hoop, dat jullie de kracht vinden om de mooie herinneringen zo te koesteren, dat het het verdriet een klein beetje mag verzachten.
    Knuffel X

    Liked by 1 persoon

  4. Wat mooi en alweer zeer ontroerend geschreven. Mijn eigen vertrek uit het ouderlijk huis staat me nog levendig voor de geest en ik kan me zo inbeelden hoe hij zich nu voelt. Jullie mogen zo fier zijn op je kroost. Dat ze op zo’n manier het huis verlaten en zelfs toegeven dat ze jullie gaan missen… Mooi is dat!

    Liked by 1 persoon

  5. Het is zoals met de bosuilen: eerst zijn de jongen nog een tijdje takkelingen alvorens ze definitief uitvliegen. De zenuwen om zelfstandig de wijde wereld in te duiken, zijn begrijpelijk; ’t is dan ook een hele grote sprong.

    Liked by 1 persoon

  6. Dit staat mij nog te wachten. Oudste was tijdelijk op kamers en nu tijdelijk thuis en zoekend. Volgen jaar nr. 2 maar gelukkig heb ik nog een nr. 3 πŸ˜‰

    Goed jouw bespiegelingen te lezen. Die quote over loslaten en vasthouden is echt om in te lijsten.

    Stel het goed. Groetjes,

    DorothΓ©

    Liked by 1 persoon

  7. En zo hoort het! Geef ze een ‘honk’ mee in hun gedachten! Ze weten het, dat ze altijd welkom zijn en jullie er altijd voor ze zullen zijn. Ik heb ook geen last gehad van het lege-nest-syndroom. Had exact dezelfde instelling en gezegd: als jullie eraan toe zijn, zijn wij (toen nog) er ook aan toe.
    En ze weten dat ze altijd bij me terecht kunnen! Ik wens Middelste en T een heel mooi, gelukkig en liefdevol leven samen. Wil je dat van me doorgeven? Ze hebben het beste voorbeeld dat er maar bestaat als ze naar jullie kijken! ❀
    Liefs en houd jullie taai! XXX

    Liked by 1 persoon

  8. Hier zijn de drie kinderen al een tijdje de deur uit . Toen de oudste zoon voor de eerste keer op kot ging heb ik een hele week lopen schreien. Ik besefte toen dat de tijd van loslaten aangebroken was. Ik had het minder moeilijk met de tweede en met de jongste ging het ook goed omdat ik wist dat ze op amper vijf minuutje rijden van mijn deur woonde. Lege nest syndroom heb ik niet gekend, ze kwamen en komen regelmatig naar huis. In het begin kwamen de tweede jongsten elke week samen één avond in de week eten tot de kinderen die ze kregen de andere dag naar school moesten en het niet meer haalbaar was om hen op tijd in bed te stoppen. Nu nog komt de tweede zoon regelmatig ’s middags eten omdat hij voor zijn werk in de buurt is ! Het nest is hier nooit echt leeg geweest…

    Like

  9. Och, zelf wil ik ook graag uit huis, op eigen benen… Maar, tegelijkertijd is het toch wel fijn en vertrouwd om bij mijn ouders en zusjes te wonen. Uit huis gaan is voor beide kanten een flinke stap, maar zoals je zegt weet je dat het eraan zit te komen. Voor mij het komende jaar nog niet, maar ooit… Dan ga ik ook. Om vervolgens elke week terug te komen waarschijnlijk, haha.

    Liked by 1 persoon

  10. Wat heb je dat weer mooi geschreven. Jouw blog begint een prachtig familiedocument te worden, (later?) zullen je kinderen daar zo blij mee zijn.
    Ja, sommige afscheiden zijn wΓ©l mooi. Het is toch fantastisch dat onze kinderen zo gezond en ‘wijs’ zijn geworden dat we ze kunnen loslaten?
    -en ja, dan is het missen gelijk ook een beetje mooi’. 😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s