Sad

Lieve, lieve, lieve, lieve, lieve Luka,
Ik schrijf het vandaag, omdat ik het morgen misschien niet meer kan.

Omdat ik morgen zo overmand zal zijn door verdriet dat ik door mijn tranen niks meer zal zien.

Je bent ziek, al 2 weken nu. In het begin leek het nog te gaan om een onnozele keelontsteking, maar mijn gevoel zegt me dat we naar het einde toe aan het gaan zijn.

Lief, trouw beest van me, 12 jaar geleden kwam je als wit pluizig bolletje ons leven binnengerold. 

Je bleek een ongelooflijk intelligente hond te zijn, speels, aanhankelijk, een grote bedelaar, onvoorwaardelijk trouw…een fantastische vriend.

Deel van ons gezin, het ontbrekend puzzelstukje -en ik weet best dat velen zich hier niks bij kunnen voorstellen- maar jij was altijd het zonnetje in huis.

Mr B en ik hebben zo genoten van onze lange wandeltochten met jou, traditioneel op zondag, waarbij je stond te trappelen tot we klaar waren met ontbijten en onze wandelschoenen aantrokken.

Onze vele uitstapjes naar zee, je trotseerde met wild enthousiasme het water en sprong naar elke meeuw.

Altijd was je blij ons te zien, lag trouw aan de deur te wachten tot we thuis kwamen.

Je deed geen mens of dier kwaad, de zachtheid zelve was je…

De tijd gaat veel te snel, binnen 2 weken zou je 12jaar worden, maar ik ben zo bang dat je dat niet meer zal halen… en verdomme, ik wil je echt niet afgeven…

We gaan elke dag naar de dierenarts met je als het moet, zullen je vertroetelen en verzorgen, maar lijden…dat mag je niet!

Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar je in je mand en besef…

Je bent gewoon de beste!

Ik herhaal de spreuk die ik hier ooit al eens postte voor jou: 

Whoever thougt diamonds are a girls best friend, never owned a dog…


Advertenties

40 gedachtes over “Sad

  1. Mijn hart bloedt bij het lezen van dit stukje. Het verdriet dat ik heb gevoeld toen ik mijn hond moest laten gaan, is onbeschrijflijk. Nog steeds wil ik om die reden geen hond meer houden.
    Heel veel sterkte. En bedenk dat jullie Luka een prinselijk leven hebben gegeven. Zulks is, zo leert de actualiteit ons maar al te vaak, niet elke hond gegeven.

    Liked by 1 persoon

  2. Heel veel sterkte. Wij hebben die keuze al een keer moeten maken en hebben ons Peppertje laten gaan. Tot groot verdriet van het hele gezin. Ze was pas 11. Het gemis slijt wel, maar het blijft ook jaren na datum nog opduiken. Heel

    Liked by 1 persoon

  3. Maar natuurlijk begrijp ik je verdriet, Kinderen groeien onder je handen vandaan en worden steeds wat zelfstandiger. Een hondenmaatje blijft altijd afhankelijk van je en blijft dus heel dicht bij je.
    Een heel moeilijke beslissing die je nu moet nemen, en je gáát ‘m nemen als het voor Luka het beste zal zijn. Niet makkelijk nee, maar dat is het mooiste dat je nog voor kunt doen voor je maatje.
    héél veel sterkte met de beslissing en je verdriet.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik heb veel honden gehad, hondjes eigenlijk. Snap precies hoe je je voelt. Het los moeten laten is moeilijk, maar je moet op het moment dat het nodig is niet meer aan jezelf denken, maar aan de kwaliteit van leven van je dier. 😢
    Er lagen er bij ons in de tuin 6 begraven.. Wens jullie allemaal heel veel sterkte! Veel liefs voor jullie en een knuffel en een poot voor Luka… 😘😘

    Liked by 1 persoon

  5. Oh jawel… Ik kan het me helemaal voorstellen… ’t Is sinds 8 december een jaar geleden dat we onze Diezel moesten afgeven. En nog altijd wordt hij enorm gemist… Het is wel een troost dat hij hier z’n plekje in huis heeft doordat we hem lieten cremeren. Zo is hij toch nog altijd een stukje van ons gezin. Ook Tristan heeft nog vaak moeite met het gemis. Als ik hem ’s avonds in bed steek, is het vaak nog van: ‘Mama, ik mis Diezel…’ We missen hem allemaal…

    Liked by 1 persoon

  6. Pppff , niet leuk als het zover is . Ik weet wat je voelt. Toen onze hond indertijd 18 jaar werd en het alsmaar moeilijker ging met hem , besloten mijn man en ik om de dierenarts op te zoeken. Het is niet zover moeten komen. Op een avond terwijl de drie kinderen toevallig allemaal ook thuis waren en hij door iedereen flink vertroeteld was ,lag hij zo stil in zijn mandje en zagen we dat hij vredig was ingeslapen. Het deed zo’n pijn…er is nooit nog een andere hond in de plaats gekomen. Ik heb nog een poes die 17 jaar is en ik hou nu al mijn hart vast. Want we begrijpen elkaar dat je het niet voor mogelijk houdt.
    Heel veel liefs en koester de mooie jaren met je lieve hond die je als een huisgenoot beschouwde.

    Liked by 1 persoon

  7. Wauw … wat mooi dat je dit geschreven hebt. Gelukkig weten velen hoeveel liefde een huisdier je schenkt. Het is een waardevol gevoel van onvoorwaardelijk. Voor mij een reden om (nog) niet opnieuw een huisdier te adopteren, het verdriet, overweldigend diep gaat het.
    Nog even .. gewoon nog even wachten want de vreugde die een dier je geeft is een van de mooiste dingen die er zijn. Harthelen kost tijd 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s