Maand: januari 2017

Lege nest syndroom

Loslaten gaat vanzelf als je het juiste vasthoudt.

Vasthouden gaat vanzelf als je het juiste loslaat…”.

Ik geef toe, het is misschien een beetje moeilijker dan we gedacht hadden omdat we net te maken hebben met een gemis dat zal blijven, een wonde die nog veel te vers is en ons gemoed nog helemaal bepaalt…

En daar gaat hij dan, nog 1 keertje slapen en Middelste vertrekt.

Hij is niet de eerste die ons ouderlijk nest verlaat, Oudste ging hem 2 jaar eerder voor. Mr Brubeck schreef toen een prachtige brief voor haar op zijn blog “She’s leaving home”, waar ik tranen met tuiten om moest huilen. (En zij ook trouwens). 

Enfin, het was wat wennen en aanpassen en we hebben haar echt gemist, maar we vinden het ook de natuurlijke gang van zaken. Omdat we nooit problemen gehad hebben met onze kids en een hechte, warme band met hen hebben, vinden zíj het zelf eerder moeilijk om het huis uit te gaan 😀.

Nr 2 dus morgen…

Hij kijkt er naar uit, is met momenten zo zenuwachtig als een konijn en jaagt iedereen de gordijnen in, wil alles tot in de puntjes geregeld hebben, blijft toch duidelijk wat langer aan tafel hangen bij ons, vertelt zelfs stilletjes “‘k ga jullie toch wel missen”, maar hij is er helemaal klaar voor.

Wij ook…

Ik denk dan automatisch terug aan zijn jeugd, zijn baby- en peutertijd, zijn lange haren pubertijd, zijn kotstudententijd. Man, wat gaat de tijd snel.

Loslaten heet dat, en dat begint al héél vroeg. Vanaf het 1ste moment dat ze zelf hun fles willen vasthouden weet je, ooit staan ze op eigen benen.

Afscheid van de créche, kleuterschool, hun 1ste woordjes in de basisschool -ik, maan, roos, vis-, het middelbaar met een véél te grote boekentas op hun rug, hun 1ste fuif, 1ste liefdesverdriet, allemaal stappen om het uiteindelijk zelf te kunnen.

Voor je het weet zijn ze volwassen, we zijn zo apetrots op hem, op alles wat hij is, wie hij is, bereikt heeft, gewoon omdat hij Middelste is!

Je laat je kinderen nooit los, ze weten dat we hun fundament zijn, dat “bij ons” altijd hun thuis zal zijn. Ze weten dat heel goed en dat maakt het “vertrekken” iets makkelijker. Loslaten om te groeien…

Dus nee, wij hebben geen last van het lege nest syndroom, we laten hen hun eigen weg gaan en kunnen genieten omdat we weten dat we elkaar loslaten om de juiste redenen.

Lieve Middelste, ons huis zal altijd jou thuis zijn!

Rook om mijn hoofd


Als de rook om mijn hoofd is verdwenen…

Als mijn eerste gedachte als ik wakker word niet meer is: ik kruip terug onder mijn dekbed en laat de wereld de  wereld.

Als ik mezelf op een voorzichtige glimlach betrap, zonder dat het wrang aanvoelt.

Als ik de hond van Oudste kan vasthouden en knuffelen zonder tranen te laten.

Als B en ik samen de tuin kunnen inwandelen en zonder woorden aanvoelen wat de ander denkt.

Als de wetenschap van “we hebben in haar belang gehandeld” langzaam begint door te sijpelen.

Als ons hart ons verstand begint te  volgen.

Als de mist in mijn hoofd opklaart.

Als ik ongemerkt geen waterproof mascara meer ga gebruiken.

Als ik denk aan de vele lieve woorden, kaartjes en steun van jullie allen, man, daar was ik even niet goed van…

Als Jongste tegen me aankruipt en zichzelf kan zijn, wetend dat hij zich niet groot hoeft te houden.

Als ik denk aan de steun van onze kinderen, terwijl die het zelf zo moeilijk hadden.

Als mijn roodomrande ogen er ’s morgens iets minder gezwollen uitzien.

Het gemis is ontzettend, het slaat ongenadig toe en gaat tekeer als een sluipschutter.

Kon ik maar, kon ik haar nog maar één keertje vasthouden…

Tot de rook om mijn hoofd helemaal verdwenen is!

Sad

Lieve, lieve, lieve, lieve, lieve Luka,
Ik schrijf het vandaag, omdat ik het morgen misschien niet meer kan.

Omdat ik morgen zo overmand zal zijn door verdriet dat ik door mijn tranen niks meer zal zien.

Je bent ziek, al 2 weken nu. In het begin leek het nog te gaan om een onnozele keelontsteking, maar mijn gevoel zegt me dat we naar het einde toe aan het gaan zijn.

Lief, trouw beest van me, 12 jaar geleden kwam je als wit pluizig bolletje ons leven binnengerold. 

Je bleek een ongelooflijk intelligente hond te zijn, speels, aanhankelijk, een grote bedelaar, onvoorwaardelijk trouw…een fantastische vriend.

Deel van ons gezin, het ontbrekend puzzelstukje -en ik weet best dat velen zich hier niks bij kunnen voorstellen- maar jij was altijd het zonnetje in huis.

Mr B en ik hebben zo genoten van onze lange wandeltochten met jou, traditioneel op zondag, waarbij je stond te trappelen tot we klaar waren met ontbijten en onze wandelschoenen aantrokken.

Onze vele uitstapjes naar zee, je trotseerde met wild enthousiasme het water en sprong naar elke meeuw.

Altijd was je blij ons te zien, lag trouw aan de deur te wachten tot we thuis kwamen.

Je deed geen mens of dier kwaad, de zachtheid zelve was je…

De tijd gaat veel te snel, binnen 2 weken zou je 12jaar worden, maar ik ben zo bang dat je dat niet meer zal halen… en verdomme, ik wil je echt niet afgeven…

We gaan elke dag naar de dierenarts met je als het moet, zullen je vertroetelen en verzorgen, maar lijden…dat mag je niet!

Terwijl ik dit schrijf kijk ik naar je in je mand en besef…

Je bent gewoon de beste!

Ik herhaal de spreuk die ik hier ooit al eens postte voor jou: 

Whoever thougt diamonds are a girls best friend, never owned a dog…


Dagboek van een bonni

In de hoop dat jullie de schrijfsels van een tot over haar oren verliefde bonni nog niet kotsbeu zijn…

Het gekke is eigenlijk dat ik me (en B helemaal niet) helemaal geen oma, grootouder of hoe je het ook wil noemen, voel. Dat bedoel ik positief, maar ik ben me ervan bewust het niet goed uitgelegd te krijgen, so have a little patience with me!

Vandaag is Lowieke een hele dag hier, hij heeft koorts en de regels van de créche zijn dan onverbiddelijk, geen babies met koorts… “mama? mag Lowie morgen naar jou komen?” Dat was mijn eerste mailtje toen ik gisteren op het werk aankwam.

Wij hebben altijd tegen onze kinderen gezegd dat we geen oppas willen zijn voor onze kleinkinderen, ’t is te zeggen, niet op permanente basis. Oudste heeft hier geen enkel probleem mee, Lowieke gaat naar de créche waar zij als baby en peuter ook naartoe ging, ze zou niks anders voor haar zoontje willen.

Maar ze weet dat ze op ons kan rekenen in geval van ziekte, schoolvakanties enz… We weten immers hoe moeilijk het was de puzzel der opvang te maken toen onze kroost jong was, dus gaan we hen nu zeker niet in de kou laten staan.

Zo gezegd, zo geregeld, mijnheertje ons kleinkind houdt me vandaag gezelschap.

Ziek?

Oordeelt u vooral zelf 😀


“Bruine labradors? Hebben ze die ook in het wit? En kan dat, dat die ook rustig kunnen zijn? 

Fijn, als ik mijn keel openzet komt bonni me direct uit bed halen…en krijg ik heerlijke patatjes. Op de créche geven ze altijd de andere kindjes eerst eten.

Bonni raapt altijd mijn speelgoed op als ik dat op de grond gooi, proberen of ze dat blijft doen.

Ik ben nooit mijn eetlust kwijt als ik ziek ben, een mens moet toch genoeg eten hé?

Ik denk dat ik nog eens ziek ga zijn, bonni is de hele dag met mij bezig en krijgt niks in haar huishouden gedaan!”

Wat bedoelde ik ook al weer met dat “geen echt grootoudergevoel”?

Wel, het voelt als nooit verleerd, als vanzelfsprekende liefde, als was het je eigen kind, als verpletterende verantwoordelijkheid, zo mooi, zo onvoorwaardelijk, zo intens, als iets van mezelf, als ik, L, vrouw in de fleur van haar leven…

Een bonni.

De eerste dag


Vandaag,
Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven.

Vandaag kijk ik terug, met een glimlach en een traan om wat achter me ligt.

Waarom vandaag, ik weet het niet, vandaag inspireert me, word ik geïnspireerd, laat ik me inspireren…door mijn gezin om me heen, door bepaalde gebeurtenissen.

Vandaag geniet ik van het winterse landschap dat stil ademend een deken over ons huis legt, mijn wereld klein en intiem maakt.

Ik geniet even van de stilte, samen met B, de drukte is voor een moment de deur uit, Middelste en zijn lief meetronend, de verhuisdrukte wordt even aan de kant gezet.

De geur van appelbollen en worstebrood komt mijn neus “teisteren”. Mr B is druk aan het bakken in de keuken. Zijn bakkersgenen weten sterk verlaat niet waar ze aan toe zijn; hij weet van geen ophouden en tovert de lekkerste dingen uit onze nieuwe oven.

Vandaag bedenk ik dat ons kleinkind al 6 maanden is, zich een onwrikbare plaats in ons leven heeft ingenomen. Doeme, wat houden we van die kleine uk, kind van ons kind.

Ik bedenk me dat ik blij ben dat ik mijn vader een kans gegeven heb om samen met ons een nieuwe start te maken, heb het hem met nieuwjaar nog eens ingefluisterd…het raakte hem tot tranen toe.

Vandaag ben ik blij en droevig dat Middelste binnen 2 weken zijn eigen weg gaat. Binnen een paar dagen wordt zijn “laatste verjaardag thuis” gevierd met vrienden en familie. Zal mss een beetje emotioneel worden.

Vandaag maak ik geen voornemens, ik lach me elk jaar te pletter  met de fitnesscentra, die begin januari vol staan en half februari terug leeg…elk jaar hetzelfde. 

Vandaag realiseer ik me dat ik bijna 2 jaar aan het bloggen ben, dat ik samen met B schrok van jullie interesse om mij te lezen, van jullie vele fijne reacties. Ik realiseer me dat ik het best fijn vind, dat ik supertoffe bloggers (m/v) ontdek en jammer genoeg ook af en toe minder integere, maar dat hoort erbij zeker?

Vandaag zijn we met onze neus nog eens op het sterfelijke van onze lieve hond gedrukt, ze is een beetje ziek en haar ouderdom maakt dat moeilijk. We weten niet hoelang we haar nog mogen vertroetelen…elke dag koesteren we.

Vandaag…

Vandaag is de eerste dag van morgen, een dag waarop ik me realiseer dat gewoon, nee, niet gewoon, ongelooflijk gelukkig zijn de boodschap is.

Laat dat mijn voornemen dan zijn, ik bepaal niet helemaal hoe mijn leven loopt, op sommige dingen heb je geen vat, maar ik bepaal wel hoe ik ermee omga… 

Vandaag is mijn voornemen om te genieten van elke dag, vandaag is de eerste!

Ik wens voor ieder van jullie hetzelfde.