Maand: december 2016

He is not my brother

(Beste) schoonbroer,
Het is bijna nieuwjaar. Na bijna 33 jaar zal dit mijn eerste en laatste brief aan jou zijn.

Ik heb je nooit begrepen.

Toen B me voorstelde aan jullie ouders was ik best zenuwachtig. Ik had net mijn moeder verloren en keek er naar uit om jullie te ontmoeten. Je ouders waren enthousiast en supervriendelijk, jij bleef op een afstand. Dat went wel, was mijn eerste, wellicht naïeve gedachte.

Ik had me niet erger kunnen vergissen.

Je scheelt een jaar of 5 met je broer…de kloof tussen jullie leek wel 50 jaar. Ik ken weinig broers die zo’n grote tegenpolen zijn. Waar B met weinig tevreden was, was jij een grote snob; daar schrok ik ontzettend van. Niets was goed genoeg voor jou als er niet de naam van een duur merk op stond. Je ouders durfden niet veel zeggen en gaven toe aan je grillen.

Je was ook ontzettend jaloers, kon het niet verdragen dat anderen iets beter hadden of konden dan jij.

Ik begreep je niet.

Ik begreep je niet, toen B een autootje kocht, jij uit pure jaloezie en razernij er opzettelijk tegen aanreed. Waarom doet een mens zoiets?

Ik schrok me te pletter toen je kwaad op mij werd omdat ik met de auto van míjn lief naar huis reed. Toen ik je van weerwoord diende, leverde me dat een klap in mijn gezicht op. 

Ik begreep je niet, maar het begon te dagen dat je niet helemaal spoorde en een ontzettend verwend nest was.

Ik ging je zoveel mogelijk uit de weg en ook B trachtte je wat te ontwijken.

Toen je vlak na ons trouwen I leerde je kennen (nu je ex), dachten we dat het allemaal wel wat beter zou worden. Ze mocht zelfs inwonen bij je ouders omdat ze zogezegd niet meer welkom was thuis. 

We hadden beter moeten weten, ze was een even grote leugenaar als jij en wist iedereen rond haar vinger te winden.

Je ouders draaiden op voor alle kosten van jullie trouwfeest, ze bleven altijd rotsvast in jou geloven…begrijpen wie begrijpen kan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, je kon niks verkeerd doen.

Zo verstreken er een paar jaren, we hebben je “peter” gemaakt van Middelste, het leek je gunstig te stemmen. We zagen elkaar af en toe maar hadden nooit een goed gevoel. Jullie waren altijd negatief, hadden nooit een goed woord over voor je ouders…

We begrepen je niet.

Ineens, zonder aanwijsbare redenen, besloot je zonder enige uitleg je ouders en ons uit je leven te schrappen. Je kocht een huis met de hulp van je -ineens wel sympathieke schoonouders- en liet niks meer van je horen.

Jullie hadden intussen 2 dochters, je ouders waren radeloos van verdriet omdat ze hun kleinkinderen niet meer mochten zien. Je was bikkelhard, weigerde enige uitleg te geven waarom je geen contact meer wilde…je hebt hen zoveel pijn gedaan. 

B en ik begrepen het niet.

B deed nog een poging om met je af te spreken en uit te vissen wat je dwars zat, het gesprek liep op niks uit. Je was onverzettelijk.

Een jaar of 10 geleden kregen je ouders ineens te horen dat je “gevlucht” was naar de Filipijnen; er was vanalles mis op je werk en in je huwelijk. Vreselijk mis, bleek achteraf. Ineens had je je ouders weer nodig, ze moesten immers een advocaat regelen en financieel bijspringen.

Je kreeg weer je zin, het bloed blijft kruipen waar het niet gaan kan.

Je zat in een verschrikkelijke vechtscheiding, waar jullie beiden een heel vuil spel speelden. Dat vonden wij niet het ergste…wat we nooit begrepen hebben én nog niet begrijpen, is dat je je 2 dochters gewoon achterliet, geen alimentatie wilde betalen en dan nog het lef had om je ex daar te schuld van te geven. 

(beste) schoonbroer, het lijkt wel een slechte stationsroman, jouw verhaal…

Je kwam nog eens terug, ongeveer 6 jaar geleden. Wenend stond je op de stoep bij je ouders, even later bij ons, je had zogezegd niemand meer. We vergaven je, wilden je graag een 2e kans geven, dom, dom…

Éénmaal terug in de Filipijnen werd het weer stil, je leerde daar iemand kennen. Heel af en toe liet je wat weten aan je ouders; die waren blij met elke 2 woorden die je stuurde.

Maar ook zij begrepen je niet, waren er van overtuigd dat het allemaal hun eigen fout was.

De “genadeslag” diende je hen toe op hun gouden bruiloft. Je kwam over met je vriendin en was weer zichtbaar misnoegd. 

Wat voor hen een mooie paar dagen moest worden, werd een nachtmerrie. Waarom toch?

Was je jaloers op ons, op ons gezin? Je sprak geen woord, ook niet tegen onze kinderen. Kreeg je niet genoeg belangstelling? Niemand wist het, je ouders waren ten einde raad.

Op de avond voor je vertrek heeft B een laatste poging gedaan je aan de praat te krijgen, hij wilde zichzelf niets te verwijten hebben.

Het mocht niet baten, je wilde niets, maar dan ook niets zeggen.

Je vertrok, je ouders brachten je naar de luchthaven, je zweeg. Je zweeg en bleef zwijgen, je hebt hen bloedend achtergelaten.

Sindsdien, nu 2,5 jaar later, niets meer.

Ons kan je niet meer raken, al jaren niet meer. Ik zie wel dat B er af en toe mee worstelt, omdat hij het niet begrijpt. Maar hij heeft geen broer meer, je hebt je kansen verspeelt.

Je ouders, die blijven gewond achter en blijven zich afvragen…waarom? Ze zullen nooit antwoord krijgen. We zijn er voor hen en praten met hen als ze dat willen. Je hebt zoveel kapot gemaakt.

We dachten ze een warme kerst te geven, maar daar besliste jij anders over.

Je berichtje aan hen was hard en onwaarschijnlijk: “M.V. is geboren”… het nieuwe filipijnse kleinkind en nichtje. 

Je bent het niet waardig dat we nog  één gedachte aan je verspillen en als je het waagt om je ouders en broer nog één keer te raken, dan heb je met mij te maken…ik raad het je niet aan. Je bent te ver gegaan!

YOU AIN’T MY FAMILY, YOU AIN’T MY BROTHER.

Advertenties

In balans

Ik zou 2016 willen omschrijven als een jaar in balans, absoluut…

Het was een bijzonder jaar, het kwam, verwonderde, plakte, liet ons jubelen, ontroerde ons, raakte ons, kwetste, schitterde, verwarmde, beangstigde, maakte ons meer mens, leerde ons warme lessen.

Het was een jaar in balans.

Het nam een aanvang, een aanvang die ons even deed wankelen, die ons deed beseffen dat we misschien een harde beslissing moesten nemen, een beslissing die me van mijn enige ouder zou afsnijden…ik beschreef het ergens eerder. 

Maar kijk, mensen kunnen verbazen én veranderen, zowel positief als negatief.

De balans ging de positieve kant op, de relatie met mijn vader werd voorzichtig hersteld, voorzichtig, maar op een warme manier, het leven is te kort om niet te vergeven en opnieuw te beginnen.

Ik beleefde een intens mooie verjaardag, liefdevol in elkaar gestoken door mijn liefste Mr B en onze kids. Omringd door al wie we liefhebben werd ik in de watten gelegd, de hele dag drijvend op een wolk van emoties.

De balans ging positief in het rood…

Ons 1ste kleinkind maakte ons gezinsgeluk compleet, Lowieke maakte weliswaar eerst aarzelend zijn intrede, maar nestelde zich met een nooit geziene snelheid in onze harten. Kind van je kind, het doet wat met een mens. Het confronteerde ons met het allerbelangrijkste, onze kinderen, elkaar, het kleinste en grootste geluk versmolten.

We werden kort daarna van onze roze “balanswolk” gesmeten toen er bij mijn vader kanker werd geconstateerd, hoe wreed kan het leven zijn, mijn beide ouders…

Maar deze week kregen we de uitslag van zijn scans, de kanker is weg, er zijn ook positieve verhalen. De les die ik daaruit trek… er kan niet genoeg onderzoek gedaan worden, er worden teveel mensen getroffen en teveel levens verwoest.

Het was een jaar in balans…

In september maakten Mr Brubeck en ik een onwaarschijnlijk mooie reis naar Canada, we zijn dankbaar, niet alleen omdat we de feeërieke schoonheid mochten aanschouwen van een nog onaangetaste natuur, maar omdat we deze reis samen “mochten” maken…samen verwonderd zijn, samen stil zijn en elkaar niet vanzelfsprekend nemen.

Dankbaar voor elk moment.

Middelste studeerde met glans af en vond bijna onmiddellijk werk, alle drie onze kinderen hebben hun weg gezocht én gevonden.

De zoektocht naar een stekje om samen te gaan wonen eindigde, vanaf 1 februari volgend jaar vormen ze zelf een gezinnetje, we zijn gelukkig voor hen.

Het was voor de kinderen ook een jaar in balans.

Op werkgebied zou de balans positiever mogen zijn, maar tegelijkertijd besef ik dat er mensen zijn zonder werk, zonder een dak boven hun hoofd, zonder de zekerheid van een dagelijks bord warm eten…ik leerde relativeren en er het beste van te maken.

We vieren morgen samen kerst en zijn blij dat we dat kunnen, de ouders van B, mijn vader en stiefmoeder, mijn broer…samen met ons gezin.

Ik kijk ernaar uit, omdat het me dankbaar stemt, koesterend, waarderend, liefhebbend, vergevend, genietend…

Het was een jaar in balans, een jaar met een glans.

Ik wens voor ieder van jullie een warme kerst- en zoals ik het vandaag al tegen een gewaardeerde collega-blogger zei: “geniet van elkaar en de liefde”- het is het allerbelangrijkste in ons leven.

Soulmate

Je soulmate is niet zomaar iemand die vrijblijvend je leven komt binnenwandelen.

Het is iemand die je dingen in vraag laat stellen, die je de realiteit kritisch laat bekijken.

Iemand die een voor en na markeert in je leven.

Het is niet iemand die aan een ideaalbeeld beantwoordt, iemand die perfect is en overal een antwoord op heeft.

Het is een gewone persoon die op een revolutionaire manier je hele bestaan verandert.

L.L.


Een soulmate, zielsverwant, er wordt vaak over geschreven, verteld, geromantiseerd, gelogen…

Een soulmate kom je maar 1 keer in je leven tegen, je kan beste vrienden en vriendinnen hebben, maar slechts 1 zielsverwant. Je bent geen soulmate van iemand omdat je dat eenzijdig beslist, soulmates ben je met zijn tweetjes.

Iedereen heeft een “inner circle”, daarin zitten de mensen bij wie je helemaal jezelf kan zijn, zonder beoordeeld of veroordeeld te worden. Die binnenste cirkel is je thuis, daar komt niemand aan. Je soulmate zit het dichtste bij je…

Iemand met wie je uren kan praten, zonder ooit verveeld te geraken.

Iemand bij wie je uren stil kan zijn, zonder dat die stilte zwaar of bedreigend is.

Iemand aan wie je Alles kan vertellen, zonder vrees om veroordeeld te worden, dat is zo belangrijk. 

Iemand die je een spiegel voorhoudt als het nodig is, die je durft te zeggen waar het op staat als je het even niet weet. Die je dingen kan laten zien die in je weg staan.

Iemand met wie je op een onbewoond eiland wil terechtkomen en je geen seconde zal denken: “waar moeten we in godsnaam de hele tijd over praten”.

Iemand die je kan laten lachen, huilen, voelen, verlangen, stil en verwonderd zijn.

Iemand die zoals je beste vriend is maar dan meer. Iemand die je beter kent dan iedereen, die je tot een beter persoon maakt.

Iemand bij wie je blij kan zijn om je grootste verdiensten, terwijl je je diepste onzekerheden niet hoeft te verstoppen.

Een soulmate schudt je door elkaar, opent je voor de realiteit, laat je de schoonheid van het leven zien, steunt je als het leven hard en moeilijk is.

Soulmates zien het beste in elkaar en kennen elkaars zwakte, ze zijn elkaars stem en kracht.

Mijn moeder gaf me een boek over de liefde kado, vlak voor ze stierf. Ze schreef er vooraan een boodschap in die de relatie met mijn soulmate, Mr Brubeck, tekent: 

Twee in één vlees”…

Mr B, toen ik jou 33 jaar geleden tegenkwam, vond ik mezelf.










Dagboek van een kleinkind


Geweldig, allemaal dingen ontdekken als je groter wordt…

Mijn oogjes gaan elke dag wat meer open, ik kijk rond en rond, ik probeer te draaien, maar dat lukt precies nog niet zo goed. Ik blijf proberen, er moet toch meer te doen zijn met mijn armpjes en beentjes!

Ondertussen ben ik bijna 6 maanden jong, het is even geleden dat ik van me liet horen! Hoog tijd dat jullie een update van me krijgen, alles gaat zo snel…

Het is nog wel even spannend geweest met mijn gezondheid, ik denk dat mijn mama en papa toch wel wat bange uurtjes hebben doorgemaakt door mij. Het leek er even op dat er iets grondig mis was met mijn heupje, beeld je in, dan had ik een paar weken in zo’n gipsen harnas moeten doorbrengen… al goed dat dat toch in orde bleek te zijn! 

Ik kan dus naar hartelust proberen om rond te spartelen, alles in mijn mond te steken, super wat ik allemaal zie. 

Ik mag sinds een paar weken ook naar de créche, er zijn daar veel kindjes, ‘k moet serieus opletten dat ze mijn speelgoed niet afpakken. Maar G, mijn verzorgster, is zo lief voor mij, ze vertelt de hele tijd dat ze het zo bijzonder vindt dat ze ook op mijn mama heeft gepast toen die klein was 😀!

Ik kreeg daar ook iets heel anders te eten, een vaste brij in mijn mond…pffff, dat was even schrikken! Maaaar, er zitten toch wel lekkere smaakjes bij moet ik zeggen, alleen het witlof mogen ze houden, dat speek ik lekker terug uit. 

Thuis gaat alles prima, mijn papa vindt het super dat ik al wat groter ben, hij durft me al beter vast te pakken, ik denk dat hij aan het beseffen is dat ik toch niet zal breken, haha! En dat groot harig, bruin beest dat rondloopt…dat gaat mijn dikke vriend worden; ik heb al eens met mijn kleine vingertjes in haar neus geknepen en ook al in haar oog gestoken…ze geeft me dan een warme lik met haar tong over mijn hele gezichtje, kietelt best wel hoor!

Ik heb ook beslist om maar eens door te slapen ’s nachts, ik zag dat mama moe begon te worden en aangezien ze mij zo graag ziet wilde ik haar dat wel gunnen. Beter uitgeruste ouders, toch?

Dit weekend mocht ik nog eens gaan logeren bij bonni en opa. Dat vind ik zo fijn, ik tover dan de grootste glimlach op mijn gezicht en dan moet je hen zien smelten. Ik was zondagmorgen lekker vroeg wakker, dan mocht ik nog even slapen bij bonni en opa in het grote bed. Lekker warm tussen hen in, zalig! Ik hoop dat mijn mama en papa eens goed uitgeslapen hebben!

Hier staat ook zo’n grote kerstboom, echt zo groot, met keiveel pakjes onder, ik heb een vermoeden dat er wel een paar voor mij bij zijn, want bonni kan geen kinderwinkel meer voorbijgaan zonder iets te kopen!

Ik kijk wel uit naar mijn eerste kerstfeest, hier in Hoogstraten, samen met de hele familie, ook mijn overgrootouders. Heel speciaal, die zijn zo fier dat ze dat allemaal nog mogen meemaken!

Zo, nu ga ik een dutje doen, want een blog schrijven is best vermoeiend!

Ik wens jullie allemaal een mooi en warm kerstfeest toe, omringd door de mensen van wie je houdt!

Besef

De stilte in de kamer was oorverdovend. 

Ze stond kaarsrecht met haar rug naar de deur, haar blik op oneindig naar de tuin…starend. 

Heel rustig, uiterlijk, terwijl de angst zich een weg baande door haar lichaam. De gedachte aan wat gebeurd was verlamde haar, bracht haar bestaan uit balans. Het besef, het besef dat…

Ze wachtte, wimpelde het aanbod van een tas koffie door de bezorgde verpleger af.

Ze wachtte, omdat ze niets anders kon doen. Ze moest hem in deskundige handen achterlaten. De hoop gaf wat kleur, er kon zoveel gebeuren.

Haar gedachten gleden terug naar de afgelopen 29 jaar dat ze zo gelukkig waren, onbezorgd, vervuld van liefde voor elkaar en hun kinderen. Het ging allemaal vanzelf, er waren nooit problemen geweest. 

Elkaar graag zien, dat was voldoende, er voor elkaar zijn, dat weten en beseffen…genoeg beseffen? 

Ze waren niet kwetsbaar…tenminste dat had ze altijd gedacht.

Tot het noodlot besloot om toe te slaan. Om hen te doen beseffen…

Achter haar ging de deur open. Ze werd ruw uit haar mijmeringen gerukt. Ze zocht en vond zijn ogen.

Hij had zoveel pijn, zag asgrauw, de angst stond getekend op zijn gezicht.

Hij lichtte op toen hij haar zag, zijn ogen reikten naar haar uit, hij liet zijn tranen de vrije loop.

Ze wisten dat het ergste voorbij was. De wetenschap staat ver, het zou nu alleen maar goed komen. 

Het besef, het besef dat wat ze hebben zo ontzettend belangrijk IS, was ineens veel groter dan het ooit geweest was. 

Het besef dat alleen zij belangrijk waren, zijn!


“Aristocatten”

Ik moest onmiddellijk aan deze leuke tekenfilm denken toen Middelste deze week in de lach schoot. 

Hij was aan het chatten met zijn peter, één van onze oudste vrienden, om te vertellen dat hij met zijn vriendin ging samenwonen.

Die vroeg hem: “wonen je ouders nog altijd op hetzelfde adres, want ik zie ze als 2 verliefde straatkatten overal ter wereld rondslenteren”.

Het is inderdaad zo, als we weg zijn, dat we daar (vooral voor de kinderen) foto’s van posten op FB. Aangezien we beiden sterk beveiligde profielen hebben, ziet niemand anders dit. Maar natuurlijk ook onze vrienden…we krijgen dan geregeld een comment in de aard van “zijn jullie nu weeral weg?”

Ik vond de uitspraak hilarisch en kan me er echt iets bij voorstellen. 

We houden er ontzettend van om buiten onze grotere vakanties veel uitstapjes te maken. Sinds onze kroost (bijna helemaal) volwassen is, krijgen we veel tijd terug, tijd om met z’n tweetjes te spenderen.

We worden hierin door onze kinderen aangemoedigd, ze vinden het fijn dat wij genieten van elk moment. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze ons gewoon het huis uit willen… 😀😀.

Leuke steden ontdekken, wandelen in de Ardennen, verloren lopen in Parijs, uitwaaien aan zee, fietstochten van 30km als het 30gr is 😀, sportieve “lopen” in Brugge en Antwerpen, lekker eten in onontdekte pareltjes, zweten in de sauna (daar worden wel geen foto’s van gepost), naar theater gaan…we gaan niks uit de weg en ontdekken steeds nieuwe dingen die we samen fijn vinden. 

Na bijna 33 jaar beseffen we des te meer dat we naast man en vrouw ook elkaars beste vrienden zijn en dat dat een voorrecht is waar niemand tussenkomt!

Terwijl ik dit schrijf, lig ik op de zetel uit te zieken van een bijzonder pijnlijke buikgriep, begin deze week ontketend door Middelste. Dit weekend viel daardoor in het water, en we hadden grootste plannen…theater, sauna, Den Bosch…ach, het loopt allemaal niet weg. 

Volgend weekend trekken we net als echte “Aristocatten” richting Nederland, we gaan eens kijken wat Zeist te bieden heeft. 

Al wie daar woont, je weze gewaarschuwd.

Wat hebben we geleerd?

Wat hebben we geleerd de afgelopen dagen, weken?

Heel wat…kleine dingen, emotionele dingen, valse dingen, eerlijke dingen, mooie en lelijke dingen, spannende en saaie dingen.

Sommige gebeurtenissen blijven hangen, sommige vervagen, sommige zullen alles veranderen…

Ik heb de afgelopen dagen, weken geleerd…

•Dat ziek zijn niet fijn is. Alleen nurofen en liters thee met citroen helpen, en misschien ook het extra koekje (omdat gewoon eten vies is als je ziek bent), en misschien ook netflix (omdat je ongegeneerd een hele serie achter elkaar kan bingewatchen).

•Dat het niet fijn is als ook de echtgenoot ziek wordt als ik beter ben en noodgedwongen op zijn beurt het bed moet houden.

•Dat mannen echt kleine kinderen kunnen zijn als ze ziek zijn, zielig kunnen doen en véél aandacht nodig hebben 😀.

•Dat we blij zijn voor Middelste en zijn lief, de kogel is door de kerk, vanaf 1 febr 2017 hebben we nog 1 kind van de 3 thuis. Maar dat we echt trots zijn en hen veel geluk wensen.

•Dat we ons realiseren dat we het getroffen hebben met onze kinderen.

•Dat ik ongelooflijk bezorgd ben om Jongste, wiens schouder om de haverklap uit de kom gaat en waar een operatie ongetwijfeld ooit zal volgen.

•Dat we allebei onze job meer dan beu zijn maar tegelijkertijd beseffen dat we niet mogen klagen, dat er mensen zijn die geen werk hebben of vinden. Maar toch… we dromen van betere dingen, misschien, wie weet ooit..

•Dat mensen onvoorspelbaar kunnen zijn in blogland, dat ik daar fel door geschrokken ben, dat woorden totaal en ten onrechte uit zijn context gerukt worden, dat er beoordeeld en veroordeeld wordt vóór je iemand kent.

•Dat ik samen met mijn gezin vol spanning zit te wachten op de uitslag van de scan van papa na de kankerbehandeling, en dat dat wel degelijk weerslag heeft op mijn gemoed. Het is en blijft mijn vader, desondanks zijn fouten in het verleden…dit verdient geen mens.

•Dat er ook warme vriendschappen ontstaan in blogland en dat we die koesteren!

•Dat we beseffen dat het de laatste keer is dat Middelste zijn verjaardag thuis viert en dat ik dat best emotioneel vind. Dat ik samenzijn met mijn gezin ontzettend belangrijk vind.

•Dat ik elke keer mijn bedenkingen heb op een bijeenkomst met collega’s (van verschillende regio’s), en constateer dat drank mensen compleet kan veranderen. Ik me dan een beetje schaam voor sommigen. 

•Dat de liefde voor een kleinkind tot in je kleine tenen kruipt, onder je vel, tot in de topjes van je haarwortels en helemaal gebeiteld in je hart zit! Dat we blij zijn dat mee te mogen maken en dat ik het nog steeds erg verdrietig vind dat mijn mama dat nooit heeft mogen meemaken.

•Dat ik elke keer met spanning uitkijk naar de halfjaarlijkse controle van Mr B bij zijn cardioloog en te horen dat hij het goed stelt! Dat we HEEL dankbaar mogen zijn dat dat allemaal goed afgelopen is en ons dat elke dag realiseren.

Ik leer uit kleine en grote gebeurtenissen, ze kunnen mijn dag kleuren of donker maken.

Wat heb ik geleerd? 

Dat ik gelukkig ben, dat veel er toe doet en veel ook niet!