Leaving home


Het was 5u in de ochtend toen je besloot dat het tijd werd om je op deze wereld te laten zien.

Na de geboorte van je zus, een bevalling die meer dan 30 uur duurde, trokken we vol goede moed naar het ziekenhuis. Dit keer zou het vast vlot gaan. Dat was echter niet wat jij van plan was, je verzette je hevig, was veel te groot…je sleutelbeentje moest gebroken worden om je geboren te laten worden. 

Maar kijk, daar was je, 4,550 kg en 56 cm lang, je was ons 2e kleine wonder. 

Je papa maakte nog snel “misbruik” van het feit dat ik  nog groggy was om je een andere naam te geven dan we hadden afgesproken. Ik heb het hem snel vergeven hoor, je naam is helemaal jij, je bent een echte M!

Ellendig van verdriet was ik toen je toch de couveuse in moest, helemaal onderkoeld. Ik stond achter het glazen raam te wenen omdat je niet bij mij mocht zijn.

Lieve Middelste, terwijl ik dit aan het schrijven ben, hang je tegenover ons in de zetel. De herinneringen jagen door mijn gedachten, kriskras door elkaar. Je hebt geen idee wat ik voor je schrijf, dat hoeft ook nog niet. Ik wil het nog even voor mezelf houden. Wentelen in mijn eigen gedachten, mijn eigen gevoelens…

Mijn hoofd is รฉรฉn grote chaos, waarom ging het toch allemaal zo snel? Waarom kunnen we de tijd niet af en toe stop zetten? 

Het valt me soms moeilijk om je nog voor te stellen als baby, als heerlijke peuter die rondsloop als paracommando (kruipen was veel te vermoeiend) door ons huis. 

Als ondeugende kleuter die alle juffen rond zijn vingertje wond en daar rustig mee verderging in de lagere school. 

Als slungelige puber die met veel te lange benen op het voetbalveld stond en er niks van bakte, maar waar wij supertrots voor supporterden! 

Als fiere jonge gast die even bleef hangen in het 5e middelbaar omdat hij vergat dat je ook moest studeren om erdoor te geraken.

Als student die het studentenleven in Gent ging ontdekken en met glans zijn studie volbracht. Er op de koop toe een nieuw lief vond die in het dorp naast ons woont ๐Ÿ˜€, een toffe madam die al 3 jaar onze lieve schoondochter is!

Als fijne jong-volwassene die ons tot tranen toe ontroerde met je wondermooie zelfgefabriceerde speech op onze 25jarige huwelijksverjaardag.

Als af en toe ook een beetje vervelend als je ruzie maakte met je zus en wij mochten “scheidsrechteren”. Nu zijn jullie 2 handen op 1 buik, zo vertederend!

Als supertrotse peter van ons 1ste kleinkind en hoe fantastisch je met dat ventje omgaat, alsof je nooit anders deed. 

Gewoon…als ons middelste kind, een zoon waar we ongelooflijk trots op zijn, gewoon om wie je bent!

En nu hang je hier, tegenover mij, plannen aan het maken om het huis uit te gaan… om je eigen weg in te slaan en een eigen plek te zoeken. Samen met je lief een thuis te maken, samen iets op te bouwen.

Het zal sneller gaan dan we verwacht hadden, dat hadden we snel door. Het verkeer speelt je parten, het tijdens de week gescheiden zijn van T valt je zwaar.

We zien het wel, hebben er begrip voor. Je bent klaar, klaar om je eigen weg in te slaan.

Het zal stil zijn thuis, jij was diegene altijd in was voor een pittige discussie, je broer graag op zijn paard zette en menig onderwerp niet uit de weg ging!

Ik geniet van de aanblik van je, zal je missen, maar het is goed zo!

Je maakt het wel, weet dat je altijd op ons kan rekenen, no matter what, je bent “onze” Middelste en we zijn trots op je!

Ik geniet nog even verder…

Advertenties

63 gedachtes over “Leaving home

  1. Dat went niet. .. elk kind pfff doet zeer. Ook al zegt je verstand dat je het juist goed hebt gedaan. . Dat ze deze stap zetten. Maar in je hart blijven ze altijd naast groot.. Ook klein. Je zult je tranen nog laten.. Op de laatste dag in huis. Brrr voel het nog in mijn buik. Gelukkig komt het daarna echt wel goed! Dikke knuffel lieve mama

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vermoed dat welhaast elke ouder met gemengde gevoelens tegen het legenestsyndroom aankijkt. De vertrouwde levensinvulling valt voor een stuk weg en dient ineens anders geconcretiseerd te worden. En naar verluidt vinden er ook enkele emotionele veranderingen plaats. Zo gaat de man vervrouwelijken. Jazeker. De man gaat verlangen naar een andere soort relatie, meer intiem zoals de vrouw.
    En jij als vrouw zal hoogstwaarschijnlijk vermannelijken: naast – hihi – snor en baardharen krijgen veel vrouwen bijvoorbeeld meer zin in seks puur voor de seks. Klinkt dat goed of klinkt dat goed?
    Ik zeg het je: good times are coming, my dear. ๐Ÿ˜‰

    Liked by 2 people

  3. Jullie kinderen mogen in hun handjes wrijven dat ze in zo’n warm nest zijn terechtgekomen.
    ‘Loslaten’, we hebben het ook meegemaakt. Ruzies, nu twee handen op รฉรฉn buik? Check! Dan zal het heel zeker ook kloppen dat jullie gaan uitkijken naar elke komende familie-bijeenkomst. Telkens feest en ambiance !!

    Liked by 1 persoon

  4. Je kinderen zijn je kinderen niet zeggen ze wel eens (wat ik altijd ten stelligste ontken) maar eigenlijk is het toch een beetje waar. Ze moeten zelf hun leven maken en vooruitgaan. En als je ziet dat ze dat goed doen doet dat waarschijnlijk heel erg deugd.

    Liked by 1 persoon

  5. O ja, het gaat zรณ snel en wat wรกs het mooi .maar het heeft รณรณk veel voldoening dat de hulpeloze baby van weleer helemaal klaar voor het leven is.
    Heerlijk dat je daar allemaal nog getuige van mag zijn, jij weet als geen ander , dat het niet iedereen gegeven is. Mooi als je zo’n prachtig verhaal mee kunt geven.

    Liked by 1 persoon

  6. Gefeliciteerd met je zoon de naamgenoot toch? Prachtig geschreven weer, ik voel het net zoals jij, al zijn ze bij mij nog 10 en inmiddels 14 jaar. Ze worden steeds zelfstandiger en meer op hun zelf nu, ik moet er erg aan wennen, ik ben die octopus die alle armen om ze heen slaat, maar ik gun ze de ruimte en geef ze die ook maar nogmaals het is wennen. Hoe oud is je middelste geworden?

    Liked by 1 persoon

  7. Hier al tien jaar een leeg nest. Eerst deed het heel raar, maar nu bevalt het prima. Het went snel als alles goed gaat.
    Een kanjer, jullie zoon. Zo te lezen vanaf zijn geboorte – en nu nog steeds. Dat komt vast goed. Hij redt zich wel. Geniet straks van nog meer quality time samen met je echtgenoot!

    Liked by 1 persoon

      1. Vรฉรฉl te snel… En ja, ik erken dat gemis zeker, maar de liefde is des te groter als we samen zijn, bellen, Skypen… En als er iets gaande is, dan staan we altijd paraat. Ouderliefde blijft onvoorwaardelijk โค๏ธ

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s