Maand: november 2016

Leaving home


Het was 5u in de ochtend toen je besloot dat het tijd werd om je op deze wereld te laten zien.

Na de geboorte van je zus, een bevalling die meer dan 30 uur duurde, trokken we vol goede moed naar het ziekenhuis. Dit keer zou het vast vlot gaan. Dat was echter niet wat jij van plan was, je verzette je hevig, was veel te groot…je sleutelbeentje moest gebroken worden om je geboren te laten worden. 

Maar kijk, daar was je, 4,550 kg en 56 cm lang, je was ons 2e kleine wonder. 

Je papa maakte nog snel “misbruik” van het feit dat ik  nog groggy was om je een andere naam te geven dan we hadden afgesproken. Ik heb het hem snel vergeven hoor, je naam is helemaal jij, je bent een echte M!

Ellendig van verdriet was ik toen je toch de couveuse in moest, helemaal onderkoeld. Ik stond achter het glazen raam te wenen omdat je niet bij mij mocht zijn.

Lieve Middelste, terwijl ik dit aan het schrijven ben, hang je tegenover ons in de zetel. De herinneringen jagen door mijn gedachten, kriskras door elkaar. Je hebt geen idee wat ik voor je schrijf, dat hoeft ook nog niet. Ik wil het nog even voor mezelf houden. Wentelen in mijn eigen gedachten, mijn eigen gevoelens…

Mijn hoofd is één grote chaos, waarom ging het toch allemaal zo snel? Waarom kunnen we de tijd niet af en toe stop zetten? 

Het valt me soms moeilijk om je nog voor te stellen als baby, als heerlijke peuter die rondsloop als paracommando (kruipen was veel te vermoeiend) door ons huis. 

Als ondeugende kleuter die alle juffen rond zijn vingertje wond en daar rustig mee verderging in de lagere school. 

Als slungelige puber die met veel te lange benen op het voetbalveld stond en er niks van bakte, maar waar wij supertrots voor supporterden! 

Als fiere jonge gast die even bleef hangen in het 5e middelbaar omdat hij vergat dat je ook moest studeren om erdoor te geraken.

Als student die het studentenleven in Gent ging ontdekken en met glans zijn studie volbracht. Er op de koop toe een nieuw lief vond die in het dorp naast ons woont 😀, een toffe madam die al 3 jaar onze lieve schoondochter is!

Als fijne jong-volwassene die ons tot tranen toe ontroerde met je wondermooie zelfgefabriceerde speech op onze 25jarige huwelijksverjaardag.

Als af en toe ook een beetje vervelend als je ruzie maakte met je zus en wij mochten “scheidsrechteren”. Nu zijn jullie 2 handen op 1 buik, zo vertederend!

Als supertrotse peter van ons 1ste kleinkind en hoe fantastisch je met dat ventje omgaat, alsof je nooit anders deed. 

Gewoon…als ons middelste kind, een zoon waar we ongelooflijk trots op zijn, gewoon om wie je bent!

En nu hang je hier, tegenover mij, plannen aan het maken om het huis uit te gaan… om je eigen weg in te slaan en een eigen plek te zoeken. Samen met je lief een thuis te maken, samen iets op te bouwen.

Het zal sneller gaan dan we verwacht hadden, dat hadden we snel door. Het verkeer speelt je parten, het tijdens de week gescheiden zijn van T valt je zwaar.

We zien het wel, hebben er begrip voor. Je bent klaar, klaar om je eigen weg in te slaan.

Het zal stil zijn thuis, jij was diegene altijd in was voor een pittige discussie, je broer graag op zijn paard zette en menig onderwerp niet uit de weg ging!

Ik geniet van de aanblik van je, zal je missen, maar het is goed zo!

Je maakt het wel, weet dat je altijd op ons kan rekenen, no matter what, je bent “onze” Middelste en we zijn trots op je!

Ik geniet nog even verder…

Advertenties

Wie schrijft die blijft? 

Dit wordt een pittig logje, u weze gewaarschuwd!
Wat je schrijft is meestal een weerspiegeling van wie je bent.

Waarom je schrijft is altijd persoonlijk.

Wat triggert iemand om andermans hersenspinsels te lezen, zich er misschien mee te vereenzelvigen? 

Het maakt niet uit, zolang mensen maar geboeid zijn, constructief bij een ander reageren, dat hoeft zelfs niet altijd positief te zijn. Dialogen brengen dikwijls een meerwaarde! Meningen verschillen, al maar goed. Het kan stof tot nadenken geven en soms zelfreflectie, wat absoluut geen kwaad kan, integendeel!

Maar…als je echt geen feeling hebt met de een of de andere schrijver/blogger, je vindt de onderwerpen niet interessant, de lay-out niet geslaagd etc, blijf er dan weg, genoeg andere vissen in de zee.

Daarom ben ik gisteren geschrokken van wat negativiteit in blogland, negativiteit waar volgens mijn bescheiden mening niks mee te bereiken viel, tenzij extra aandacht en veel reacties. Jammer, diegene die het nodig vond haar grieven online te zwieren, heeft die extra aandacht volgens mij niet nodig. Ze schrijft goed en pittig, kritisch ook, iets wat ik ongelooflijk op prijs stel, maar dit ging -voor mij!!- te ver.

Ik schrijf over mijn gezin, mijn kinderen en kleinkind, over mijn man en onze relatie. Waarom? Omdat ik apetrots ben op hen allemaal, omdat we leuke dingen meemaken, soms kleine, soms grote. Vind je dat niet leuk, jammer, er zijn lezers die het wel onderhoudend vinden.

Ik schrijf over onze vakanties, onze weekendjes weg, over genieten en samen gelukkig zijn om al de mooie momenten. Waarom? Omdat ik dat wil delen en een glimlach op jullie gezicht wil toveren.

Ik schrijf over mezelf, een “jonge” vrouw van 50, in de fleur van haar leven, die zich jong en trendy kleedt en daar complimenten voor krijgt. Waarom? Omdat ik het belangrijk vind er goed te blijven uitzien, niet als een meisje van 25, maar als een stijlvol iemand. Heb je daar problemen mee? Er zijn genoeg blogs over de natuur en andere dingen.

Ik post soms graag een paar mooie foto’s, gewoon om te delen, om een indruk na te laten van wat ik mooi vind. Waarom? Omdat ik dat leuk vind! Geen interesse? No prob, genoeg tekstblogs te vinden!

Er zijn zoveel redenen om te schrijven, of om dat niet te doen. Het enige dat ik echt kan betreuren, is dat mensen wegblijven om foute redenen of vooringenomenheid, of omdat er zaken online gezet worden waartegen iemand zich niet kan verdedigen. Ik heb ook mijn voorkeuren. Maar als een blog mij niet raakt dan blijf ik er gewoon weg. 

Wie schrijft die blijft? Ik hoop het…

Good idea

Slimme dame hoor, TREES!

Vanmorgen las ik op haar blog dat ze haar FB-account een tijdje op hold gaat zetten.

Het is natuurlijk een zeer persoonlijk gegeven, maar het zou voor velen onder ons geen slecht idee zijn om ons “socialmedia-gedrag” eens onder de loupe te nemen. 

B en ik hebben allebei FB, zijn niet ongelooflijk actief, maar een fotootje hier en daar als we op vakantie of op weekend zijn, dat belandt er al wel eens op. En ik geef toe, sinds ons schitterend kleinkind er is, is het fijn om te zien wat Oudste op haar pagina smijt. 

Maar ongemerkt wordt het een gewoonte om ’s morgens aan de ontbijttafel toch even door de social media te scrollen, puur uit nieuwsgierigheid…we kijken elkaar dan aan en denken hetzelfde; dit hoeft eigenlijk niet.

We hebben allebei onze pagina’s wel zo beschermd dat je niks van ons kan zien als je geen “vriend” bent. Ik blijf dat niet begrijpen, dat velen zomaar hun hele privé openbaar stellen…misschien uit dommigheid, maar waarschijnlijk ook om aandacht te trekken. 

Waar ik ook een beetje boos om kan worden is dat mensen kwaad zijn als je een vriendschapsverzoek niet aanvaardt. Een vriendschap?? Ik hoef me niet te verantwoorden waarom ik iemand niet wil toelaten in mijn privé-leven. Ergerlijk!

B heeft een tijdje een twitteraccount gehad, nu al een jaar of 2 niet meer. De snelheid waarmee het nieuws je bereikt kan een meerwaarde zijn, maar de hoeveelheid onzin die erop gepost wordt tussen mensen die elkaar  van haar noch pluim kennen is onmetelijk groot. Dan zwijg ik nog over de schade die dat kan teweeg brengen.

Houd ik hier een pleidooi om het allemaal maar af te schaffen en terug naar het tijdperk van de postduiven te keren? Natuurlijk niet!

Maar het zal toegegeven moeten worden dat mensen die samen gaan eten, op café gaan, een film gaan kijken en dan heel de avond op hun smartphone bezig zijn, misschien toch beter even de “bril der bezinning” opzetten.

Een vriendschap staat of valt niet met FB, instagram of twitter. Integendeel, vriendschappen ontstaan tussen echte mensen, die elkaar iets te vertellen hebben en die niet afgemeten wordt aan het aantal likes op een foto of bericht.

Ik ben wie ik ben, niet wie je ziet op FB!

Dus lieve Trees, ik volg je helemaal, alles met mate, en we steken onze tijd dan meer in dingen die écht belangrijk zijn!

Warmte


Het leven kan best pittig zijn, het pad dat je bewandelt grillig.

Je maakt keuzes waar je achter staat, omdat je mensen gelukkig wil maken, zien…

Je hebt maar één kans en die kan je snel ontnomen worden.

Je komt dingen tegen waar je warm van wordt, soms is een dag doorregen met slechte ervaringen.

Mensen doen je pijn, bewust en onbewust…ze gaan verder en laten je bloedend achter.

En onverwacht kom je een straal warmte tegen, waar je stil van wordt… en dan weet je…

Er zijn zoveel mooie mensen, die zonder bijbedoelingen je vriend willen zijn!

Dank je, lieve TREES en JAN

Mr en Mrs Brubeck à Paris

Het is nog heel vroeg, iedereen slaapt nog als we het huis uitsluipen. De wereld is in diepe rust, we wentelen ons erin, samen in de wagen, de donkere wereld in, stilzwijgend, genietend van wat komen zal.

Parijs…

De stad waar we allebei ontzettend van houden, waar we uren hand in hand kunnen ronddwalen, van de ene metro op de andere springen. Ons verbazen over zoveel verschillende culturen, mengelmoezen van dialecten, uiterlijk vertoon, diepe miserie, fijne contacten achter een glas rode wijn, slapende daklozen, vervelende bedriegers…Parijs zit in ons bloed.

Als we ergens een gaatje vrijhebben zoeken we een interessante aanbieding om er naartoe te rijden. Op 3,5 uur rijden ligt een weekend genieten voor ons uitgestrekt. Dat vonden we dit keer in de zakenwijk “La Défense”, een stukje buiten Parijs. 

De eigenzinnige Arc tekent het district. 

Alles is opgebouwd in dezelfde stijl, een strak omlijnd beeld dat mooie foto’s oplevert.

Wat zijn afstanden in Parijs? Juist, niks!

De metro ligt overal op een paar minuutjes wandelafstand en brengt je in no time helemaal naar de andere kant. We zijn er dol op, pluizen uit welke lijnen op elkaar aansluiten en ontdekken zo het “echte” Parijs. Het Parijs waar je geen toerist (tenzij een verdwaalde) tegenkomt. Waar de Fransen zelf op café gaan, waar ze de heerlijkste simpele maaltijden op tafel toveren. 

Waar je ongestoord kan rondhangen en de indrukken kan laten inweken, waar gebouwen nog “echt” zijn en beklijvend.

Parijs is meer dan het Louvre, de Seine, de Notre-Dame. Parijs is een stad waar alles samenkomt, waar mensen elkaar ontmoeten als je daarvoor openstaat.

Genieten in een authentiek restaurantje waar we uren in ons beste frans (wss met wat haar op, maar wat maakt het uit) met de eigenaar babbelden, spontaan champagne kregen van de man toen we wilden vertrekken. Hij was “de métier”zelve  in hart en nieren.

Toegegeven, je moet er wat moeite voor doen, om deze pareltjes te vinden, maar het maakt dat we zo van het leven genieten.

Onwaarschijnlijk hoe je van een kleine chinese wijk een afro-amerikaanse binnenrolt. Waar mensen tot buiten staan aan te schuiven om te genieten van de speciale keukens, waar complete gezinnen een halve zondag doorbrengen om vlechtjes in hun haar te laten leggen, waar het een smeltkroes is…

Parijs, we laden onze batterijen er op, eten oesters en drinken champagne op de straat, in godvergeten wijken. Denken aan onszelf, aan ons groot en klein geluk, aan ons geluk dat we dit kúnnen doen, ongelimiteerd van elkaar genieten, elkaars gedachten lezend.

Wetend dat we snel zullen terugkeren!

Parijs…

Boeiende wc rol


Ik werd een paar dagen geleden vermeld als “iemand wiens blog ik zelfs zou lezen als ze het over een wc rol had”.

Een uitspraak van MELANIE, waarmee ze mij instant deed glimlachen. Zo is ze wel hoor, ze kan zomaar je dag opvrolijken!

Anyway, ik neem je uitdaging graag aan Mel…”Blog & Blogger Tag”, hier komen mijn antwoorden.

Hoe ben je bevangen door het blogvirus?

Waar zal ik beginnen, ik heb hier al eens uitgebreid over verteld in eerdere logjes zoals Knowing me, een blog waar ik redelijk openhartig praat hoe ik in de blogwereld terechtkwam. Heb behoorlijk sceptisch gestaan tegenover blogland om gegronde redenen, maar kijk…”het virus” nam ook van mij bezit en ik waagde me aan een aantal logjes. Ik lees graag en heb ontdekt dat ook zelf schrijven een beetje lukt. Door de appreciatie van mijn lezers blijf ik inspiratie vinden.
Wat is je favoriete blogplek?

Thuis, op de zetel (bank voor mijn Nederlandse lezers 😀), na het ontbijt, als de kids de deur uit zijn. Alleen de hond en ik, koffie en mijn Iphone. Mijn perfecte schrijfplek!
Heb je een vaste blogroutine?

Neen, absoluut niet. Er kan me zomaar iets te binnen schieten, dan schrijf ik en publiceer direct. B begrijpt dat niet en moet ook lachen dat ik dat allemaal op mijn “telefoontje” doe. Meestal is het mijn gezin dat me doet vertellen, de meeste logjes zijn redelijk persoonlijk.
Gebruik je een spiegelreflex camera of je telefoon als camera?

Mijn telefoon, altijd en overal. Ik schrok er in het begin zelf van dat ik ontzettend scherpe foto’s met dit ding kan trekken.
Ben je een social media fanaat of ben je liever off-line?

Ik ben zeker geen social media fanaat, maar blijf wel op de hoogte. Heb er ook een haat-liefde verhouding mee en weet als geen ander wat die wereld allemaal kapot kan maken. Ik verbaas me ook elke dag opnieuw over wat mensen op social media smijten en hoe ver ze daar in gaan.

Helemaal off-line vind ik onzin, behalve in vakanties, dan is het heerlijk!
Van welk artikel heb je spijt dat je het geschreven en gepubliceerd hebt?

Van geen enkel…alles wat ik schrijf is open en eerlijk. Maar ik heb onlangs bij een DIERBARE BLOGVRIENDIN een schitterende quote gelezen: “ik ben verantwoordelijk voor wat ik zeg en schrijf, niet voor hoe iemand anders het interpreteert”. Wijze uitspraak! Dus waarom zou ik spijt hebben van iets waar ik trots op ben? Ik schrijf hoe ik ben en ik ben hoe ik schrijf, nothing less, nothing more!
Op welk artikel ben je juist heel trots?

Eigenlijk op allemaal, maar vooral op “omdat ik jullie moeder ben” en “brief aan B”… ze betekenen veel voor me!
Wat was het hoogste aantal bezoekers van je blog op 1 dag?

Ik hou me er niet zo mee bezig, maar vind het wel zo amusant en flatterend dat veel mensen me volgen én bezoeken. Ik had dat echt nooit verwacht en het allerbelangrijkste is dat B supertrots op me is! Ik ben nog maar anderhalf jaar bezig en verbaas me wel over het aantal volgers. Is dat belangrijk? Neen, maar het maakt me wel trots!
Wat is je slechtste eigenschap als blogger?

Ik vind dit een moeilijke, als blogger geen denk ik…behalve dat ik soms te snel reageer en mensen dan woorden “verkeerd” opvatten. Dat is me overkomen met 2 bloggers, maar na een kleine moeite en uitleg zijn dat nu mijn 2 (naast B uiteraard) trouwste volgers, waarvan de dame een lieve vriendin! Ik moet dus soms ook op papier een stukje van mijn tong leren bijten 😀.
Gastbloggers of zelf schrijven?

Zelf schrijven!

Wat is je ultieme wens voor je blog?

Zolang jullie het de moeite vinden om mijn schrijfsels te volgen en te waarderen blijf ik schrijven! Ik hoop dat ieder er vindt wat hij of zij erin aanspreekt!

En ik wil op deze manier mijn volgers, lezers, bezoekers en lurkers (die mogen zich trouwens best meer kenbaar maken 😀😀) bedanken! Zonder jullie geen blog!

Dank je lieve Mel, om mij te vermelden! 

Overdiagnose

Één van de voordelen die wij op het werk krijgen is een 2-jaarlijks volledig medisch onderzoek. 

Nu heb ik gelukkig niet de karaktertrek van mijn vader geërfd, namelijk een hypochonder zijn van hier tot ginderachter, maar als je moeder sterft aan kanker, je vader nu ook de k-diagnose krijgt en je partner een hartstilstand krijgt, dan sta je toch wat meer stil bij je algemene welzijn.

Dus trek ik om de 2 jaar graag een paar uurtjes uit om alles effe te laten checken. 

Het gebeurt best grondig hoor. Een volledig bloedonderzoek, oren, ogen, urine, ecg, enz… 

Ik hoor een aantal van jullie denken, dat kan je huisdokter toch ook? Ja, dat is zeker zo, maar alhoewel we een groot vertrouwen hebben in die man, al 27 jaar, kan het ook geen kwaad om eens iemand anders naar dat vege lijf te laten kijken, toch?

Normaal gezien ga ik naar het Idewe in Turnhout, lekker dichtbij en makkelijk én gratis parkeren. Omwille van slechte organisatie vanuit HR lukte dat niet dit jaar en werd ik doorverwezen naar Antwerpen. Nu ken ik de koekenstad goed, heb er 15 jaar gewerkt, ik weet dus dat het geen pretje meer is om er snel te geraken en je auto ergens in de buurt te stallen. Maar ok, ik wilde toch de check-up laten doen. 

Het eerste deel van het onderzoek is best leuk, de oor- en oogtesten brengen een vaag gevoel van melancholie naar boven vanuit mijn lagere schooltijd…

Het tweede deel bij de dokter verraste me, in Turnhout was dat altijd redelijk oppervlakkig, ik kreeg daar toch de indruk dat men een beetje “bandwerk” aan het doen was. De dokteres in Antwerpen heeft me een volledig uur helemaal uitgeplozen, om me met de boodschap naar huis te sturen: “u moet dringend naar een cardioloog wegens een ruis op uw hart”.

Met de schrik op mijn hart, letterlijk en figuurlijk, vertelde ik mijn collega’s dat de dame in kwestie mij toch wel wat ongerust gemaakt had.  Er werd mij echter door een aantal mensen verzekerd dat de dokteres nogal snel doorverwees, dat ze “die reputatie” had.

Toch maar even een afspraak maken bij de cardioloog van mijn Mr Brubeck, bij wie ik gelukkig snel terecht kon. Beter voorkomen dan genezen dacht ik.

Die was in het begin redelijk sceptisch toen hij het uitgebreide verslag doornam. Het leek hem een serieuze overdiagnose.

Tot hij aan de echografie begon, die man bleef maar bezig en ik werd met de minuut zenuwachtiger (B trouwens ook, die kent de duur van zo’n onderzoek wel).

“Ik ga nog geld aan u verdienen”, waren zijn woorden toen ik half naakt en onelegant van zijn tafel wankelde. Oei? Hoe lang had ik nog? Ik wil mijn kleinkind nog zien opgroeien…

Nu kan ik iedereen deze man aanraden, een geweldig rustige cardioloog, die zeer grondig tewerk  gaat én bovendien menselijk is. Hoe dikwijls vind je die combinatie? Maar…hij heeft een zeer droge humor 😀. Vandaar zijn uitspraak over dat geld verdienen.

Hij was erg te spreken over de detectie van de dokteres van het Idewe en veegde het woord overdiagnose resoluut van de tafel.  Ik had anders mss nog wel even rondgelopen zonder te weten dat er iets mis was met mijn hart.

Neen, u bent dus nog niet verlost van mijn schrijfsels, ik blijf nog wel enige tijd blogland bestoken met wat logjes en reacties.

Niks wat een goede opvolging en medicatie onder controle kunnen houden. 

Maar ik ben er wel van overtuigd dat een grondige “onderhoudsbeurt” op zijn tijd toch wel een aantal mensen ten goede zou komen! 

Met bijzondere dank aan Dr. I. van hrt Idewe te Antwerpen en de cardioloog van Mr Brubeck.