Mijmeren


In alles wat ik doe, staat een afdruk van jou.

Alles wie ik ben, ben ik door jou. 

Je gaf me het leven, vormde mijn persoonlijkheid en bepaalde mijn gedachtengang.

Je bent bij me, bij B, bij onze kinderen, bij ons kleinkind.

De laatste dagen bepaalt mama mijn gedachten meer dan anders. Niet dat ze ooit afwezig is, maar uiteraard gaat het leven verder en zit ze veilig en rustig in “haar stoel” in mijn hart.

Door het verschrikkelijke nieuws over Jaike, waar velen onder ons niet goed van waren, wordt ook mijn wond terug opengereten. Jaike deed me, ondanks het leeftijdsverschil, erg aan mama denken. Jaike was jong toen ze de vlijmscherpe diagnose kreeg, ze stond aan het begin van een mooie weg. Mama ook, net geen 40 jaar, in de fleur van haar leven, een jong gezin en nog zoveel mooie jaren in het vooruitzicht…niet dus.

Het lot beschikte daar anders over, een wreed lot dat een gezin, een familie ontwricht, kwaad maakt, rusteloos en met veel vragen achterlaat…meer vragen dan antwoorden. 

En wat dan? Hoe moet het dan verder? 

Mijn zus schreef een paar jaar geleden:”je kan geen strijd voeren tegen kanker, je moet het ondergaan en erop rekenen dat je de beste ondersteuning krijgt die er bestaat”. 

Ieder gaat er op zijn/haar manier mee om, als je maar een manier vindt, een manier om met de realtiteit te vechten, vrede te nemen, het je dagdagelijks bestaan-dat hoe dan ook verder gaat- laat bepalen. Hoe je met de steun, vriendschap, liefde en hulp omgaat. 

Jaike koos ervoor om het een “positieve” plaats te geven, vol vechtlust en een blik op de toekomst. 

Net daarom raakte het me des te harder denk ik. Het smeet me helemaal terug in de tijd. “De” ziekte gaf mama slechts 2 jaar, ze was (zeker in die jaren) een “vogel voor de kat”, takelde op een afschuwelijke manier en op zeer korte tijd helemaal af. En toch…het weerhield haar er niet van om er altijd te zijn voor ons, Γ³ns op te beuren als we aan haar ziekenhuisbed ons huiswerk maakten. Ook de familie bleef voor haar belangrijk; de zus die door haar man bedrogen werd, een broer die een kind moest afgeven, haar mentaal beperkte broer opvangen, haar diep verdrietige moeder opbeuren… ze was er en stelde haar eigen problemen achteruit. Misschien vond ze daarin wel een weg om op haar manier te vechten, wist ik het maar.

Ik heb het altijd zo bewonderd, hoe je jezelf zo op het 2e plan kan stellen! Het maakt me tegelijkertijd ook wat boos en opstandig. Ik vervloek dan mensen die alleen maar met zichzelf bezig zijn en geen verantwoordelijkheid nemen voor wat ze doen.

Maar de herinneringen aan de periode waarin ze ziek was zijn daardoor niet alleen zwart gekleurd. Ze heeft ons allen beschermd, ons mooie gedachten nagelaten, waardoor we nu beter kunnen relativeren. 

Één zinnetje zal me altijd bij blijven, het omschrijft haar positiviteit en haar kijk op “haar” wereld. Ze wist dat ze ongeneeslijk ziek was, gekluisterd aan het ziekenhuisbed dat in onze woonkamer stond, en toch…

“Als dit allemaal voorbij is hoop ik dat  ik snel terug zal kunnen leren om te stappen, zodat we terug samen met de hond kunnen gaan wandelen Lieveke…”

Life can be a bitch, but we can learn from it!

Advertenties

56 gedachtes over “Mijmeren

  1. Van alle mensen die weten dat hun einde nadert zullen enkel de sterken ervoor kiezen nog iets voor anderen te betekenen, de rest wentelt zich in zelfmedelijden.
    Je moeder, en ook Jaike, behoorden duidelijk tot de eerste groep.
    Ik hoop dat ik later, als het zo ver is, ook zo sterk kan zijn….

    Liked by 2 people

      1. Mijn vader sprak ook zo tegen ons vanop zijn ziekbed. Het was een groot verdriet hem te verliezen, maar als jong meisje zo vroeg je moeder verliezen is toch erger. Sterkte ❀️

        Like

  2. Herinneringen zullen nooit worden uitgewist lieverd.. Maar dit soort situaties doen wel extra pijn.. Omdat jouw mama en Jaike altijd aan anderen dachten en zichzelf bijna vergaten, zelfs op het laatst van hun leven. Onbaatzuchtige mensen zijn dat.. zo mooi! Sterkte meisje!
    Dikke smuffel 🐻😘 LY ❀️

    Liked by 1 persoon

      1. Ik kan me helemaal voorstellen dat deze gebeurtenis je terug werpt in de tijd. Moet ook moeilijk voor je zijn geweest toen je in je moeder in leeftijd voorbij stak. Ontroerend mooi deze mijmeringen.

        Like

  3. Je moeder moet een héél sterk mens zijn geweest met een persoonlijkheid om ú tegen te zeggen. Het is weinigen gegeven, bevroed ik. En veertig, verdorie, dat is eigenlijk nog piep.
    Mijmeren is verwerken, Mrs. Brubeck. En zulks is goed.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat zeg je mooi, weet je, na al die tijd is het best gek volgens sommigen dat ik er nog zo verdrietig om kan zijn… en ze was heus menselijk hoor, we maakten ook soms ruzie, maar ze was een vrouw met een warm hart voor iedereen, zelfs tijdens haar ziekte. Het heeft mijn levenspad toch wel bepaald!
      Liefs!

      Liked by 1 persoon

      1. Niemand kan voor jou bepalen hoe lang je verdrietig blijft over het verlies van je moeder.. ik denk persoonlijk dat je dat verdriet altijd bij je zal dragen, juist omdat je weet hoe sterk en warm je moeder was, hoe goed ze voor anderen was en wat voor stempel ze op jouw leven gedrukt heeft.
        Nooit vergeten en altijd lief hebben is het mooiste wat je kunt doen om haar altijd in herinnering te houden ❀

        Liked by 1 persoon

  4. Prachtig geschreven, ik ben er helemaal stil van. Mijn beste vriendin staat ook zo positief in het leven, ondanks dat de dood bij haar ook op de loer ligt. Ik vind het altijd zo knap als mensen in zo’n situatie toch nog positief kunnen zijn. Heel veel respect heb ik daarvoor.
    Knuffel voor jou!

    Liked by 1 persoon

  5. Door een reactie die je elders gaf, voelde ik wel aan dat het jou meer had aangegrepen en getriggerd dan je lief was. Heb vertrouwen: de sterkte van jouw mama leeft in jou voort. Met heel veel respect en mededogen komen lezen.

    Like

  6. Hoe herkenbaar eigenlijk, jij schrijft over jouw moeder, en ik zie mijn stiefvader, die het nog anderhalf jaar uit hield met zijn longkanker toen. Mijn relatie met hem was niet optimaal, maar een opa was hij voor mijn dochter, en mijn dochter wist niet beter, ze weet nog maar weinig van hem, wat logisch is, ze was net 4 toen hij overleed aan die klote ziekte.

    Maar ook hij, bleef bouwen, aan het poppenhuis, elke dag op den duur fietste ik aan met dochter, zodat opa en zij nog heel veel tijd samen konden doorbrengen, terwijl ik mijn moeder weer ondersteunde in haar gedachten en verdriet en toekomst. Ik weet hoe zwaar het is, vooral als de familie maar klein is, en de steun er amper is, zij had gelukkig heel veel steun, en bleef ook zo positief, ik snotter nog nu, en ja ik denk aan haar elke dag, wil dan nog een berichtje sturen, kan wel, maar het zal onbeantwoord blijven en dat is een gemis.

    X

    Like

  7. Het is ongelooflijk hoe sterk zieke mensen kunnen zijn… onze collega had darmkanker, niet meer te genezen, kwestie van weken. Op woensdag kreeg ze toelating om nog eens naar huis te gaan… ze had naar de kapper en de schoonheidsspecialiste gebeld om zaterdag te komen, zo ijdel was ze. Ze heeft het weekend nooit gehaald, want de dag nadien, donderdag is ze gestorven…

    Like

  8. Een bijzondere vrouw, jouw mama.
    Mijn mama stierf een week voor ze 68 werd. Heel plots. Afscheid nemen kon niet meer, daarvoor ging het veel te snel.
    Soms weet ik niet of dit nu goed of slecht is. Er werd ons een lange lijdensweg bespaard, maar aan de andere kant.. wat je nog zeggen wou, kon ook niet meer. Dubbel!

    Heel veel liefs xxx
    En heel veel sterkte

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s