Maand: oktober 2016

Mijmeren


In alles wat ik doe, staat een afdruk van jou.

Alles wie ik ben, ben ik door jou. 

Je gaf me het leven, vormde mijn persoonlijkheid en bepaalde mijn gedachtengang.

Je bent bij me, bij B, bij onze kinderen, bij ons kleinkind.

De laatste dagen bepaalt mama mijn gedachten meer dan anders. Niet dat ze ooit afwezig is, maar uiteraard gaat het leven verder en zit ze veilig en rustig in “haar stoel” in mijn hart.

Door het verschrikkelijke nieuws over Jaike, waar velen onder ons niet goed van waren, wordt ook mijn wond terug opengereten. Jaike deed me, ondanks het leeftijdsverschil, erg aan mama denken. Jaike was jong toen ze de vlijmscherpe diagnose kreeg, ze stond aan het begin van een mooie weg. Mama ook, net geen 40 jaar, in de fleur van haar leven, een jong gezin en nog zoveel mooie jaren in het vooruitzicht…niet dus.

Het lot beschikte daar anders over, een wreed lot dat een gezin, een familie ontwricht, kwaad maakt, rusteloos en met veel vragen achterlaat…meer vragen dan antwoorden. 

En wat dan? Hoe moet het dan verder? 

Mijn zus schreef een paar jaar geleden:”je kan geen strijd voeren tegen kanker, je moet het ondergaan en erop rekenen dat je de beste ondersteuning krijgt die er bestaat”. 

Ieder gaat er op zijn/haar manier mee om, als je maar een manier vindt, een manier om met de realtiteit te vechten, vrede te nemen, het je dagdagelijks bestaan-dat hoe dan ook verder gaat- laat bepalen. Hoe je met de steun, vriendschap, liefde en hulp omgaat. 

Jaike koos ervoor om het een “positieve” plaats te geven, vol vechtlust en een blik op de toekomst. 

Net daarom raakte het me des te harder denk ik. Het smeet me helemaal terug in de tijd. “De” ziekte gaf mama slechts 2 jaar, ze was (zeker in die jaren) een “vogel voor de kat”, takelde op een afschuwelijke manier en op zeer korte tijd helemaal af. En toch…het weerhield haar er niet van om er altijd te zijn voor ons, óns op te beuren als we aan haar ziekenhuisbed ons huiswerk maakten. Ook de familie bleef voor haar belangrijk; de zus die door haar man bedrogen werd, een broer die een kind moest afgeven, haar mentaal beperkte broer opvangen, haar diep verdrietige moeder opbeuren… ze was er en stelde haar eigen problemen achteruit. Misschien vond ze daarin wel een weg om op haar manier te vechten, wist ik het maar.

Ik heb het altijd zo bewonderd, hoe je jezelf zo op het 2e plan kan stellen! Het maakt me tegelijkertijd ook wat boos en opstandig. Ik vervloek dan mensen die alleen maar met zichzelf bezig zijn en geen verantwoordelijkheid nemen voor wat ze doen.

Maar de herinneringen aan de periode waarin ze ziek was zijn daardoor niet alleen zwart gekleurd. Ze heeft ons allen beschermd, ons mooie gedachten nagelaten, waardoor we nu beter kunnen relativeren. 

Één zinnetje zal me altijd bij blijven, het omschrijft haar positiviteit en haar kijk op “haar” wereld. Ze wist dat ze ongeneeslijk ziek was, gekluisterd aan het ziekenhuisbed dat in onze woonkamer stond, en toch…

“Als dit allemaal voorbij is hoop ik dat  ik snel terug zal kunnen leren om te stappen, zodat we terug samen met de hond kunnen gaan wandelen Lieveke…”

Life can be a bitch, but we can learn from it!

Advertenties

Voor Jaike en haar familie

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga,

vertel dan aan de bomen

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan de wind,

die in de bomen klimt

of uit de takken valt,

hoeveel ik van je hield.

Vertel het aan een kind

dat jong genoeg is om het te begrijpen.

Vertel het aan een dier,

misschien alleen door het aan te kijken.

Vertel het aan de huizen van steen,

vertel het aan de stad

hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens, 

ze zouden je niet geloven. 

Ze zouden niet willen geloven dat

alleen maar een man 

alleen maar een vrouw 

dat een mens een mens zo liefhad 

als ik jou.
Hans Andreus

Uit: Al ben ik een reiziger

Uitgeverij Holland 1959
Dit gedicht kozen we uit om op mijn mama haar “doodsprentje” te zetten.

Ik wil het hier opdragen aan JAIXY +, die zo jong haar strijd tegen de k***ziekte verloor. 

Gek, ik kende haar niet persoonlijk, maar had een immens respect voor haar. 

De manier waarop ze zonder twijfelen positief met alles en iedereen omging, ik heb het zelden meegemaakt! 

Ze dacht altijd eerst aan een ander, dan pas aan zichzelf, velen kunnen er een voorbeeld aan nemen.

Lieve Jaike,

Ga nu maar, je bent een supermeid!

Het was me een voorrecht je te mogen “kennen”, ik heb genoten van onze conversaties…



5+ sterren

Het afgelopen weekend was een 5+sterrenweekend  zo kan ik het het best omschrijven!

Nu zijn al onze uitstapjes een feest, simpelweg omdat we genieten van de tijd voor ons tweetjes, just us…

Mr Brubeck is sportief, sinds 3 jaar loopt hij graag en veel. De Urbantrails in verschillende steden zijn mooi en boeiend. Die in Antwerpen liep hij al 2x uit, die in Mechelen komt eraan in december, maar die in Brugge stond bovenaan zijn lijstje! Dit jaar kwam het er eindelijk van, zodra de “loop” online stond schreef B zich in.

Een gelegenheid bij uitstek om er een weekendje van te maken. Het zou totaal onpraktisch zijn om op zondagmorgen vroeg naar Brugge te rijden, voor ons toch al gauw 1,5 uurtje rijden, om dan oververmoeid aan de start aan te komen. 

Zaterdagochtend maakten we onze opwachting in ons hotel om Brugge te herontdekken. We dachten eigenlijk dat we de stad redelijk goed kenden…we kwamen hier jaren achtereen minstens 2x per jaar omdat B zijn ouders een appartement hadden in De Haan, vlakbij dus! 

Gewoon een herontdekking, Brugge heeft toch geen geheimen voor ons?

Niks was minder waar, het viel ons direct op dat het “pokkedruk” was in de stad, ongelooflijk veel toeristen, op de meeste plaatsen was het over de koppen lopen. Omdat we het parcours van de Urbantrail wilden verkennen, moesten we de massa wel even trotseren. Dat hielden we snel voor bekeken…ik zou mijn plan wel trekken om hem te volgen tijdens zijn trail!

We doken het rustige Brugge in, de prachtige straatjes achterin waar geen enkele japanner rondloopt.

Een nieuwe wijnbar trok onze aandacht, we hebben er 5uur gezeten 😀. Gewoon genieten van elkaar, een goed glas wijn en emotionele gesprekken. Geen toerist te bekennen. Brugge heeft echt rustige buurten, ik ga ze wel voor onszelf houden.

Zondagmorgen in alle vroegte de wandeling naar de grote markt aangevat, B lichtjes zenuwachtig (nergens voor nodig, maar ik begreep het wel), een waterig zonnetje om ons te begeleiden. Het beloofde een schitterende dag te worden.

B heeft ongelooflijk genoten, Brugge is supermooi om door te wandelen of te lopen, en zeker ’s morgens vroeg!

Ik had de gelegenheid om hem op een paar plaatsen te zien lopen én op tijd te zijn aan de finish, iets wat in Antwerpen onmogelijk is.

Ik heb alleen een beetje koude handen moeten trotseren, maar daar was een beker warme koffie een prima remedie tegen! 

Ik had het voor geen geld willen missen, zijn gelukzalige glimlach toen hij mij bij de aankomst zag staan. Ik was zó trots op hem, hij doet het toch maar én geniet ervan!

Het was voor ons allebei een topervaring, zondag was zinderend, op alle vlakken!

Maandagochtend, nog nagenietend, besloten we gebruik te maken van het mooie weer om nog wat indrukken op te doen. Dat hebben we ons niet beklaagd! Brugge verbaasde ons, we ontdekten verschillende verborgen pareltjes.



“Brugge Die Schone”… we’ll be back! 

Nieuwe buren


We krijgen nieuwe buren…

Spannend? Toch altijd een beetje wel vind ik. 

We wonen nu 13 jaar in onze “stad” en zijn er erg tevreden! We werden op slag verliefd op dit huis, de doodlopende straat en het natuurgebied waar onze tuin aan grenst. De buren bleken mee te vallen, maar bevriend zijn met hen, daar passen we voor. Een babbeltje als de auto’s moeten gewassen worden, de kippen voeren als er iemand op reis moet en een kaartje bij gelegenheden zoals een verjaardag of een geboorte ofzo. Meer moet dat voor ons niet zijn…we hebben in ons vorig huis een bijzonder negatieve ervaring meegemaakt. Dat heeft indruk nagelaten, een vriendelijk, vluchtig contact is voor ons nu voldoende. 

23 jaar geleden bouwden wij een nederig stulpje in de agrarische gemeente St-Lenaarts. Jong, 1 kleuter van 2 jaar, zwanger van Middelste, helemaal onbekend in het dorp dachten we ons in te burgeren. Dat bleek moeilijker dan verwacht, het “ons kent ons”- principe wordt daar zeer strikt toegepast. Voor ons als volwassenen niet zo heel erg, maar voor de kinderen, zeker toen ze wat ouder werden, niet bepaald een piece of cake. 

We werden “getolereerd”, in de straat, waar hoofdzakelijk oudere mensen woonden, op het voetbal, in de chiro,…zo kan ik nog wel even doorgaan.

Schuin tegenover onze woning woonde een koppel van toen ongeveer 55jaar. Geen kinderen, tuin perfect bijgehouden, elke vrijdag poetsdag, gordijn opzij als er iemand passeert in de straat, god, ik lijk er wel een cliché van te maken. 😀 Maar het was wel zo.

Toen de bouwvakkers bij ons bezig waren en wij toevallig kwamen kijken, troffen we hen meermaals aan op de werf, zogezegd om een oogje in het zeil te houden. We hadden toen misschien al allerter moeten zijn. Maar we vonden dat een prettig contact met buren zeker geen kwaad kon.

We betrokken ons huisje en waren er tevreden. Door de week waren we weinig thuis en in het weekend waren de kindjes onze prioriteit.

De overburen kwamen geregeld langs, boden hun hulp aan om de tuin wat aan te leggen, nodigden ons uit om een kop koffie bij hen te komen drinken of gewoon een babbeltje te slaan terwijl “hun vloer aan het drogen was”.

We zagen er geen kwaad in, niet in het begin. 

Maar de vriendelijkheid die wij aanvankelijk op prijs stelden, sloeg langzaam over in een wrang gevoel van verplichting en gebrek aan privacy. De koffie die bijna elke zaterdag bij hen genuttigd werd, sloegen we al eens over. Dat werd niet in dank afgenomen. 

Als ze op vrijdag (dat was mijn parttime dag vrij toen) hun vloer moest drogen, was het een gewoonte om langs achter gewoon binnen te komen en aan de keukentafel te gaan zitten. En dit is geen verzinsel.

We durfden op den duur zelfs in het weekend niet meer in onze badjas blijven rondlopen omdat ze echt te pas en te onpas aan onze achterdeur stonden.

De druppel voor ons en de reden om alle contact te verbreken was toen we een feestje organiseerden voor de geboorte van Jongste.

We hadden wat extra bestek nodig en hadden dat aan de buren vlak naast ons gevraagd, een gezin met kinderen dat daar pas was komen wonen. Dat hadden we beter niet gedaan 😥.

De ochtend na het feest, kwamen ze even onze “bak volladen”…wat dachten wij wel niet, de koffie bij de nieuwe buren was zeker beter? En hun bestek en servies was ook niet goed genoeg meer? 

Dat deed voor ons de deur dicht, wij hoeven ons NIET te verantwoorden tov buren! We hebben onmiddellijk alle contact verbroken en voelden ons opgelucht!

Vandaar, toch wel spannend, nieuwe buren, toch??? 

Quality time enzo


Dat Mr Brubeck en ik er veel op uit trekken is geen nieuwtje. Het is zelfs zover gekomen dat onze kinderen verbaasd opkijken als we eens een weekendje geen plannen hebben. Ook op FB krijgen we regelmatig, al dan niet toffe, reacties dat we “weeral” weg zijn. Boebelen krijg ik daar trouwens van. Wij hoeven niemand, buiten de kinderen, uitleg te geven hoe vaak we weggaan en naar waar.

Oudste had al wel een paar keer, al dan niet lachend, aangegeven dat ze wel eens meewilde.

Ze is een beetje moe, haar zoontje is een absolute schat, maar slaapt op zijn 3 maanden nog altijd niet door. En dat begint zich een beetje te wreken.

Maar zeg nu zelf, op zo’n schatje kan je toch niet boos zijn? 😀

Maar ik begrijp haar wel. Soms, als nieuwbakken mama moet je er gewoon even tussenuit. De pampers, badjes, dutjes, flesjes en huilbuien voor de papa. (Die laatste was slim en trok met baby en attributen naar zijn ouders 😀). 

Ik bedacht dat een moeder-dochter dagje zonder spruit de uitkomst was. Lekker er helemaal uit, wandelen, shoppen, lekker lunchen en uren babbelen. Gewoon even niet moeten zorgen.

Den Bosch, daar was ze nog nooit geweest! Tijd om daar verandering in te brengen.

Heerlijk hebben we het gehad! We begonnen met een opkikkertje voor het vege lijf…

Jammer dat ze geen echte “Bossche Bol” wilde, maar het was haar dag, en geef toe, chocoladetaart komt dicht in de buurt.

Al shoppend de stad verkennen, tijdens een lange lunch een diep gesprek gevoerd waar duidelijk uitkwam dat ze haar zoontje erg graag ziet en dat ze de bange dagen na zijn geboorte toch wat aan het verwerken is! 

Ze heeft zich eens goed laten gaan, een mooie nieuwe garderobe gekocht…waar shoppen al niet goed voor is! Ze straalde!

Trouwens, ikzelf heb me beperkt (tot grote verbazing van B) tot een aankoop voor een goed doel!

Er kan niet genoeg geld zijn voor onderzoek!!!

Echt een fantastisch zaterdag. Dochter gelukkig, mama gelukkig!

Zondag was een dag voor Mr B en mezelf.

Een dag om te wandelen en tot rust te komen in de natuur. 12 km uitgestippeld in een prachtig, rustig natuurgebied.

Het is een wandeling die we al vele malen gedaan hebben, maar die nooit verveelt omwille van de prachtige  beelden rondom. 

Het enige dat eraan ontbrak was ons “wit monster”, ze kan met haar 12jaar oude botten echt niet meer mee. En dat doet ons pijn, we hebben zoveel prachtige wandelingen met haar gemaakt. 

Gelaten keek ze ons aan toen we onze wandelschoenen aantrokken…eens komt de dag dat ze ook dat niet meer zal zien…

Overservice


Afgelopen donderdag werd ik in alle vroegte door de postbode uit mijn bed gezet. Dat zijn wij niet gewoon, meestal wordt onze straat pas tegen de middag aangefietst.

Mijn argwaan was onmiddellijk gewekt. En terecht, een aangetekende zending van Eneco werd aan mijn onwillige handen toevertrouwd. Stond wel op naam van Mr. Brubeck, maar een simpele melding dat hij onder de douche stond was genoeg om de brief aan mij af te geven. (Meestal doen ze daar ontzettend moeilijk over en mag je pas de volgende dag met je trouwboek, rijbewijs, identiteitskaart, bankafschriften…langs het postkantoor om het kleinood te pakken te krijgen). 

Enfin, de brief bleek een ingebrekestelling te bevatten. 

Een ingebrekestelling? Wij? Die nog nooit enige faktuur onbetaald lieten? Dit moest een grote vergissing zijn, toch? We krijgen onze fakturen via mail, die druk ik netjes af en dan worden ze bewaard. Onze mailboxen worden door ons beiden bekeken, ook de spamfolder, kwestie van alles gezien te hebben.

Er stonden 4 niet betaalde bedragen op van elk 5 euro, voor deze brief werden ook 20!! euro kosten aangerekend. Ik moest dus 40euro per kerende betalen, dringend, want anders… 

Mmm, dan kennen ze Mrs Brubeck nog niet goed, ik ben de liefheid zelve als alles eerlijk en correct verloopt, maar je wil me niet tegen hebben als ik vind dat ik (terecht) in mijn recht ben. 

Een beetje boos op voorhand, een tas koffie bij de hand (kwestie van de adrenaline op peil te houden), B op de achtergrond om me in toom te houden; ik was er klaar voor.

Een lieftallige jongeman, Toon genaamd, stond me op netjes getrainde, vriendelijke, commerciële wijze te woord. “Of ik de mailtjes van die herinneringsfakturen niet gekregen had via mail, of ik in het vervolg mss beter via domiciliëring kon betalen?”

Neen, we hadden NOOIT “mailtjes” gekregen om 5euro te moeten betalen, of ik onze mailbox naar hem mocht sturen om dit te dubbelchecken? Alleen onze fakturen met de maandelijkse bedragen. En neen, ik wil niet via domiciliëring betalen, dat bepaal ik zelf wel.

Nu ben ik heel punctueel als het op financiën aankomt, dus ik was HEEL zeker dat we ze niet gekregen hadden! Ik heb dan ook extra benadrukt dat wát wij niet krijgen, ook niet kunnen betalen. En daar ging het mij ook om, ok, ik zal zeker niet langer een dagje wachten om hun facturen te voldoen, dat is mijn eigen fout, maar ik wil GEEN dreigbrief krijgen voor iets wat ik nooit gekregen heb.

Ik werd in de wacht gezet door de nog altijd vriendelijke Toon. 

We zullen u de 20euro kosten voor de brief kwijtschelden omdat we zien dat uw maandelijkse facturen wél altijd netjes betaald zijn”.

Fijn, dan zal ik opletten dat ik stipt op tijd betaal! Die andere 20euro kon er nog wel af.

Zo gebeld, zo geregeld!

Tot ik vrijdag van het werk thuiskwam en een immens grote kartonnen doos op tafel zag staan. Van? Juist, Eneco, welbepaald van Toon 😀

Inhoud, een écht prachtig boeket bloemen, inclusief mooie vaas én een kaartje van Toon…”omdat wij het als goede klant waard zijn”.




U stomverbaasd? Anders ik wel. 

Misschien was mijn laatste mededeling aan de telefoon dat ik overwoog om terug naar Electrabel over te schakelen de reden hiervoor?

Ik weet het niet, ze hadden misschien gewoon de rekening van 40euro kunnen kwijtschelden? Volgens mij veel goedkoper dan die bloemen mét vaas. 

Wat denkt u?