Hoogtevrees


Terwijl Mr B hier in Calgary zijn lot legt in de handen van een jong ThaΓ―s ding -om zijn haar te knippen- πŸ˜€, heb ik tijd om een klein blogje te schrijven.

Ik ben niet bang aangelegd, helemaal niet zelfs, behalve als het op hoogtes op aan komt. Dan ben ik de grootste angsthaas die er bestaat. Het neemt extreme vormen aan, mijn maag draait letterlijk om en ik word compleet duizelig en onpasselijk. 

Nu ben ik me er wel van bewust als je een reis doet als de onze momenteel, dat je dan alle mooie dingen rateert…en dat was ik niet van plan! 

Ik ben dus heel dapper alle gondola’s mee ingegaan, zelfs van peak to peak, zoals ze dat hier zeggen, heb zelfs één keertje de stoeltjeslift naar beneden genomen -OPEN-, dus ik dacht dat ik ongelooflijk op de goeie weg was.

Het leverde prachtige beelden op.

Alleen in Jasper ging het fout, die “skytram” mΓ³et je echt gedaan hebben, het brengt je op 2200 meter met adembenemende beelden over het National Park…

Ik beging de fout naar beneden te kijken, die gondel gaat bijna loodrecht naar boven en de afgrond is duizelingwekkend. Ik ben heel de weg naar boven echt compleet ziek geweest, zou er van miserie uitgesprongen zijn. Eenmaal boven stond ik te trillen op mijn benen en was ik behoorlijk emotioneel… Klinkt misschien belachelijk, maar voor diegenen die ook hoogtevrees hebben misschien aannemelijk.

Toen we foto’s aan het nemen waren struikelde B en viel achterover, dat was voor mij de druppel. Ik ben in tranen uitgebarsten en wilde gewoon direct terug naar beneden… Ik kon me alleen nog rampscenario’s voorstellen.

Maar ik heb het gedaan en het was wel de moeite, ben dus ook een beetje trots op mezelf. Waar kan je anders zo’n mooie foto maken?

De volgende dag liet B me een artikel van de krant lezen, in Zwitserland hebben mensen de nacht moeten doorbrengen in gondels op ong 3000 m????? 

Om dan geΓ«vacueerd te worden door een helicopter????

Alle geluk dat we geen gondels meer moeten doen, want dit is voor mij de allerlaatste keer geweest! Mij moeten ze niet meer komen vertellen dat er niks fout kan gaan met die dingen! πŸ˜€

Advertenties

54 gedachtes over “Hoogtevrees

  1. Wat een prachtige zichten! Het was de doodsangst waard… Maar ik neem jouw angst wel ernstig. Het werkt verpletterend. Zeker mocht de gondel naar beneden vallen… Sorry, kon het niet laten je even te plagen… Ben zelf best een angsthaas, maar probeer de angst uit te lachen om ermee om te kunnen gaan.
    Geniet verder daar in het mooie Canada!

    Liked by 1 persoon

      1. Sta je inmiddels weer wat veiliger op de grond? Ik hoop het zo voor je. Dapper hoor dat je het echt gedaan hebt! Ik ben zo trots op je! Mr B vast ook!! Hij lijkt mij de man die jou steunt als hij weet hoe serieus hij bent.
        Was trouwens woensdag vanuit Chareloi Brussel naar Nederland gereden. We reden in de buurt langs Hoogstraten. Jammer dat jullie net even verder weg waren. Anders hadden wij even langs kunnen gaan bij jullie.
        Maar dat komt echt nog een keer hoor!

        Liked by 1 persoon

  2. Nou zeg, wat een held ben je! Ik ben trots op je lieverd πŸ™‚
    Ik heb dan wel geen hoogtevrees maar ben een keer heel erg bang geweest in de auto toen ik in de bergen reed op Gran Canaria. Ik reed niet zelf maar we kwamen op een gegeven moment op een onverhard weggetje terecht, toch ergens verkeerd afgeslagen. Vreselijk eng, smal, zonder vangrail langs de afgronden. Doodsangsten heb ik uitgestaan, huilen, misselijk.. kende mezelf niet terug, dat had ik echt nog nooit meegemaakt. Daar moest ik nu aan denken dus als het zo voelde leef ik helemaal met je mee.
    En die mensen in Zwitserland, ja dat was helemaal eng. Er waren er heel veel die niet gered konden worden en dus moesten wachten tot de volgende ochtend. Wel mooi geregeld, de hulpverleners bleven bij ze..
    Die foto’s zijn geweldig, vooral die laatste met die regenboog, daar schoot ik gewoon van vol, zo mooi! Geniet nog hoor, de komende dagen en kom gezond weer terug. Veel liefs en XXX ❀

    Liked by 1 persoon

  3. Prachtige foto’s en herkenbare angst. In Oostenrijk zat ik ook op zo’n ding, veel minder spectaculair, maar toch. Ik had totaal niet ingecalculeerd hoe hoog het zou zijn en zweette warm en koud. De eerste rit naar omhoog durfde ik niet eens mijn camera uithalen of mijn hand van de leuning halen.

    Liked by 1 persoon

  4. Nou idd je zou de nacht in een gondel moeten doorbrengen, vreselijk toch? En dan jouw man die bijna struikelt, alles voor een mooie foto he?😜 Maar eerlijk is eerlijk je hebt prachtige foto’s al gemaakt, een fijne vakantie nog, zonder al te veel hoogtes!!

    Liked by 1 persoon

  5. Ook ik ben zo’n schijter met hoogtevrees. Vorig jaar deden we een tochtje met een luchtballon (omdat mijn schat dit al jΓ Γ Γ ren eens wou) – ik dacht heel Brugge onder te zullen kotsen, maar dit viel nog mee.
    ‘Naar beneden kijken’ is inderdaad geen goed idee, maar het is een normale reflex.
    Nog veel plezier daar in China !

    Liked by 1 persoon

  6. Hoogtevrees ken ik ook. Verder ook niet echt bang aangelegd, en ik vind het soms echt overdreven hoe mijn lichaam er op reageert. Draaiende buik en bibber in de benen.
    Ik heb het vooral sterk met TB beelden en foto’s. Er is een foto van bouwvakkers die het Empire State Building bouwden en op het stalen frame lopen en zitten te lunchen. Die foto hing in de gang van een sportschool en ik keek altijd de andere kant op als ik dar langs liep.
    Het gekke is dat ik er geen last van heb in kabelbaan en luchtballon etc.

    Like

  7. Prachtige foto’s!!
    Af en toe heb ik ook last van hoogtevrees en nog het meest als ik vanuit een hoog gebouw naar beneden wil kijken….brrrrr…dan draait de hele omgeving rond! Maar kabelliften en luchtballonnen doen me dan weer niets. Raar,he! Maar ik begrijp je hoogtevrees wel. Wel stoer van jou,hoor!!

    Liked by 1 persoon

  8. Hoe lief ook van Mr. Brubeck om jou dat te laten lezen terwijl…. grrrrrrr hahaha gosh… mannen! πŸ˜‰

    Ik snap je, die tranen, gosh, ik heb dat bij minder al gehad aan de Costa Brava ineens geen houvast meer hebben op een trap, ene kant steil omhoog andere kant dus rots, rots, rots zee… en ik was achter gebleven ook op de familie ivm fotografie, tuurlijk! En Vrouw! Ik stond te rillen, schreeuwen, huilen, dat schreeuwen was dus de namen van mijn familie… gelukkig heeft mijn moeder een vrij aparte naam zelfs voor Holland, dus…. ze werd gevonden door een Spnajaard… zo lief…

    Maar die foto’s, werkelijk waar inderdaad geweldig!

    X

    Liked by 1 persoon

  9. Pffewww, best wel heftig zo te lezen. Maar hΓ©, men kan geen toppen bereiken voor m’n eerst in het dal is geweest ;-). Het loonde zeker de moeite, wat een prachtige beelden. Grensverleggend is het minste wat je hier kan zeggen. Wow!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s