Maand: september 2016

Knowing me: vervolg


Een tijdje geleden schreef ik een logje over hoe ik in de blogwereld terecht kwam en wie ik ben. Een schrijfsel waar ik nog altijd achter sta en waarvan elk woord gemeend én waar is! 

Gisteren las ik bij MENCK, van wie ik blij ben dat hij de pen terug opgenomen heeft, een aantal interessante vragen die hij beantwoordde over zichzelf. 

Ik neem de vrijheid om een aantal vragen (want het waren er veel) over te nemen en jullie een extra kijkje in mijn persoonlijkheid te gunnen.

1.Welke levende persoon bewonder je en waarom?

Zonder enige twijfel, mijn partner, BRUBECK, om zijn persoonlijkheid, om zijn doorzetting na zijn trieste ervaring 3 jaar geleden, om de vader die hij is, gewoon om wie hij is.

2.Wat is je grootste angst?

Ziek worden en overlijden, niet voor mezelf, maar ik wil niet dat mijn kinderen en man moeten meemaken wat ik meegemaakt heb. Het tekent je en bepaalt voor een stuk hoe je tegen het leven aankijkt.

3.Wat is je meest onhebbelijke karaktertrek?

Mijn jaloezie, ongetwijfeld, ook al is het meestal onder controle dankzij het oneindige (meestal toch 😀) geduld van B.

4.Welke eigenschap stoort je het meest bij andere?

Ik heb een hekel aan mensen die alleen maar met zichzelf bezig zijn, zichzelf belangrijk vinden. Mensen die constant aandacht op zichzelf willen vestigen. Dom…

6.Wat was je meest beschamende moment?

Ok, dit is echt genant… Mijn allereerste sollicitatiegesprek (en meteen ook mijn laatste), ik was ongesteld en was vergeten maandverband aan te doen, had ook een beige rok aan. Gelukkig werkte mijn tante toen bij die firma, zij kon me “redden” voordat ik echt voor schut stond.

7.Wat is je dierbaarste bezit?

Dit is voor geen van jullie nieuw, mijn gezin, mijn man, kinderen en kleinkind. Ik weet dat dit geluk onbetaalbaar is en neem het niet vanzelfsprekend. Zonder hen zou mijn leven kleurloos zijn!

8.Over welk deel van je uiterlijk ben je het minst tevreden?

Over mijn buik, daar zetten de ongewenste kilo’s zich genadeloos vast.

9.Wat is je favoriete boek?

Heb net “Ik ontsnapte uit Auschwitz” van Rudolf Vrba gelezen. Kon het niet wegleggen, in één ruk uitgelezen. Ongelooflijk hoe de gruwelen van toen nu gewoon voortgezet worden, meedogenloos en wreed.

10.Wat is je foutste guilty pleasure?

Dat is een moeilijke, want wat is fout? Kan hier dan wel een hele waslijst opsommen denk ik…Ik kijk graag (soms toch) naar melodramatische series zoals Grey’s Anatomy. Ik loop thuis graag in een jogging rond, ik eet graag omelet met confituur…moet ik nog doorgaan??

11.Wat ben je verschuldigd aan anderen?

Eerlijkheid, dat duurt altijd het langste en je komt er het verste mee. Ik probeer altijd (maar ben ook maar een mens) open te staan voor een andere mening, maar engageer me wel om mezelf niet te verloochenen. Diegenen die mij kennen weten altijd wat ze aan mij hebben.

12.Wat was je grootste teleurstelling?

Daar ga ik bewust niet op antwoorden, diegenen die het moeten weten kunnen het zelf invullen. Voor de rest is het alleen voor mij van belang.

13.Hoe kom je tot rust?

Door buiten te gaan zitten of staan in elk weertype en te genieten van de natuur om ons heen. Of met B lange wandelingen te maken, of gewoon samen in de zetel te zitten, of…

14.Wat is je favoriete geur?

La vie est belle, van Lancôme.

15.Wanneer heb je het laatste gehuild?

Toen mijn dochter naast de couveuse van haar kindje stond en hem zelfs niet mocht aanraken. Ik heb samen met B zo’n verdriet gehad om haar! 

Advertenties

Rotverwend

Ik heb een defect, een zeer vervelend en pijnlijk defect…

Ik heb het op mijn beurt ook overgedragen aan Jongste…die is daar niet blij mee. (Het blijkt echt erfelijk te zijn)

Wij hebben allebei een rechterschouder die om belachelijke redenen zomaar uit de kom kan gaan. Eruit, zo gebeurd hoor, maar er terug in, ho maar. Ik ben ondertussen op 19 jaar tijd al 7 keer onder volledige narcose terug “in elkaar gevezen”. Nu kan je stellen, waarom laat ik daar niks aan doen? Wel, noem elk onderzoek op dat mogelijk is om een aanleiding van het defect te vinden, ik heb ze allemaal gehad! Een specialist is niet geneigd om te opereren als er niets te zien is, en een garantie kunnen ze ook dan niet bieden. 

Ik zwijg dan nog even over de pijn, een bevalling is er niks tegen, gruwelijk. 😥

Dus… ik ben voorzichtig, weet welke beweging nodig is om mijn schouder uit de kom te draaien. 
Maar op den duur denk je daar uiteraard niet meer elke dag aan. 

Horen jullie mij komen?

Juist, op een moment tijdens onze fantastische vakantie had ik prijs. 

We waren gaan raften, iets waar ik erg tegen op zag wegens toch wel wat angst. Maar…ik had de tijd van mijn leven, de adrenaline stroomde door mijn lijf, ook al is het best intens werken. 

Allebei bijzonder blij achteraf, hadden ook nog een zwarte beer gespot, trokken we de kleedkamer-of wat er voor moest doorgaan-in en pelden de wetsuit van ons lijf. Dat ging niet vanzelf en mijn schouder wilde niet mee werken, die besliste een andere bocht te nemen dan ik voorzien had. Een luide krak later en het was gebeurd… 

Daar stonden we dan, in een dorp-lees: een kerk, een motel en een tankstation- en voor de rest niets! Ik had kunnen wenen van ellende… Gelukkig bleek een begeleider over een massagetechniek (blijkt achteraf volgens google ook wetenschappelijk onderbouwd) te beschikken, hij slaagde erin om mijn schouder terug in de kom te krijgen… Ik kon hem wel kussen (maar B zat er naast 😀😀). 

We waren allebei diep onder de indruk, wat als die jongen daar niet in geslaagd was? Ik weet wel dat je niet in “wat alssen” mag denken, maar we staan er toch wel bij stil. 

Er is daar (en niet alleen daar) in honderden kilometers niks, nada, nul aan ziekenhuizen of medische centra. Je bent aangewezen op medisch advies via de telefoon waarna beoordeeld wordt of je wordt opgehaald door een helicopter of vliegtuig. Ik mag er niet aan denken, zelfs met een goede bijstandsverzekering (en ik versta nog altijd niet waarom sommigen dat niet hebben), is je vakantie om zeep.

Het deed ons onmiddellijk beseffen hoe “rotverwend” wij zijn. Elke 4 km een dokter, ziekenhuis, ambulance die je kan komen “redden”. Ik mag er bv niet aan denken dat B zijn hartstilstand daar ergens zou gekregen hebben, dan kan je het vergeten. Mensen klagen hier dat ze ellendig lang moeten wachten op een spoeddienst, maar hier zijn er tenminste, waar klagen we eigenlijk over?

Het is hier ook pijnlijk en vervelend om “mijn defect” voor te hebben, maar binnen een uur is dat meestal wel in orde.

B en ik zijn grote fans van het programma “Flying Doctors” op één. Het is onwaarschijnlijk dat mensen daar dagen zitten wachten op medische hulp, dikwijls met middeleeuwse methodes geholpen worden en nóóit klagen. Een keizersnede met maar een beetje ketamine als verdoving? Ik zie het hier niet gebeuren!

Het was niet levensbedreigend wat ik heb meegemaakt, en het is dankzij “Mason” ook goed afgelopen, maar wij staan wel veel meer stil bij het feit dat we héél dankbaar mogen zijn over onze hulpdiensten en gezondheidsvoorzieningen!

En… ik denk in het vervolg wel 2x na vooraleer nog eens te zagen als het in een wachtzaal niet snel genoeg vooruit gaat!

“DM”: repliek

Elke zaterdagochtend valt bij ons de papieren versie van “De Morgen” in de bus. 

Een uitgebreid ontbijt, lekkere koffie, fijn gezelschap en de kranten…laat de dag maar komen.

Ik begin meestal met de bijlages die bij de krant zitten, meestal leuke artikels, goed gefundeerd, met wat stof tot discussie met onze kroost.

Vanmorgen ging mijn koffie toch wel bijna het verkeerde keelgat in en mijn verontwaardiging steeg met elke zin die ik las. Vier “gewone”-wat ik al een bijzonder betuttelend woord vind- mannen doorprikken hardnekkige seksmythes.

Beste J, T, M en GJ, het zou misschien wijzer geweest zijn eerst de impact van jullie woorden eens te wegen vooraleer ze de wereld in te smijten…

*NIET elke man is een paar keer in zijn leven niet monogaam. Hoe durf je eigenlijk? Moet nu elke vrouw tegen haar partner zeggen dat hij een leugenaar is, gewoon omdat jij dat vindt? Wat voor onrust strooi je hiermee rond?

*Je vrouw niet bedriegen omdat je haar niet wil kwetsen??? Sorry, als dat je reden is, zou ik je partner niet willen zijn. Dan loop jij de hele tijd rond met een broek vol goesting en geef je daar niet aan toe omdat je medelijden hebt met je vrouw?

*Realistisch zijn, elke dag biefstuk eten, maar af en toe mag kaviaar en kreeft toch ook?? Komaan, als je bij je partner geen kaviaar kunt vinden heb je een ander probleem denk ik.

*Éen les geleerd, romantiek opzij schuiven…waarom??? Een leven samen is wél romantiek, anders kan je beter een bvba oprichten. Lekker makkelijk, geen gevoelens.

Ik heb me doodgeërgerd aan jullie stellingen, het is niet omdat je eens in de krant mag staan, dat je mening niet meer gefundeerd moet zijn.

Het bestaat namelijk wel; mensen die voor elkaar gemaakt zijn. Die elkaar door en door kennen, elkaars beste vriend en soulmate zijn. Die daardoor weten dat een relatie gebaseerd is op 2 karakters, die werken om elkaar te blijven boeien en thuis kaviaar eten. Is elke dag dan alleen maar verliefd zijn en hand in hand lopen? Tuurlijk niet, ik ben al 32 jaar samen met dezelfde man en ook bij ons wordt er gewerkt, maar we eten wel SAMEN kaviaar!!

Uiteraard hebben jullie het recht om je eigen mening te verkondigen, dat heeft iedereen.

Ik heb het vooral zeer moeilijk met de manier waarop jullie die mening in een stelling gieten, alsof die dan zou gelden voor iedereen. Dat is NIET zo…

Een gelukkig getrouwde vrouw die op een romantisch, realistische manier samen oud wil worden met haar partner.

Dank je

Het is even wennen…

Het is altijd even wennen, terugkeren naar de “echte wereld”, de wereld buiten ons 2.

De kinderen die zich wentelen in onze thuiskomst, zichtbaar opgelucht dat we onze plaats terug innemen. Ons kleinkind dat ons overduidelijk nog herkent en als een kool gegroeid is. De hond die niet langer op de mat voor de slaapkamer ligt te wachten, maar tevreden is dat “haar gezin” terug compleet  is. 

We vertellen honderduit, worden uitgevraagd, laten foto’s zien, luisteren, verdelen onze aandacht, doen boodschappen, knuffelen (ja, dat doen onze 20-jarigen nog), delen kadootjes uit, gaan uit eten met z’n allen…

Het is altijd even wennen, de dagen na een tijd van alleen jij en ik.

Dank je, mijn liefste B, dat wil ik even zeggen. De jetlag doet zijn werk, het hoort erbij, maar ik heb er last van. Midden in de nacht wakker, omdat mijn lijf zegt “het is nog maar namiddag”. Genoeg tijd om te schrijven dus.

Dank je…


Om samen met mij te genieten van een wondermooi Canada.

Om heerlijke fietstochten te maken over bruggen uit de jaren 1800 op 1500m hoogte.

Om schaamteloos te genieten van een urenlange lunch met een prachtig uitzicht.

Om samen lange ritten te maken en dat allebei superfijn te vinden, fijne gesprekken te voeren, te zingen, te lachen, stil te zijn…

Om het geduld op te brengen als mijn hoogtevrees me parten speelde en me te steunen, om daardoor ongekende prachtige foto’s te kunnen nemen.

Om samen heeeeeel gevaarlijke dieren te trotseren. 😀

Om honderden plezante selfies te nemen, we waren echte toeristen.

Om keer op keer verbaasd te zijn over zoveel schoonheid.

Om samen te ontdekken dat dessert martini’s lekkerder zijn dan een gewoon dessert.

Om samen naar beren in het wild te kijken.

Just you and me…

Dank je! 

Hoogtevrees


Terwijl Mr B hier in Calgary zijn lot legt in de handen van een jong Thaïs ding -om zijn haar te knippen- 😀, heb ik tijd om een klein blogje te schrijven.

Ik ben niet bang aangelegd, helemaal niet zelfs, behalve als het op hoogtes op aan komt. Dan ben ik de grootste angsthaas die er bestaat. Het neemt extreme vormen aan, mijn maag draait letterlijk om en ik word compleet duizelig en onpasselijk. 

Nu ben ik me er wel van bewust als je een reis doet als de onze momenteel, dat je dan alle mooie dingen rateert…en dat was ik niet van plan! 

Ik ben dus heel dapper alle gondola’s mee ingegaan, zelfs van peak to peak, zoals ze dat hier zeggen, heb zelfs één keertje de stoeltjeslift naar beneden genomen -OPEN-, dus ik dacht dat ik ongelooflijk op de goeie weg was.

Het leverde prachtige beelden op.

Alleen in Jasper ging het fout, die “skytram” móet je echt gedaan hebben, het brengt je op 2200 meter met adembenemende beelden over het National Park…

Ik beging de fout naar beneden te kijken, die gondel gaat bijna loodrecht naar boven en de afgrond is duizelingwekkend. Ik ben heel de weg naar boven echt compleet ziek geweest, zou er van miserie uitgesprongen zijn. Eenmaal boven stond ik te trillen op mijn benen en was ik behoorlijk emotioneel… Klinkt misschien belachelijk, maar voor diegenen die ook hoogtevrees hebben misschien aannemelijk.

Toen we foto’s aan het nemen waren struikelde B en viel achterover, dat was voor mij de druppel. Ik ben in tranen uitgebarsten en wilde gewoon direct terug naar beneden… Ik kon me alleen nog rampscenario’s voorstellen.

Maar ik heb het gedaan en het was wel de moeite, ben dus ook een beetje trots op mezelf. Waar kan je anders zo’n mooie foto maken?

De volgende dag liet B me een artikel van de krant lezen, in Zwitserland hebben mensen de nacht moeten doorbrengen in gondels op ong 3000 m????? 

Om dan geëvacueerd te worden door een helicopter????

Alle geluk dat we geen gondels meer moeten doen, want dit is voor mij de allerlaatste keer geweest! Mij moeten ze niet meer komen vertellen dat er niks fout kan gaan met die dingen! 😀

Voorproefje

Zonder woorden… omdat we ze tekort komen, elk moment opnieuw verbaasd…

1ste Candadees ontbijt, uitgehongerd na lange vlucht en tijdsverschil 😜, alles opgegeten!

Vancouver, Stanley Park

Sea-to-sky-gondola, Squamish, 1ste test voor hoogtevrees 😬

Brandywine falls

Kamloops

Vlakbij Sun Peaks

En…geen hond die ons gaat geloven, maar we hebben een zwarte beer met 2 jongen gezien…ECHT!!

Nu even niet


Na een hectische week is het eindelijk aan ons, binnen een paar uurtjes zitten we op het vliegtuig richting Canada.

Het was nog even stressen, Middelste begon gisteren aan zijn 1ste werkdag bij een grote tv-zender, hij wilde nog snel een auto kopen, mama en papa moesten daardoor van hot naar her lopen om dat praktisch in orde te krijgen…

Enfin, gisterenavond trokken we de stekker eruit met een zalig etentje.

We gaan “onwijs” genieten… (de Nederlanders kunnen dat zo heerlijk zeggen 🙂 ).

Dus als jullie ons missen, weet dan dat we even “van de wereld zijn”!