Pijn

Ik las bij Marije gisteren een zin die me raakte…”Als het leven pijn doet, mag je het best beter maken”.

Het zit vastgeworteld in mijn gedachten.

Het is een positieve gedachte, maar soms zo moeilijk om toe te passen. Pijn heeft je in zijn ijzeren greep, is een donkere poel waarin je kan verdrinken, het beter maken kan onbereikbaar lijken.

Ik denk hier onherroepelijk terug aan de dag waarop ik als kind een zware kwetsuur opliep door op een tuinschaar te vallen. De schaar boorde zich door mijn buik, ik moest naar het ziekenhuis. Gek genoeg voelde ik op dat moment geen pijn, alhoewel het mes 10cm in mijn buik zat… De pijn kwam achteraf, in zware, donkere golven.

Dit kon beter gemaakt worden, een paar hechtingen en wat antibiotica en ik kon weer verder.

Maar dat de pijn niet onmiddelijk doordrong, dat onthield ik…

De dood van mijn mama was in het begin “niet echt”, huilen was er niet direct bij, ik stond “naast” mezelf en voelde me leeg.

De echte pijn kwam pas achteraf, en die gaat nooit meer weg. Je leert ermee om te gaan, geeft het een plaats, maar weggaan…nooit. Het wordt een deel van je “zijn”.

Ik heb al een paar keer geprobeerd van het leven beter te maken als het mij pijn deed, anders kon ik niet vooruit… sommige wonden blijven littekens.

Ik heb zoveel respect voor mensen die zichtbaar positief omgaan met hun pijn, ook al zal dat soms een facade zijn om het vol te houden.

Ik neem mijn hoedje af voor Jaike, die altijd zo geweldig lief blijft voor anderen, ons keer op keer verrast met lieve kaartjes voor onszelf, voor ons kleinkind, voor mijn vader. En dat terwijl ze het zelf zo moeilijk heeft…zo’n grote persoonlijkheid.

Haar manier van met pijn om te gaan, daar kunnen velen iets van leren. Maar je bent natuurlijk wie je bent en pijn is een onberekenbaar, vies “beest”.

img_3500-1

Mijn vader kreeg vorige week ook een mokerslag te verwerken. Die pijn dringt nog niet helemaal door… Hij doorloopt momenteel een heel deel onderzoeken en weet eigenlijk nog niks. Dat moet moeilijk zijn, dat begrijp ik. De echte pijn komt nog, we zullen er samen voor hem zijn, maar hij moet het zelf ook kunnen verwerken.

IMG_3496

Gisteren ben ik met zijn achterkleinkind op bezoek geweest, hij heeft er zoveel aan.

Toen hij Lowieke vasthield zat hij met tranen in zijn ogen en zei “ik ga dit niet overleven…”

Ik voelde zijn pijn diep in me doordringen en hoop zo dat hij geen gelijk heeft, dat hij het verkeerd aanvoelt…

We proberen het, het leven beter te maken en de pijn een plaats te geven.

Advertenties

41 gedachtes over “Pijn

  1. Oh lieverd, ja die pijn, ik ken hem zo goed, zit nu zelfs op Fb met mijn oudste vriendin die ik al sinds peuterzaal ken, we waren allebei 3, over mijn oma, die vlak bij haar woonde, dat we dan overdag buiten gingen spelen, uhm, bij mijn Indische oma gingen eten, en dat we haar zo missen, nee het verdwijnt nooit, en zij heeft toen haar moeder verloren terwijl we op dat moment even geen contact hadden met elkaar… ook dat is pijn, achteraf horen dat je samen hetzelfde meemaakt maar er niet kon zijn voor elkaar.

    Als ik kon, zou ik hetzelfde doen, ik zou zoveel mensen een kaartje of iets liefs sturen, maar helaas dat gaat niet, daarom blog ik ook.

    Ik ga met je mee, en ik hoop zo dat jouw vader inderdaad fout zit, en nog heel lang van zijn achterkleinzoon, zijn kleinkinderen en van jullie mag genieten. ❤

    Sterkte lieverd, heel veel sterkte en kracht!

    ❤ ❤ ❤

    Like

  2. En toch heeft pijn een functie, we weten erdoor wanneer we hulp moeten zoeken, of wanneer we over onze grenzen gaan, zelfs wáár we onze grenzen moeten zetten. Maar toch blijft het het moeilijkst om psychische pijn een plaatsje te geven, daar brengt een paracetamol helaas geen verlichting.

    Like

  3. Het soort pijn dat je nu benoemt is niet te hanteren soms. Je wilt het wel, beredeneert het wel, maar het blijft eeuwig knagen! Je kinderen die onheus behandeld worden, je familie die dingen anders begrijpt dan jij ze bedoelt, noem maar op.. Alles wat Annaberg benoemt, je vader. Helaas heeft iedereen ermee te maken. ZIJ ook nu… is heb zo met haar te doen.
    Het leven is niet makkelijk, maar leef het toch maar alsof het de laatste dag is lieverd!!!

    Dikke knuffels!!! ❤

    Liked by 2 people

  4. Wat een prachtig vervolg! Dank je. Sommige dingen, mensen, houdingen…zijn ook niet te begrijpen. Het lijkt zo onoverkomelijk en het maakt je boos en verdrietig. En toch overwin je telkens weer. Dan kijk je terug en mag je trots zijn. Pijn laat groeien, mits je het toelaat.
    Wat een prachtig ventje! ❤

    Liked by 1 persoon

  5. Altijd het opgeheven hoofd… alsof de pijn niet bestaat. .. Ook een blog van mij.. niet op WordPress. . Zal hem morgen plaatsen. . 6 augustus. .. Heb ik hem jaren geleden geschreven. … Er bestaat zoveel verdriet bij mensen 😢 ik hoop dat jouw vader nog lang mag blijven. En zich daarbij gelukkig voelt. Xx

    Like

  6. Pijn is pijn en elk voelt zijn… maar ieder gaat er anders mee om. Er is helaas geen pasklare gebruiksaanwijzing… Ik wou dat ik die had, maar ik sukkel(de) ook maar wat verder op mijn manier na intens droeve tijden. Dankbaar voor iedere dag dat het goed gaat met mijn dierbaren. Sterkte en moed. Vooral voor je vader…
    Jouw kleinzoon is een zalig ventje.

    Like

  7. Pijn…. Het overvalt je, het zit in je, het komt opzetten op momenten dat je het niet verwacht. Of juist op een moment dat je het toe mag laten… Want dat mag ook.
    Het verlies van je moeder is zo intens geweest. En daarbij verloor je eigenlijk op dat moment ook je vader.
    Hij die er in de fysieke wereld aanwezig was, kon jou absoluut niet geven wat je nodig had. Dat doet pijn.
    Nog steeds.
    Ondanks dat de situatie nu zo veranderd is.
    Je zet jou pijn nu opzij. Het is er, maar nu van minder belang.

    Het genieten van wat er wel is speelt een boventoon.
    En ik hoop heel erg dat de komende tijd vooral genieten wordt.
    Dat jou paps kwaliteit van leven heeft voor een lange tijd.
    Dat hij van Lowie kan genieten, maar ook van jullie, zijn dochter/schoonzoon. Zijn kleinkinderen.
    Even het pure genot van samen zijn…. Zonder te veel pijn…

    Dat die pijn later komt…
    Hoe dan ook…
    Maar eerst gun ik jullie het genot…
    Met zo min mogelijk pijn.

    Dikke knuffel voor jullie allemaal😘

    Like

  8. Pfff, heb mijn moeder ook ooit horen wenen dat ze Kerstmis niet ging halen. Gaat door merg en been, zoiets…Veel kracht om hiermee om te gaan in al zijn gecompliceerde facetten en lagen…xxx

    Like

  9. Pijn.. we krijgen er allemaal mee te maken en het is een ware kunst hier op een goede manier mee om te gaan. Voor de één wat makkelijker dan voor een ander maar we krijgen dan ook niet allemaal hetzelfde voor onze kiezen.
    Ik wens jullie alle kracht toe, ik liefde en licht en zal een kaarsje branden.. 😘

    Like

  10. De pijn waar je middenin zit, voelt vaak minder rauw dan achteraf als het besef komt is mijn ervaring.
    Stilaan, na 8 (!) jaar, dringt hier de ware impact door van wat we als die jaren al doorspartelden met Kleine Kadee. En af en toe treft het me vol in het gezicht. Nu pas. Nu pas écht…
    Ik ben ontroerd door de reactie van je vader.

    Liked by 1 persoon

  11. Je werpt me even terug in de tijd … 33 jaar geleden stond ik met mijn pasgeboren zoon (Jules) bij mijn grootvader (ook Jules) aan zijn ziekbed. Ook mijn Bompa moest huilen en zei soortgelijke woorden “Spijtig dat hem niet zal leren kennen als hij groot is”. Een moment om te koesteren.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s