Maand: augustus 2016

Bitterzoet


Vandaag, 32 jaar geleden werd mijn mama begraven.

Een “mooie” dag, niet zo’n typisch begrafenisweertje. Nee, een blauwe hemel en een waterig zonnetje. Ze zou daar ook niet blij mee geweest zijn, met regen, “maakt een mens zo depressief”, waren haar woorden.

Ik was er eigenlijk niet…

Ik zat daar, in mijn grijze uniformrok, witte bloes, een bleek gezicht…maar ik was er niet.

De kist die naar voor gedragen werd was een leeg ding voor me, de bloemen een flauw en nikszeggend omhulsel. De kaarsen dreigend groot. 

De holle woorden van mensen die je anders niet zien staan, gleden rakelings langs me heen. Goed bedoeld waarschijnlijk, maar zo nikszeggend.

Woorden van een pastoor die zelfs niet de moeite had genomen om op tijd te komen toen mama haar doodsstrijd aan het leveren was. Waar had die man het eigenlijk over? Hij kende mijn moeder niet en toch deed hij een verhaal alsof ze zijn beste vriendin geweest was.

Ik zat daar en was er niet.

Ik was in het Zuiden van Frankrijk, samen met mama in de zinderende warmte aan het wandelen langs het strand… Ik was in de bossen met haar aan het wandelen met onze trouwe Duitse Herdershond… Ik zat met haar in de zetel naar Dallas te kijken… Ik deelde met haar opnieuw mijn eerste liefdesverdriet…

Ik zat daar en was er niet…

Ze zit in mijn hart, in mijn hoofd, in mijn bloed, in mijn huis, in mijn kinderen, in mijn liefde voor mijn man, in mijn kleinkind, in alles wat ik ben!

Ik nam op mijn eigen manier afscheid van haar, en ook weer niet… 

Dagboek van een kleinkind


Afgelopen vrijdag was het eindelijk zover, ik mocht voor de eerste keer gaan logeren bij mijn bonni en opa. Nu ik toch al 7 weekjes oud ben, vonden mama en papa dat wel kunnen. Ze moesten een dagje naar Bobbejaanland, zie je mij daar al liggen in mijn reiswieg? Verschrikkelijk warm, verschoond worden in toiletten, wachten, wachten en nog eens wachten aan de attracties…

Nee, geef mij dan maar het koele huis in Hoogstraten waar ik lekker kan genieten en alle aandacht voor mij heb!

Vrijdagnamiddag is mijn mama al naar Hoogstraten gereden om al het gerief al te installeren, dat was een hele verhuis. Ik denk dat ze zich vergist heeft hoor, 30 pampers, 6 slabbetjes, 5 pyjamaatjes, een relax, een speeldeken, een maxi-cosi, een reiswieg, een bed, een sterilisator, 3 liter water…ik ging maar 1 πŸ˜€πŸ˜€ nachtje slapen, haha.

Toen mama mij vrijdagavond meegaf, heeft ze bonni wel efkens goed vastgepakt en pinkte ze een traantje weg. Ze weet wel dat ik daar ongelooflijk verwend word,  maar ze gaat me toch missen!
Bij bonni en opa thuis heb ik nog heerlijk geslapen in de armen van bonni tot mijn laatste fles, dat vond ik veel fijner dan in mijn bedje!

Ik mocht in de kamer bij hen slapen, voor mij keifijn natuurlijk, maar ik weet dat ze heel de nacht op elke kik van mij hebben liggen luisteren. Mijn peter, Middelste noemen ze hem, zegt dat ik een kleine gremlin ben, ik maak wel wat geluidjes als ik slaap.

Om half 4 besloot ik toch maar om hen wakker te maken voor een flesje, lekker dicht tegen opa aan om dan nog even verder in mijn bedje te slapen tot een uur of zes.

Dan vond ik het toch wel tijd om aan mijn dag te beginnen! Ik weet het wel, lekker vroeg, maar dan kan ik extra genieten hΓ©! Mijn grootouders kunnen achteraf wel bijslapen! πŸ˜€

We zijn heerlijk gaan wandelen, dat vond ik super! Ik slaap dan echt goed, zodat mijn bonni en opa een terrasje kunnen doen en ik bewonderd word door alle mensen die ze kennen… 

Een beetje spelen in de namiddag vond ik ook al leuk, op de grond in de living op mijn speelmat! Dat kan thuis niet, omdat Bo, mijn bruine labrador dat ook fijn vindt en dan heb ik niet genoeg plaats en trekt ze mijn sokken uit. Luka is ouder en wijzer, die komt maar efkens snuffelen en gaat dan terug in haar mand liggen.

De dag is veel te snel voorbij gegaan, nadat ik mijn peter nog getrakteerd heb op een ongelooflijke kakkebroek, ik vond het grappig om gewoon verder te doen terwijl hij mij verschoonde, mijn keel bij Jongste heb opengezet, kwam mama mij halen.

Bonni, opa, peter en Jongste, ik vond mijn 1ste logeerpartijtje echt plezant. Ik zal jullie missen als jullie in Canada zitten de volgende 2 weken en ik denk dat mijn mama jullie ook erg zal missen.

Ik kom heel gauw op bezoek als jullie vakantie voorbij is!

Lowie

Horror

Dit is het oord, het verschrikkelijke oord waar mijn ouders me naartoe stuurden toen ik een jaar of 10 was; Wodecq.

Het vakantiehuis van de CM.

Ziet er toch uit alsof het zo kan dienen als huis voor een horrorfilm, nee?

Enfin, ook mijn ouders moesten vroeger de schoolvakanties volgeboekt krijgen. Ik blijf, nu ik zelf 3 schoolgaande kinderen gehad heb, 9 weken verlof verschrikkelijk lang vinden. Als je zelf niet in het onderwijs staat en maar 5 weken vakantie hebt, regel het maar. Een week of 2 weg met mama, een paar dagen bij de bomma en een noodzakelijk kamp.

Ik moest dus 10 dagen op kamp met de CM naar Wodecq…

Moest, want ik wilde absoluut niet! Ik kende helemaal niemand, was ook een beetje verlegen (dat zou je nu niet meer zeggen πŸ˜€), maar ik was te jong om alleen thuis te blijven.

Ik werd dus samen met mijn kartonnen doos (wie dat uitgevonden heeft begrijp ik niet) gedropt aan station Zuid in Antwerpen, dat bestond toen nog.

Ik was nog nooit zo zielig, zie je mij al staan, met mijn doos, hopeloos zoekend naar één of ander bekend gezicht? Ik wilde niet  op die trein…de doos was maar amper bij elkaar te houden met een onnozel wit lint en naast wie ga je nu zitten? Iedereen kende precies wel iemand. Ik had zo graag ergens stilletjes willen gaan zitten wenen van ellende.

Niks aan te doen, Wodecq, ik kwam eraan. 

Het huis hierboven dat voor mij opdoemde boezemde direct ontzag in, het stelde me helemaal niet op mijn gemak, integendeel.

Onze kartonnen valiezen mochten we naar boven dragen om een plaats te zoeken in een immense slaapzaal. Als ik er nu aan terugdenk had het een hoog Harry Pottergehalte.

Het was een eerder streng regime, net zoals op kostschool, en ik die dacht dat een vakantiekamp diende om te ontspannen. Vroeg opstaan-ik heb er nog altijd een hekel aan-, om stiekem onder de dekens een propere onderbroek aan te doen, iemand moest eens kunnen meekijken wat je deed… Aan lange tafels ontbijten, met wakke boterhammen en warme melk, beik! Op daarna elke dag hetzelfde te doen, spelletjes op het domein achter dat gigantische huis. 10 dagen kunnen erg lang duren, ik verzeker het jullie!

Het is lang geleden, maar ik herinner me nog zoveel details, wellicht omdat ik het niet fijn vond.

Het was die hele vakantie bloedheet, in de namiddag kregen we als vieruurtje, u raadt het juist, koffie 😒 met boterhammen. De favoriete  kost van elke tiener, not!

Ik telde de seconden, minuten af om weer naar huis te kunnen, lag ’s nachts uren wakker, ben zelfs 1 keer zo hard gevallen, uitgegleden in de toiletten omdat het pikdonker was. Zelfmedelijden ligt niet in mijn aard, maar op dat moment…

Er kwam een einde aan, de kartonnen valies mocht terug volgepropt worden (al goed dat het niet regende, dan houd je toch alleen een hoopje bruine pap over?) en we werden op de trein naar Antwerpen gezet.

Ik was nog nooit zo blij mijn ouders terug te zien, heb tranen met tuiten gehuild. Ze schrokken hier ontzettend van, hadden dat helemaal niet verwacht.

Ik ben gelukkig nooit meer op CM- kamp moeten gaan, ben uit rancune zelf nooit bij het CM aangesloten πŸ˜€πŸ˜€. Ook onze kinderen zijn nooit met de mutualiteit op kamp gemoeten. Ja, dat hou je daar dan aan over.

Ik hoop dat iemand er wel positieve herinneringen aan over gehouden heeft.

Het verleden

Ik kijk naar mijn kleinkind, dat vredig ligt te slapen. Hij voelt, kijkt, denkt ongetwijfeld. En toch zal hij zich daar later niks meer van kunnen herinneren… 

Het verleden, ieders verleden, laat grote indrukken na op een mens. We onthouden, verwerken, vergeten. Herinneringen kleuren mijn gedachten, bepalen hoe ik nu in het leven sta. Sommige ongrijpbaar ver, andere vlijmscherp aanwezig. 

Ze duiken soms ineens op, om weer even snel in mijn hersenkronkels te verdwijnen. Waarom onthouden we gebeurtenissen, terwijl we andere niet meer voor de geest kunnen halen? Waarom? Om ons te beschermen, om er lessen uit te leren, om te onthouden wie we zijn?

De toekomst is het allerbelangrijkste, we hebben alleen vandaag en maken daar het mooiste van. Maar ons verleden is er altijd, heeft ons gemaakt tot wie we zijn. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben en hoe ik tegen dingen, mensen aankijk.

Een aantal momenten uit mijn verleden zijn op mijn netvlies gebrand, in mijn geheugen gegrift, ik zou ze ook niet willen vergeten. Ze bepalen mijn leven en toekomst en zijn een deel van wie ik ben..

~mijn gelukkige jeugd, tot mijn 18e, ik had alles, leuke vrienden, leuke school, een warme familie.

~mijn 1ste liefdesverdriet, ik ging nooit een man vinden, de hele wereld verging.

~de fijne vakanties met de familie aan zee, heerlijk onbezorgd, gek vond ik het toen dat papa nooit meeging.

~het ziekteproces en de aftakeling van mijn mama, onuitwisbaar, als was het gisteren.

~haar opgebaarde lichaam en de glimlach op haar gelaat, het heeft me geholpen te aanvaarden.

~het moment in Antwerpen dat B achter een warme choco vroeg “ik hoor dat je verliefd op me bent”…

~de geboorte van onze kinderen, elk detail, elke wee, de tranen van geluk toen ze op de wereld kwamen.

~Oudste die in De Haan bijna 3meter naar beneden viel toen ze 1,5 was, omdat de omheining op de dijk niet afdoende was.

~het moment waarop mijn schouder voor de eerste keer uit de kom ging, een bevalling is er niks tegen πŸ˜€.

~Oudste die een gat prikte in een karton melk en haar broers ervoor wilde laten opdraaien.

~de aankoop van ons huis in Hoogstraten en B zijn gezicht toen hij “cold feet” kreeg, stel dat ons vorig huis niet verkocht raakte!

~de verwelkoming van onze trouwe viervoeter, die we oneindig graag zien, maar waarvan we weten dat ze een oude tante wordt.

~de aanblik van mijn geliefde, die na een hartstilstand roerloos op de grond in de living lag…, de deuren van de ambulance die voor mijn ogen dichtgingen.

~de geboorte van ons 1ste kleinkind, verpletterend, onwaarschijnlijk, een wondertje!
Het zijn maar een aantal herinneringen die mijn leven kleuren, maar ze zijn een onlosmakelijk deel van mij. Ze maakten dat ik op een bepaalde manier naar het leven kijk, dat ik geleerd heb, dat ik me heel sterk realiseer dat we alleen het nu hebben.

We mogen zeker niet vasthouden aan het verleden, maar het ook niet vergeten. 

De toekomst is aan ieder van ons! πŸ˜€

Life ten huize Brubeck

Een  mooie, kleine fietsvakantie vorig weekend deed ons deugd, een “rondje Helmond” heeft onze batterijen weer opgeladen.

Niet dat er in Helmond zelf veel te zien is, sorry als ik iemand van Helmond op de tenen trap, maar om te gaan fietsen… Bijzonder mooi! Echt!

Ik moet wel weer vermelden dat B me weer in de luren gelegd heeft, hij had een kastelenroute uitgestippeld, interessant dacht ik…

Zie hier het 1ste kasteel:

Let vooral op het woordje “ooit”… πŸ˜€

Aangezien 2 van onze kinderen in de zorgsector werken, met mensen met een beperking, gingen we uiteraard lunchen in B&D, een supertof iniatief om die mensen zinvol werk te geven!

We zijn er oprecht in de watten gelegd, hebben heerlijk gegeten in één van de mooiste panden van Helmond! Aanrader!
De week die daarop volgde was iets hectischer, een lach en een traan en spanning wisselden elkaar af…

Lowieke kwam nog maar eens in het ziekenhuis terecht, hoge koorts, Oudste moest hem achterlaten en dat viel haar zwaar!

Inmiddels zijn alle onderzoeken negatief en kunnen we hem terug plat knuffelen!

Middelste heeft de intentie opgevat om voortaan op donderdag voor ons te koken, hij verrast ons en doet Γ©cht alles zelf! Dat liep gisteren hilarisch af, in plaats van een koffielepeltje sambal, kapte hij een halve fles van dat spul in de saus, samen met 3! verse chilipepers…moet ik nog meer vertellen? Al goed dat het frituur nog open was! 

Ik loop zelf een beetje stressy rond, moet elke dag 2x mijn bloeddruk meten. Ik besef dat ik me minder druk moet maken in dingen die onbelangrijk zijn en mijn kostbare energie alleen mag spenderen aan diegenen die mij dierbaar zijn. Ik wil hier graag B en TREES speciaal bedanken voor hun  lieve morele steun!

Jongste is op autojacht, wil supergraag een autootje van hem alleen. Aangezien hij zeker nog 10jaar πŸ˜€ thuis zal wonen, kan hij het zich veroorloven. To be continued!

Ook mijn liefste B was wat op de sukkel met zijn gezondheid, heeft wat onderzoeken moeten doorstaan. Gelukkig met geen bedreigende uitslagen.

Nog een 2tal weken, dan kan voor ons ook onze welverdiende vakantie beginnen, we kijken er zo erg naar uit, in september pas gaan kan soms lang duren. Canada, we komen er bijna aan.

We gaan hopelijk een rustig weekend tegemoet, want maandag begint mijn vader met zijn behandelingen. Ik ga zondag voor hem en heel ons gezin eens lekker koken!

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend. 

Koester je dierbaren! 

Kort lontje

Ik durf het eerlijk toegeven, één van mijn mindere karaktertrekjes is… mijn kort lontje.

Ik zie B nu al met een glimlach op zijn gezicht verder lezen, ja, hij kent me goed!

Maar echt, soms loopt het echt   spuigaten uit. Vooral het verkeer, daar kan ik me verschrikkelijk in opboeien. We moeten overal maar trager rijden, en ja, dat is op vele plaatsen absoluut noodzakelijk, maar waarom -in godsnaam- moet iemand dan 50 rijden waar je 70 mag? Ik begrijp dat echt niet, dan wordt mijn lontje licht ontvlambaar. Binnenkort hangen we gewoon tegen 30 per uur achter elkaar te karren…grrrr.

Geduld is een mooie deugd, tenminste dat wordt door velen beweerd, maar ik moet wel op tijd op mijn werk zijn. Als ik met B in de wagen zit en ik ben weer aan het sakkeren, dan legt hij een hand op mijn been en weet ik dat ik moet kalmeren. Maar oh wee als ik alleen zit…

De kassa in de supermarkt, nog zo’n geweldig oefening voor me. Ik kies ALTIJD de verkeerde kassa; een omaatje die haar kleingeld uitgebreid staat te tellen, een pakje koffie dat niet geprijsd is, een rolletje papier dat vervangen moet worden, het gebeurt steevast als ik op tijd het eten op tafel moet hebben. 

De Delhaize in mijn “stad” is ook ongelooflijk straf om op een drukke zaterdag 1!!! kassa open te doen, 1!!! kassa, zelfs in “den Aldi” doen ze het tegenwoordig veel beter. Roepen ze er dan een kassierster bij, dan moet die precies eerst nog de bus nemen om er te geraken en zijn de pizza’s allang ontdooid πŸ˜€.

Enfin, gisteren toen ik naar huis reed was het weer zover, overal tegelijk wegenwerken, een mens zou van minder grijs haar krijgen. Ik ben echt 10km moeten rondrijden om thuis te geraken, pas om 19.30 kon ik mijn eten, dat overigens met veel liefde en creativiteit klaargemaakt was door Middelste, lauw opeten πŸ˜₯.

’s Avonds laat, bij een routinecontrole bij onze huisarts bleek mijn bloeddruk toch wat te hoog. Ik kreeg zowaar een bloeddrukmeter mee naar huis om een paar dagen op te volgen. 
Een goede raad, “probeer je niet te druk te maken in dingen waar je niks aan kan doen”.

Ik ga dit weekend met B helemaal ontstressen, beloofd, we kijken enorm uit naar wat tijd voor ons tweetjes!

Ik doe mijn best en tracht mijn leven te “beteren”!

En jullie, hebben jullie ook soms een kort lontje? 

Dagboek van een bonni #2

Liefste dagboek,


“Mama, ik wil je gewoon even zeggen dat ik je zo graag zie, ik vind het geweldig dat ik echt met alles bij je terecht kan nu ik zelf mama ben. Je staat altijd voor me klaar, je bent een mama uit de duizend en ik zou nooit een andere mama zoals jij willen…”


Dat is het berichtje dat onze dochter gisteren naar me stuurde, ik vertrouw het aan jouw veilige pagina’s toe!


Het heeft toch wel wat voeten in de aarde, grootouder worden. Je leeft er 9 maanden samen met je kind naartoe en beseft wel dat er het een en ander zal veranderen.

Ik wil het bewust blijven opschrijven, omdat ik weet dat onze kleinzoon zΓ³ snel groot zal zijn.

Ik wilde dat ik zo’n berichtjes naar mijn mama had kunnen sturen, ik weet dat het heel belangrijk is om ergens terecht te kunnen met al je vragen, onzekerheden, twijfels, mooie momentjes… Ik vind het super dat ik er zo voor mijn dochter kan zijn.

Het brengt dus echt wel wat teweeg, “bonni worden”.

Een paar dagen geleden werd Lowieke 1 maand, 1 maand al!

Hij glundert af en toe echt! Zeker als hij bij opa op schoot mag! (En die glundert volop mee)πŸ˜€

Oudste is veel thuis, haar thuis bij ons dan… we zien Lowie dus veel en raken helemaal gewend aan hem. Hij gaat van arm tot arm en laat zich dat bijzonder welgevallen. Hoe zou je zelf zijn, toch veel prettiger dan in een wiegje te liggen hΓ©? 

Verpletterend hoor, het gevoel dat dat kleine hummeltje teweeg brengt als je naar hem kijkt. We hebben er een heel andere rol bijgekregen en vinden het zalig. Zelfs de rol van mama en papa naar onze 3 kinderen toe heeft een extra dimensie gekregen, dieper en nog meer met het besef , “dit gezin is onze grootste schat”.

Om Oudste toch een beetje met haar vermoeidheid te helpen, had ik voorgesteld om een paar avonden bij ons te komen eten. Het is misschien een klein gebaar, maar ze genieten ervan. Effe gewoon gaan zitten en eten, terwijl iemand anders zich bekommert om de kleine uk, effe uit de sleur van de huilbuien en de pampers, gewoon een ontspannen maaltijd met de mensen die ze graag ziet. Voor ons een kleine moeite, voor haar een groot gebaar.

Zelfs de honden vinden het superfijn om wat extra aandacht te krijgen πŸ˜€.

Voorlopig, beste dagboek, zijn de vertelsels gebaseerd op kleine, fijne verhalen, maar voor ons toch groot van betekenis! 

Wat is er heerlijker dan een klein ventje dat zalig in je armen in slaap valt en geniet van je lichaamswarmte? Juist, niks… Ik zie hem soms naar me kijken en denken: “die lijkt wel heel erg op mijn mama”. Misschien daarom dat Bonni hem altijd zo snel getroost krijgt…
Liefste dochter en schoonzoon, ik wil dat jullie weten dat we ongelooflijk trots op jullie zijn. De manier waarop jullie, na van de roze wolk gedonderd te zijn, zo snel het geluk teruggevonden hebben… De manier waarop jullie met Lowie omgaan, zo vertederend liefdevol, alsof jullie al 5 kinderen hadden… De manier waarop jullie met elkaar omgaan, ook nog een koppel zijn… De manier waarop jullie ons een plaats geven om mee te delen on jullie groot geluk…

Proficiat, jullie zijn een geweldig stel ouders.

Bonni ❀️