Struikelblokken


“Kinderen zijn struikelblokken”… En voor jullie met z’n allen over me heen vallen, het is goed bedoeld. Lees even mee!
Kinderen zijn de oorzaak van vriendschappen, de aanleiding, de spil, de link, het onderhoud, het tijdsbesteden… maar ook dikwijls de struikelblokken…


Een jaar of 18 geleden leerden we Frank en Miranda kennen (dit zijn uiteraard NIET hun echte namen), het was een random ontmoeting op de luchthaven waar we samen klaar stonden voor een reisje naar Ibiza. We hadden hen nog nooit ontmoet, alhoewel Mr Brubeck en Frank voor hetzelfde bedrijf werkten. Het reisje werd ons (toen kon dat nog allemaal) aangeboden door hun toenmalige werkgever.

Het klikte direct, zo goed zelfs dat we in de daaropvolgende maanden een hechte vriendschap opbouwden. Er werd beslist om de volgende zomer samen op vakantie te gaan. Onze kinderen zijn ongeveer even oud, dus…

Zo gezegd, zo geregeld. We trokken met z’n allen -er gingen nog vrienden van hen mee- naar het zuiden van Frankrijk.

Een heerlijke tijd, waarbij onze kinderen een bindende factor bleken, ze hebben zich samen geamuseerd, kinderen tevreden…vakantie van de ouders geslaagd.

Uiteraard heeft ieder zijn manier van opvoeden, als je samen op vakantie gaat moet je compromissen kunnen sluiten. Wij beslisten om alles samen te doen en te delen, dan moet je ook kunnen verdragen dat een ander je kind op dingen wijst die niet horen. Geen probleem, dachten we toen.

Het jaar erop leek het vanzelfsprekend dat we terug samen op reis gingen. Spanje dit keer, niet dat de vakantieplaats er toe doet hoor!  Al gauw kwamen de eerste irritaties naar boven, een beetje ouder geworden vonden vooral de grotere kids voortdurend dingen aan elkaar die hen stoorden. In het begin ga je er licht over, alles voor de lieve vrede, toch? Maar dat bleef niet duren, met het principe (dat jammer genoeg velen hanteren) “mijn kind, schoon kind”, hebben wij het bijzonder moeilijk. 

Er werden al eens etentjes met het gezin alleen gepland, uitstapjes gemaakt los van de groep. Jammer, de tekenen van een vriendschap in gevaar waren pijnlijk duidelijk…

We hebben elkaar nog een paar keer gezien achteraf, maar het bleek al gauw dat we elkaar niet veel meer te vertellen hadden.

De vriendschap, die eens zo hecht was, is doodgebloed. Jammer? Misschien wel, maar het feit dat we niet op één lijn zaten qua denkbeelden over opvoeding heeft “ons” ongetwijfeld genekt.

We hebben er lessen uitgetrokken. Zijn de jaren daarop met ons gezin op verlof gegaan of met mensen waarvan we heel zeker waren. 

Ik ben er zeker van dat er veel vriendschappen ontstaan door elkaars kinderen, en er zullen er vast ook standhouden. 

Je leert elkaar door en door kennen door je kinderen, hoe je met hen omgaat en hoe je met andermans kinderen omgaat. Als een vriendschap valt is het vaak door een meningsverschil over de kinderen, die op dat moment “het struikelblok” zijn…

Is dat altijd negatief? Neen, dat vind ik absoluut!! niet. Ik leer iemands ware aard liever echt kennen, en die staat of valt dikwijls met hoe je over kinderen en opvoeding denkt. 

“Struikelblokken…”
En jullie, hebben jullie zo vriendschappen zien ontstaan of sneuvelen?

Advertenties

48 gedachtes over “Struikelblokken

  1. Wij zouden in geen geval met een ander koppel op reis rondtrekken. Reizen is voor ons ontspannen, en compromissen sluiten is altijd lastig. Als koppel kun je als individu niet altijd 100% je zin doen, maar je ziet elkaar graag, en hebt het ervoor over. Bij vrienden/kennissen is het moeilijker en lastiger die toegevingen te doen (zeker als het gevoel er is dat die er altijd van jouw kant moeten komen).

    Liked by 1 persoon

  2. Mijn ‘regel’ is dat ik nooit met vrienden op vakantie wil. Daarvoor zijn mijn vrienden mij te dierbaar en mijn eigen rust eerlijk gezegd ook. Maar als ik het zo lees is het wel een beetje zo via een reis gegroeid en als het dan zo goed klikt is het toch wel logisch dat je weer eens samen gaat. Wel jammer van een mooie vriendschap…

    Like

  3. Niet door kinderen.
    Maar wel door volwassenen die kinderachtig deden en niet nederig genoeg waren om over hun geschillen heen te stappen.

    Like

  4. Zoals je al weet, gaan wij enkel met ons tweetjes op reis. Ik wil gewoon volledig mijn goesting kunnen doen en niet moeten vrezen voor conflicten of ruzies. Als kind gingen mijn ouders met ons en een ander gezin met kinderen op reis en dat ging prima. Natuurlijk waren er wel eens ruzies, vooral tussen de kinderen, maar al bij al ging dat verbazend vlot. Nu de kinderen het huis uit zijn, gaan ze nog altijd met die mensen op reis :-).

    Like

  5. Met vrienden en familie en mijn gezin op vakantie gaan heb ik regelmatig gedaan. Ging goed, iedereen kon het altijd al goed met elkaar vinden, maar je moet toch vaak water bij de wijn doen. Als iedereen dat doet is er niks aan de hand. Maar ik ga liever met twee op vakantie zodat je geen verplichtingen hebt en je alleen rekening hoeft te houden met elkaar. Ook heb je, als je dat al zou willen, meer kans op aanspraak als je met zijn tweetjes bent dan met een grote club. In Nederland is er een gezegde: Als je je vrienden kwijt wilt raken, moet je met ze op vakantie gaan. Natuurlijk is dat niet standaard zo, maar helaas gebeurt het vaak wel…
    😘😘😘

    Like

  6. Wij zijn één keer met mijn zus en haar gezin op vakantie geweest en daarna nooit meer. Onze toenmalige schoonbroer bleek erger dan al onze kinderen samen. Nee, vakantie is samen zijn met mensen die je door en door kennen, bij wie je helemaal jezelf kan zijn. Daar hoeft niemand anders bij. En dit jaar waren we voor het eerst met drie in plaats van met zeven: de echtgenoot, onze gehandicapte zoon en ikzelf. Heerlijk rustig en niks ergernissen aan elkaar.

    Like

  7. Je leert pas iemand echt kennen als je met ze op vakantie gaat hahahaha. Ik ben al vaker met vrienden op vakantie gegaan en vooralsnog is het altijd wel goed gegaan. Vrienden ben ik zeker wel kwijt geraakt..of je groeit gewoon uit elkaar, gaat ieder een eigen pad of je kan totaal niet meer dealen met iemands negatieve manier van leven.. gelukkig zijn we niet allemaal hetzelfde πŸ˜‰

    Liked by 1 persoon

  8. Heel eerlijk? Ik heb nooit echt aansluiting gevonden met andere ouders omdat ik zelf een kind had en heb. Gek genoeg, waarschijnlijk omdat ik nog zo jong was toen ik moeder werd en dat in een tijd waar de meesten van mijn leeftijd juist besloten om later moeder te worden. Dus waren die moeders en vaders allemaal al een heel stuk ouder dan ik was toen.

    Daarnaast was mijn kind een eenling, op school prima, en een hele tijd kwamen er ook kinderen mee naar huis van school, totdat we nieuwe buren kregen destijds, 2 jongens die helaas naar dezelfde school gingen ook, en mijn dochter hebben opgeeist, waardoor de vriendinnen die ze had teniet zijn gegaan….

    En ook daar had zij zich weer los van gemaakt zelf, maar ze is nooit meer terug gekomen in het groepje waar zij daarvoor in zat, ze hebben haar niet meer toegelaten, en later ging ze naar een speciaal onderwijs ver van huis, met de bus, en dan is het alleen maar lastiger om vriendschappen te sluiten thuis, als iedereen overal kan wonen en vaak te ver.

    X

    Liked by 1 persoon

  9. Op zich kan het prima werken. . Samen op vakantie. Welliswaar met ruimte om elkaar vrij te laten als de ander daar behoefte aan heeft. Maar met kinderen. … Brrr heel herkenbaar. Vroeger ( in mijn getrouwde tijd) gingen wij regelmatig met vrienden op vakantie. Wij hadden al 2 kinderen. Zij niet. Het ging super.. Tot zij zelf moeder werd…. En wij weer samen weggingen…. Ik heb mij nog nooit zo ellendig gevoeld. Ik dacht altijd dat mijn vriendin een zelfde soort moeder zou zijn als ik. Met zelfde normen en waarden. .. Het was afschuwelijk. Ik ben een heel meegaand mens maar hier kreeg ik spontaan een allergie van. Ik ben geen strenge moeder… Wel consequent. Maar ik heb nog nooit een kind zo als boxbal zien stuiteren als de hare. Keer op keer grenzen opzoeken voor veiligheid en die niet krijgen. Ik was de wanhoop nabij. Ben nooit meer met haar op vakantie gegaan. Ik wilde de vriendschap niet kwijt.. Dus geen risico lopen dat we daar ruzie over zouden krijgen. . Een gesprek over de opvoeding zou totaal in verkeerde aarde vallen. Rest mij te respecteren hoe zij het doet. En mijn eigen grenzen te bewaken.

    Liked by 1 persoon

      1. Ja dat is echt erg. Maar het is niet anders.. Dus ik zou nooit zeggen ik ga niet meer met vrienden op vakantie want er zijn ook genoeg stellen waar het prima verloopt. Misschien ,, zoals ik het met collega’s soms zie.. nemen ze een korte vakantie met vrienden in het voorjaar en de zomervakantie blijft voor het gezin.

        Like

  10. Heel herkenbaar. Door jouw verhaal ben ik weer even terug in Griekenland 1988. Een kampeer-vakantie met onze kinderen en het gezin van een goede collega van mijn vrouw. Goeie vrienden. Maar al gauw liepen de irritaties hoog op. Niet over de kinderen maar over elkaar – de volwassenen. Een avondje flink discussiΓ«ren en naar oplossingen zoeken. We zijn d’r gelukkig goed uitgekomen. Ik ga d’r zelf een blog over schrijven, denk ik. Prima onderwerp.

    Liked by 1 persoon

  11. Toen ik 10 jaar geleden afstudeerde, ging ik samen met (toen nog) vriendlief voor de eerste keer op reis naar Salou met m’n toenmalige studievriendin en haar vriend. We gingen voordien vaak samen op stap, we maakten zelfs samen ons eindwerk. Het klikte ongelooflijk goed. Tot we samen op reis waren… We hebben elkaar na de reis nog 2 keer terug gezien & de klik was er niet meer. Je leert elkaars kleine kantjes kennen. Ze waren ook al een paar keer naar Salou op reis geweest, hadden er al veel dingen gedaan. Voor ons was het onze eerste reis, dus we hadden er grote verwachtingen bij: op daguitstap naar Barcelona, een jeepsafari, tochtje op een catamaran,… Maar zij hadden al die dingen al gedaan en wilden hun geld er niet aan uitgeven. Wij durfden het niet alleen te doen. In die 11 dagen deden we één uitstap: naar een pretpark. Achteraf bekeken moesten we dan onze goesting gedaan hebben want zo’n reis is er sindsdien niet meer van gekomen, maar ja… Dus kinderen hoeven helemaal niet aan de grondslag van een vriendschapsbreuk te liggen. Twee jaar geleden ging ik op midweek met m’n schoonvader & z’n vriendin naar een vakantiepark van Landal. Dat viel wel supergoed mee. Maar toch: een volgend reisje is er eentje met ons gezin alleen. Volledig onze zin doen, niet bang moeten zijn voor stiltes,… In vriendschappen hanteer ik sinds een tijdje de gedachte dat teveel over elkaar over de vloer komen, nooit goed is. Voor mij voelt het al snel verstikkend aan dan…

    Like

  12. het is inderdaad wel een test, zo samen op vakantie gaan.
    Met onze vrienden (waarvan de vriendin pas overleden is) zijn wij vaak op vakantie geweest, en dat klikte toen erg goed. Ze kennen ons dan ook door en door, en weten ook wat ze aan onze kinderen hadden. Wij hebben nog steeds een erg goeie band, en steunen onze vriend zoveel mogelijk.

    We zijn ook al vaker met andere vrienden op fietsvakantie geweest, maar dat is meestal zonder kinderen. Die zijn nu trouwens ook al met hun eigen gezin gesetteld. Ook met hen klikt het goed.

    Het komt er vaak op aan om goeie afspraken te maken. Elkaar ook privacy en tijd voor zichzelf te gunnen. De anderen ook hun zin laten doen is iets wat je zelf niet graag doet.

    Like

  13. Het hele jaar moet je rekening houden met mensen in je omgeving, in de vakantie wil ik dat gewoon niet en dus lekker met de eigen hap op stap. Wel regelmatig met het gezin van onze dochter mee geweest in de jaren dat ze 3 jonge kinderen had, maar dan wéét je waarom je meegaat, Dat is altijd goed gegaan .

    Liked by 1 persoon

  14. Niet alleen door kinderen maar ook door partners. Ik zeg maar zo het leven is net een trein er stappen mensen in en ook weer uit en sommige blijven je hele leven bij je. Ik ga liever niet met vrienden op vakantie hoe je het ook wend of keert je zult altijd concessies moeten doen. Wel zijn we een aantal jaren naar dezelfde camping geweest waar we leuke Nederlanders ontmoette, we zijn ook bij elkaar thuis geweest en het was gezellig, maar op een gegeven moment bloeit het dood. Erg? Nee hoor, het hoort erbij.

    Liked by 1 persoon

  15. Ik denk dat samen op vakantie gaan wel een serieuze test is. Nu we zelf een zoontje hebben merk ik wel dat opvoeding enerzijds iets heel persoonlijk is en anderzijds iets is waar iedereen een mening over heeft (en die ook te pas en te onpas aan je meegeeft). Ik weet eigenlijk niet of wij het zouden doen, met vrienden en hun kinderen op vakantie gaan.

    Liked by 1 persoon

  16. Wij hebben ook al geleerd dat het beter is om met ons gezinnetje op reis te gaan dan samen met anderen… Zo gingen we eens op vakantie en op weekend met een vriendin en haar zoontje… een héél braaf manneke, maar wel eentje die op alles bediend moet worden zonder een alsjeblief of dank u wel… iets waar ik niet tegen kan… en iets wat kinderen vlug overnemen van elkaar. Iedere keer hij iets vroeg, zei ik: en wat is het magische woord. Een kwade blik van dat braaf manneke maar ik kon het niet laten πŸ˜‰

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s