Maand: juli 2016

Moeilijk

Laten we vooral proberen van te genieten, van stil te staan bij elk klein moment van geluk.

Broos, mijn gedachten zijn verward en mijn gevoelens broos.

Ieder van ons heeft recht op geluk, het recht onbekommerd door het leven te gaan.

Broos, alles is momenteel broos…


Papa,
Een paar maanden geleden hebben we een zeer moeilijk gesprek met je gehad. B en ik waren aangedaan, maar het moest. Het was broodnodig dat we uitspraken dat we niet gelukkig waren met de situatie, dat je je rol van vader, grootvader en schoonvader verwaarloosde, omdat je alleen met jezelf bezig was. 

Ik had me emotioneel afgeschermd, je kon me niet meer raken, nooit meer… na al die jaren. 

En toch deed je dat, in positieve zin. Je verraste mij met een zeer emotionele brief waarin je probeerde uit te leggen waarom je zo handelde. Ik had je nog nooit zulke onzelfzuchtige woorden horen verkondigen. Je gaf jezelf bloot en dat had ik nooit verwacht.

Je raakte me, ons…

En we zijn niet haatdragend, onze kinderen en ons kleinkind verdienen een grootvader die interesse voor ze heeft. 

Maar ik geef toe, ik was een beetje sceptisch, wilde de kat uit de boom kijken. Heb je met recht en rede verteld dat ik je zeker nog een kans wilde geven, maar dat je je eigen leven terug op moest nemen, terug genieten!

Je fleurde op, genoot van de aandacht van je kleinkinderen, die dat met enige verbazing aanvaardden. Ook wij vonden het fijn, het is jammer dat het zoveel jaren heeft moeten duren…

Maar dat maakt niet uit, we sluiten het verleden in een doosje en zetten het opzij.

Het nieuws dat je gisteren te horen kreeg is wreed, heel wreed. Ik begrijp dat je wereld op zijn kop staat. Je partner aan kanker moeten afgeven en dan nu te horen krijgen dat die kl*teziekte ook jezelf te pakken heeft… 

Ik wil je laten weten dat je er niet alleen voorstaat. Er is geen achteruit, er zijn geen rancunes, het is alleen wij, onze familie!

Je kan op ons rekenen, we gaan dit samen verslaan, je bent immers “onkruid”, en dat vergaat niet, volgens je eigen woorden. 😀😀

We gaan vooruit papa, for better or worse!
Je dochter, voor altijd.

Advertenties

“Watje”

Noem me maar gerust een watje!

Ik sta op het punt om te vertrekken, 3 dagen naar Nederland met mijn “zus”.

Ik weet niet of ik er zo ongelooflijk veel zin in heb…

Zij vindt het fantastisch om zonder man op pad te gaan, ze gaan zelfs liever op vakantie met vrienden, dan hebben ze meer aanspraak! Geen probleem, ieder zijn ding.

Voor mij dus iets minder, niet dat weggaan met haar hoor, daar ga ik heus wel van genieten!

Alleen…

Ik ben een watje, mis Mr B als we niet bij elkaar zijn, na meer dan 32 jaar vinden we het nog altijd niet fijn om niet elkaars buurt te zijn.

Pffff, hoor ik velen onder jullie denken 😀. Dat mag hoor, ik trek me er niks van aan. 

Je mag me wel niet verkeerd begrijpen, het is ongelooflijk belangrijk om je partner zijn of haar “ding” te laten doen, daar gaat het niet om. Ik kan er echt van genieten om een avondje te stappen met vriendinnen, te gaan eten, eens goed te dansen…

Zo is Mr B een jaar of wat geleden 3 weken met de motor naar Australië getrokken met vrienden, en het jaar daarvoor gaan duiken in Curacao met dezelfde mannen. Ik vond dat fantastisch voor hem, heb het hem zooooo erg gegund, genoten van zijn verhalen en prachtige foto’s! Maar ik heb me als een drenkeling aan zijn lijf vastgeklampt toen hij met een baard van 3 weken recht van het vliegtuig in ons bed naast me kroop…

Weekendjes weg, op vakantie, doen wij het allerliefste samen. 

Waarom? Omdat we elkaars beste vrienden zijn, we hebben dezelfde smaak (behalve als het op hoogtes aankomt) en weten blindelings wat we aan elkaar hebben. We vinden het heerlijk om samen te wandelen, fietsen, vliegen (een beetje dan toch), eten, lachen, praten, maar ook stil zijn en gewoon genieten van wat we samen hebben. Het is zo onbeschrijfelijk dat je partner ook je soulmate is.

Dat delen we met niemand anders…

Ik slaap niet zo goed als hij niet in de buurt is, er mankeert een stuk van mij. Ok, toegegeven, een nachtje zonder snurken is ook wel eens fijn, maar toch, zelfs dat mis ik dan.

Mr Brubeck, ik zal zoals beloofd genieten, echt waar, maar ik ga je onwijs missen!

Voor Jaike

Meeleven, kunnen we dat nog?

Ons inleven, doen we dat genoeg?
Dit blogje is voor JAIXY.

Ik leerde haar een tijdje geleden “kennen” via mijn/haar blog.

Een ongelofelijk sterke, positieve, toffe meid. Ze heeft het zwaar gehad, krijgt een paar keer achter elkaar een fikse dreun, blijft altijd vooruit kijken, opbouwend naar anderen toe.

Ik mailde een paar keer met haar en leerde zo een beetje meer van de echte Jaike kennen. 

Gisteren knapte er iets bij mij/ons.

Ze kreeg weer een dreun en schrijft er zeer openhartig over. 

Leven we ons wel genoeg in? Zijn we niet teveel met onszelf bezig? Zijn we te dik of te dun? Posten we genoeg op facebook en instagram? Vangen we genoeg Pokémons? Hebben we geen zin meer in onze jobs? Wat eten we weeral vandaag? 

Pfff…mijn hoofd tolt er een beetje van. 

Ieder zal zijn problemen hebben, en die hoeven niet aan elkaar afgemeten te worden, integendeel.

We kunnen ook niet alle problemen oplossen, de hele wereld redden. Ook ik vind het erg als de een of andere gek met een vrachtwagen 84 mensen doodrijdt.

Het raakt me dat mensen onverschillig zijn, zich niet kunnen inleven in een ander, kunnen meeleven met een ander. 

Gewoon in het algemeen…

Dus lieve Jaike,

Ik stuur je deze positieve boodschap. Je staat zo sterk in het leven, je hebt zoveel om naar uit te kijken. Je staat er niet alleen voor!
Ik leef met je mee, denk aan je!

Liefs!

Kiezen is verliezen

En verliezen…dat wilden we niet!
21 juli, feestdag in België, vakantiedag voor de meeste mensen. 

Heerlijk luieren aan het zwembad, lezen tot het donker wordt, een stad in Nederland onveilig maken, een beetje sportief doen? Deze gedachten werden allemaal in de weegschaal gegooid tijdens ons rondje koffie op het terras.

Breda, een beetje onze hometown, “riep” ons, verdwalen in de kleine straatjes, wijn drinken op een leuk terrasje, genieten van het drukke geroezemoes…

Geweldig idee, maar het zou ook leuk zijn om te gaan fietsen, nee? Misschien beetje gek om met zulk mooi weer in de auto te kruipen en tussen al die shoppende landgenoten te gaan lopen. 

Kiezen? Of een combinatie van de twee? Ik moet wel bekennen dat het zeker een jaar geleden was dat ik nog intens gefietst had (de ritjes naar de bakker tellen absoluut niet), dus informeerde ik bij manlief hoeveel kms het naar Breda zou zijn. “Een kilometertje of 25 Lieveke, perfect voor ons en wondermooi!” Een klein stemmetje in mijn achterhoofd waarschuwde me al dat we dat ook terug zouden moeten doen, wss met een glas wijn in onze benen. 😀

Nog zo’n probleem, wat trek je als vrouw in godsnaam aan als je toch comfortabel wil fietsen en óók een beetje elegant voor de dag wil komen als je met je lief op een terras gaat zitten? Voor mij geen bermuda, 

een fietsbroek is dan ook uit den boze, en aangezien het bloedheet was moest het toch wat open zijn “van boven”. Een zomerjurkje dan maar, maar een lang (wegens gebrek aan een kort), handig? Neen! Luxeproblemen noemen ze dat!

Maar goed, mooi weer, mooie natuur … Breda, here we come!

We zijn slechte toeristen! Bereiden ons niet fatsoenlijk voor; leggen geen flesjes water koud, vergeten te eten voor we vertrekken, de insectenpen blijft in de kast, maar…we gaan ervoor!

Voor de fietsliefhebbers onder jullie, de vallei van de Mark is onwaarschijnlijk mooi, moet je zeker gedaan hebben!

Het was warm, veel te warm, het speelde me ongelooflijk parten. Het gebrek aan eten ’s middags, mijn achterste dat protesteerde bij elke hobbel in de weg en niet te vergeten een echtgenoot die steevast enkele kilometers “liegt” als we gaan fietsen. Ik had het moeten weten, geen 25 km, maar 30. Als je de eerste knooppunten niet opschrijft omdat je de weg kent…pure misleiding noem ik dat 😀😀

We haalden het, kwamen aan in Breda met een bloedrood hoofd en helemaal bezweet, van de sportieve elegantie bleef weinig over.

Maar het was mooi, ik geef toe!

Aperitiefje…

Heerlijk visje…

Mooi kader… 

Je Liefste bij je…

Wat wil een mens nog meer?

Ik was helemaal klaar voor de terugrit, herbrond, zag het echt zitten!

De zon weg, een lekker briesje, we zoefden de stad uit!

Eenmaal de grens voorbij ging het wat moeilijker, mijn tempo vertraagde en er kwam geen einde aan het mooie traject langs het water. Maar ik hield dapper stand.

Ik ging sterk zijn en me zeker niet laten kennen! 

Nog een kleine 7 km, dat moet lukken…not… Ik zag sterretjes en moest overgeven.

B heeft Middelste moeten bellen om me te komen halen, tot zover mijn sportieve prestatie. Thuis waren een paar glazen water en het verkoelende zwembad voldoende om me erboven op te helpen!

Moraal van het verhaal, geloof nooit Mr Brubeck als hij zegt dat we maar 25 km gaan fietsen en doe er altijd 5 bij, 60 km is misschien overdreven als je een tijd niet sportief geweest bent, en luister naar je lichaam!

Vandaag gaan we naar Antwerpen!

En neen, niet met de fiets, alhoewel het maar 38 km is, peanuts, toch?

Struikelblokken


“Kinderen zijn struikelblokken”… En voor jullie met z’n allen over me heen vallen, het is goed bedoeld. Lees even mee!
Kinderen zijn de oorzaak van vriendschappen, de aanleiding, de spil, de link, het onderhoud, het tijdsbesteden… maar ook dikwijls de struikelblokken…


Een jaar of 18 geleden leerden we Frank en Miranda kennen (dit zijn uiteraard NIET hun echte namen), het was een random ontmoeting op de luchthaven waar we samen klaar stonden voor een reisje naar Ibiza. We hadden hen nog nooit ontmoet, alhoewel Mr Brubeck en Frank voor hetzelfde bedrijf werkten. Het reisje werd ons (toen kon dat nog allemaal) aangeboden door hun toenmalige werkgever.

Het klikte direct, zo goed zelfs dat we in de daaropvolgende maanden een hechte vriendschap opbouwden. Er werd beslist om de volgende zomer samen op vakantie te gaan. Onze kinderen zijn ongeveer even oud, dus…

Zo gezegd, zo geregeld. We trokken met z’n allen -er gingen nog vrienden van hen mee- naar het zuiden van Frankrijk.

Een heerlijke tijd, waarbij onze kinderen een bindende factor bleken, ze hebben zich samen geamuseerd, kinderen tevreden…vakantie van de ouders geslaagd.

Uiteraard heeft ieder zijn manier van opvoeden, als je samen op vakantie gaat moet je compromissen kunnen sluiten. Wij beslisten om alles samen te doen en te delen, dan moet je ook kunnen verdragen dat een ander je kind op dingen wijst die niet horen. Geen probleem, dachten we toen.

Het jaar erop leek het vanzelfsprekend dat we terug samen op reis gingen. Spanje dit keer, niet dat de vakantieplaats er toe doet hoor!  Al gauw kwamen de eerste irritaties naar boven, een beetje ouder geworden vonden vooral de grotere kids voortdurend dingen aan elkaar die hen stoorden. In het begin ga je er licht over, alles voor de lieve vrede, toch? Maar dat bleef niet duren, met het principe (dat jammer genoeg velen hanteren) “mijn kind, schoon kind”, hebben wij het bijzonder moeilijk. 

Er werden al eens etentjes met het gezin alleen gepland, uitstapjes gemaakt los van de groep. Jammer, de tekenen van een vriendschap in gevaar waren pijnlijk duidelijk…

We hebben elkaar nog een paar keer gezien achteraf, maar het bleek al gauw dat we elkaar niet veel meer te vertellen hadden.

De vriendschap, die eens zo hecht was, is doodgebloed. Jammer? Misschien wel, maar het feit dat we niet op één lijn zaten qua denkbeelden over opvoeding heeft “ons” ongetwijfeld genekt.

We hebben er lessen uitgetrokken. Zijn de jaren daarop met ons gezin op verlof gegaan of met mensen waarvan we heel zeker waren. 

Ik ben er zeker van dat er veel vriendschappen ontstaan door elkaars kinderen, en er zullen er vast ook standhouden. 

Je leert elkaar door en door kennen door je kinderen, hoe je met hen omgaat en hoe je met andermans kinderen omgaat. Als een vriendschap valt is het vaak door een meningsverschil over de kinderen, die op dat moment “het struikelblok” zijn…

Is dat altijd negatief? Neen, dat vind ik absoluut!! niet. Ik leer iemands ware aard liever echt kennen, en die staat of valt dikwijls met hoe je over kinderen en opvoeding denkt. 

“Struikelblokken…”
En jullie, hebben jullie zo vriendschappen zien ontstaan of sneuvelen?

Shop untill you drop

Shopping… ik doe het best graag, maar gewoon graag, ik ben zeker geen shopaholic! 

Er zijn eigenlijk maar 3 mensen met wie ik echt graag shop, Oudste, Mr Brubeck en mezelf.

Met Oudste gaan shoppen is zeer effectief! We weten allebei wat we willen, hangen geen uren besluiteloos rond in een winkel en proberen ondertussen ook nog menig terrasje uit. Geen getreuzel, ok, met de baby nu misschien een beetje meer 😀, gewoon doen wat we willen!

Mr Brubeck is misschien een beetje “abnormaal”, hij shopt graag samen. Niet alleen voor zichzelf, neen, ik mag altijd rekenen op zijn ongebreidelde aandacht én mening. Het is zelfs zo dat hij met kledingstukken voor mij afkomt die ik zelf over het hoofd zou zien en die achteraf een groot succes blijken.

Het is superbijkomstig, en elk zijn ding, maar ik ben wel blij met een man die niet zielig op een bankje buiten aan de winkel zit te wachten…doet me een beetje denken aan een hond die op zijn baasje wacht.

Nee, wij houden ervan om samen in steden kleine straatjes op te zoeken met speciale winkels, de grote ketens laten ons eigenlijk koud. We snuisteren rond in allerlei kleine shops, boekenwinkeltjes, hebbeding-winkeltjes…Vooral in een aantal nederlandse steden hebben we een paar “pareltjes” ontdekt. 

Ik vind het fijn dat mijn wederhelft het belangrijk vindt om er goed uit te zien. Het draait er in de meeste gevallen zelfs op uit dat we meer voor B kopen dan voor mij! Zijn collega’s zijn een beetje jaloers op zijn schoenen. Jaja, hij heeft een paar mooie exemplaren staan, allemaal van hetzelfde merk, even speciaal als uniek en met een schitterende pasvorm. Yeah, I’m a proud woman😀!

Shopaholic? Nee dus, rondhangen met mijn geliefde? Ja!

Een paar weken geleden verbaasde Jongste ons door aan te kondigen dat hij wel eens wilde gaan shoppen met mij. Ik viel bijna van mijn stoel en B keek me bevreemdend aan…shoppen? Een gast van 20? Met zijn mama?

Ja hoor, sinds hij werkt heeft hij al zijn verdiende centjes opgepot op zijn spaarrekening. Nu kwam hij tot de conclusie dat er dringend wat nieuwe kleding mocht aangeschaft worden. 

Ik ben waarschijnlijk subjectief, maar hij mag gezien worden, onze jongste spruit, vindt het net als zijn papa belangrijk om modieus voor de dag te komen.

Vorige week trokken we samen een dagje naar Breda. Super plezant was het, echt! Hij vond het leuk dat ik hem wilde helpen met dingen uit te zoeken en paste met veel enthousiasme verschillende dingen. De buit was fantastisch, hij ziet eruit om door een ringetje te halen! Hij wilde zelfs gaan lunchen in een gezellig cafeetje in plaats van in de obligate hamburgerketen waar hij fan van is! 

Toen hij diezelfde avond ging slapen, verraste hij me door me een knuffel te komen geven met de woorden: “Ik vond het zo fijn om met jou te gaan shoppen mama, bedankt…”

Ik? Een shopaholic? Ik zou er bijna eentje worden!! 😀

Ik voeg dus aan mijn “shoppingmates” met veel plezier Jongste toe!

Dagboek van een Bonni #1

Het doet wat met een mens, hoteldebotel, halsoverkop, onvoorwaardelijk, ondersteboven, vlijmscherp, allesomvattend…verliefd op een nieuwe “man”, 52 cm lang, 3,6 kg licht, een krijsend bolletje mens, donkergrijze ogen, onschuldig slapend, gulzig etend…Lowieke!
Vandaag 3 dagen thuis, zijn weg zoekend, de hond uitdagen, papa en mama uitputten, altijd honger hebben, zijn nacht niet kennen, zijn sokken uitsjotten… Lowieke zoekt zijn weg!

Heerlijk om te zien!

Gisteren kwam B thuis na (in de vakantie!!) een zware file getrotseerd te hebben met de woorden: “ik merk dat ik concurrentie heb…” Mijn volgers op instagram weten zonder twijfel waar ik het over heb!

Ik was net bij Oudste thuis geweest met Middelste en de overgrootouders, die wilden hun 1ste achterkleinkind ook wel even vasthouden. Speciaal toch!

Uiteraard koos Lowieke dat moment uit om zijn keel zo luid open te zetten dat de hond van schrik onder de tafel kroop, nieuwbakken papa van pure stress een sigaretje moest gaan roken, Middelste zijn taak als peter al een ietsiepietsie zwaarder zag worden en kleinbompa (zo noemen we de overgrootouders) helemaal bleek uitsloeg. 

Ik sloeg met trots mijn dochter gade, die zo rustig bleef, precies of ze was al jaren moeder. Heerlijk!

Lowieke kalmeerde snel toen hij tegen de boezem van zijn bonni 20ml extra pap kreeg. Of dat met de pap te maken had laat ik even in het midden 😀.

Ze vinden hun weg wel, het “nieuwbakken” gezinnetje! Zullen snel op elkaar ingespeeld raken.

Wij zijn ondertussen veteranen, worden niet gauw zenuwachtig meer van wat babygehuil. Maar het is onvermijdelijk dat we aan onze eigen tijd denken, het is toch echt wel wennen en zoeken, zo’n klein hummeltje in huis! 

We zijn allebei in de wolken, supertrots, en gaan voor 200% genieten van dit kleine wondertje.

Maar we zijn ook blij dat de dagelijkse beslommeringen, de korte nachten, het zoeken naar een ritme, niet meer voor ons zijn.

Wij gaan gewoon volop genieten, raad geven als het ons gevraagd wordt en onze onvoorwaardelijke liefde delen! 

We zijn papa en mama voor onze kinderen, opa en bonni voor ons kleinkind, maar we blijven voor elkaar partners en soulmates en dat is oh zo belangrijk!

Er is een extra dimensie toegevoegd!