Maand: juni 2016

Omdat ik jullie moeder ben

Liefste kinders, 
Bij het avondeten is het meestal een drukte van jewelste. Papa en ik bekomen van een drukke werkdag, Jongste wil vertellen over “zijn koeien” en Middelste zeurt de oren van ons hoofd over een domeinnaam die dringend gekocht moet worden (en die hij ons het liefst ziet financieren). Gezellig, maar soms ook vermoeiend…

Gisteren kwam ter sprake wie van jullie 3 nu de moeilijkste puber geweest is. Haha, alsof we dat even aan jullie neus gaan hangen. De een vond dat uiteraard van de ander. Alle gekheid op een stokje, jullie waren normale pubers, zonder speciale uitschieters en we mogen onze 2 handjes kussen dat we zulke toffe kids hebben waar toch genoeg “leven” inzit.

Oudste, jij spande zeker de kroon op verbaal vlak. Je moest dan ook de weg banen voor je broers. Je was het niet altijd eens met onze regels van “hoe laat thuis komen, roken, etc”, maar het bleef bij wat tegenpruttelen. Je hebt het wel even heel moeilijk gehad, toen waren we erg ongerust, maar je herpakte jezelf, je vond jezelf terug. Je bent een nuchtere, zelfstandige jonge vrouw die haar weg gevonden heeft, die binnenkort zelf een schitterende mama zal zijn! Love you, mijn liefste dochter!

Middelste, jouw parcours als puber was redelijk saai, je ging niet graag uit, had een vast, tof vriendengroepje en zat veel op je kamer. Alleen in het 5e middelbaar kwam je jezelf tegen omdat je dacht dat alles vanzelf ging! We maken ons soms wat zorgen omdat je te streng bent voor jezelf, te perfectionistisch, en je hoeft niet perfect te zijn, je bent een mooi mens. Je bezorgt ons af en toe wat hoofdpijn omdat je heel graag je gelijk haalt en nog teveel zwart-wit denkt, maar je bent een gouden gast die het zeker zal maken. Trots op je!!! Altijd!!

Jongste, ons gezin was niet compleet zonder jou! Volgende week 20 jaar geleden vervulde je onze laatste kinderwens. Je bent een vrolijke jongen die misschien iets te naïef in het leven staat. Maar je levensvreugde is aanstekelijk. Je was het grootste fuifnummer van alle 3 en we hebben dikwijls gelachen als je ’s morgens een “katertje” had. Maar je bent nooit over de schreef gegaan, misschien eens 10 minuutjes te laat thuis, maar ach… Je hebt een toffe, sociale job gevonden en we zijn supertrots op hoe je met “je mensen met een beperking” omgaat! 

Jullie waren normale pubers en ik weet best dat dat niet overal zo is. Ik stel het ook niet mooier voor dan het is of was, het waait hier ook af en toe, maar dat hoort bij een normaal gezinsleven.

Lieve kinders,

Omdat ik jullie moeder ben…

Ik ben niet perfect en weet niet altijd alle antwoorden op jullie vragen. Ik probeer jullie zo goed mogelijk te begeleiden.

Ik maak ook fouten en leer jullie daardoor dat sorry zeggen geen schande is.

Ik heb niet altijd toegegeven, nooit de duurste merkkledij gekocht, ik kook niet elke dag even gezond…

Onthoud dat ik al van jullie hield nog voor jullie geboren waren en dat die liefde onvoorwaardelijk is.

Ik ben niet perfect, maar ik bewaak jullie met mijn leven en zal alles doen wat ik mijn macht ligt om jullie te beschermen.

Weet dat jullie (naast papa) het allerbelangrijkste zijn wat me ooit is overkomen en dat ik oneindig veel van jullie houd…

Omdat ik jullie moeder ben!

Mama

Koud in zijn hart

Tijd voor gerechtigheid.

Ik heb er recht op, op gerechtigheid.

Het hangt al meer dan 2 jaar ongrijpbaar boven mijn hoofd, onbereikbaar.

Het maakte me kwaad, gefrustreerd, onmachtig…

Ik sta recht in mijn schoenen en wil dat uitschreeuwen.

“Toen werd het koud in mijn hart”, de titel van een blog van MR BRUBECK van iets meer dan 2 jaar geleden. De blog van toen is afgesloten, maar een aantal van jullie zal zich er misschien nog iets van herinneren. 

Ik las dit logje een paar maanden nadat het gepubliceerd werd. Op het moment zelf wist ik van niets, was ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. 

Het werd koud in míjn hart toen ik het achteraf las, hoe mooi en emotioneel hij zijn angsten in woorden had omgezet. Hoe hij beschreef wat er in zijn gedachten omging wat er had kunnen gebeuren…

Het werd koud in zijn hart.

Twee jaar geleden, in mei, na een fijne dag met mijn zus, werd ik het slachtoffer van een zwaar verkeersongeval. Erg zwaar, een Ford Galaxy en een BMW total loss rijden, ik moet er geen tekening bij maken. Maar…de veroorzaker, een vrachtwagen die me de pas afsneed, pleegde vluchtmisdrijf. 

Ik bespaar jullie de technische uiteenzetting. 

B kreeg telefoon terwijl hij 50km verder op zijn werk zat en machteloos moest aanhoren dat ik weggebracht was naar het ziekenhuis. Moeilijk…

Ik heb het overleefd, en dat is het belangrijkste, dat weet ik wel.

Tijd voor gerechtigheid.

De emotionele verwerking was moeilijk, ik dacht dat gewoon even opzij te zetten, dat viel lelijk tegen. Er spookte vanalles door mijn hoofd. Als ik met onze kleine wagen had gereden, was ik er niet meer geweest, had B geen partner meer en onze kinderen geen moeder meer. 

Hoe was het mogelijk dat mensen zo’n onverantwoorde dingen doen in het verkeer? Hoe kon ik, door toedoen van iemand anders, zulk zwaar ongeval hebben? Zou ik me ooit nog in het verkeer durven wagen?

Het is een hele tijd koud in mijn hart geweest.

Het heeft er lang op geleken dat niets zou kunnen bewezen worden en dat ík verantwoordelijk zou gesteld worden. Ik wilde mijn onschuld van de daken schreeuwen…

Daar hebben de verzekeringsmaatschappijen uiteraard geen oren naar, waarom zouden ze? Geld, nog maar eens speelt geld de belangrijkste rol. Het tij leek te keren toen we zelf een advocate mochten kiezen van onze maatschappij om de rechtzaak te pleiten. Onze allerbeste vriendin, een straffe madam, zette haar schouders eronder! Ze maakte een pleidooi waar iedereen van onder de indruk was en de waarheid fijntjes in de verf gezet werd.

Toen kwam de gerechtigheid dichtbij.

Gisteren deed de rechtbank uitspraak!

Ik werd onschuldig én volledig in mijn recht bevonden over de hele lijn. Er viel een last van mijn schouders, niet voor de luttele centen die we er aan gaan overhouden (want dat is echt belachelijk), maar puur voor “de gerechtigheid”. Ik wilde NIET verantwoordelijk gehouden worden voor iets waar ik niks aan kon doen. 

Door de schuld van een ander, die niet eens de moeite nam om te stoppen, was mijn gezin bijna ontwricht geweest… 

Dat is voor mij het allerbelangrijkste, dat we elkaar nog hebben. Weten dat geluk niet evident is en dat we moeten genieten van elk moment!

Ik sluit mijn ogen en laat het gaan!


Hello

Ben je daar ergens?

Kan je ons zien, horen, voelen? 

Doe ik het goed mama? Ben ik zelf een goeie mama? Ben je trots op me, op wie ik geworden ben?

Alles wat ik ben heb ik van jou geleerd, de liefde voor B, de liefde voor mijn kinderen. Het stroomde door jouw moederhart over in mij.

Blijf bij ons, leef voort in onze kinderen en binnenkort in je eerste achterkleinkind. Ze weten hoe belangrijk jij bent…

Vandaag zou je 75 geworden zijn.

32 jaar geleden, veel te kort geluk.

Gelukkige verjaardag mama, we drinken straks een glas op jouw gezondheid!

❤️❤️

Happy

Ik deel het mee met een grote smile op mijn gezicht!!

Middelste is geslaagd, joepie! In 1ste zit! 3 jaar studeren in Gent zit erop.

Dat betekent concreet dat wij vanaf nu “studentenloos” zijn. Gek idee wel. 

Vanaf het moment dat je aan kinderen begint sta je daar niet fel bij stil, en ineens is het daar, alle 3 afgestudeerd, 2 die al tof werk hebben, het gaat veel te snel!

Anyway, B en ik zijn dus happy.

Happy omdat:

• We echt supertrots zijn op onze laatste student.

• Het fantastisch weer is, tot ’s avonds laat buiten aan de witte wijn zitten en ’s morgens moe naar het werk vertrekken. 😀

• Onze oude tante geniet van de warmte aan haar geteisterde gewrichten op de warme stenen van het terras.

• Jongste op een geweldig grappige manier komt vertellen van de kalfjes die voor het eerst in de wei mogen en tegen de stroomdraad lopen. Hij kan ze perfect nadoen, en nee, het is geen hoge stroom!

• Oudste die net een nieuwe echo doorstuurt van ons kleinkind dat nog niet wil komen.

• Middelste en zijn lief gelukkig zijn en een beetje relaxter.

• Oudste de 1ste babysitdatum op onze libellekalender in de keuken zette… we kijken ernaar uit!

• Ik seffens naar huis kan en het zwembad in ga duiken.

• Ik nog altijd aan het nagenieten ben van mijn verjaardagsweekend.

• Ik van jullie op mijn vorige blog zoveel mooie commentaren gehad heb.

• Ik dankzij de aanzet van Eilish terug ga lopen…

• We binnen 2 weken onze 27e huwelijksverjaardag vieren!
Just happy, ik hoop jullie ook!

Onthullingen

Dank je, mijn liefste BRUBECK, om me een onvergetelijk verjaardagsweekend te bezorgen. Het was er eentje om in te kaderen!

Dank je, mijn allerliefste kinderen, om samen met papa mij zo schandalig te verwennen!

Dank aan jullie, mijn volgers, lezers en lurkers, voor alle fijne wensen! Dat jullie aan mij gedacht hebben!

Ik laat jullie een beetje meegenieten!


Aftrap in Resto Lewis, subliem en romantisch onder ons tweetjes!

IMG_3273
Ondertussen hadden onze kids ons huis “versierd”.


Verrassingsontbijt met heel het gezin de ochtend van mijn grote dag.


Idd…50 rode!


Inrichting van de tent voor het “grote feest”, het was puur genieten met alle mensen rondom mij die mij dierbaar zijn!


De ongelooflijke taart die B als verrassing (1 uit het talrijke rijtje) had laten maken! Supermooi, een beetje melancholisch en overheerlijk.


Zaterdag moest ik om 10u klaar staan om naar een geheime bestemming te rijden; Amsterdam.


Feestlunch met bubbels 🙂


Heerlijke sfeer rond het Rijksmuseum… beetje onthulling van B hieronder.


Het weer viel uiteindelijk heel goed mee, een terrasje lieten we ons bijzonder welgevallen!

Verrassingsetentje met mijn zus en schoonbroer, alles achter mijn rug bekokstoofd. Was belangrijk, warm en superlekker. Ze konden door omstandigheden niet op mijn feest zijn op vrijdag en ik was daar niet goed van!



Die konden we niet laten liggen, geweldig hé?


Het was een superweekend dat we seffens nog gaan afsluiten met een etentje met onze kroost en aanhang! En dan wat bijslapen…

Voila, ik kom nu helemaal uit de kast en laat jullie de echte Mrs Brubeck zien, een vijftigjarige die zielsgelukkig is!

Midlife

Nog 1 keertje slapen…

Dan ben ik officieel een halve eeuweling. Waarom “men” zegt dat je dan in het midden van je leven bent is me een raadsel, weinigen onder ons bereiken de gezegende leeftijd van 100 jaar. Eigenlijk zouden ze die zogezegde midlife beter op een 40e verjaardag plakken, dat is iets realistischer. 

Toen ik vanmiddag thuis kwam kreeg ik bijna een crisis, neen, geen midlifecrisis, wel eentje van het schrikken.

Je zou van minder schrikken als je bijna struikelt over dit kleinood! Ik heb een donkerbruin vermoeden waar het ding voor moet dienen, maar concrete info krijg ik helaas niet… 😀

Er lag ook al een 1ste kaartje met klein kadootje op me te wachten.

Met dank aan EILISH voor de bijzondere attentie. Ik was er een beetje stil van, ze gaf een mooie boodschap mee die me toch wat stof gaf tot nadenken.

“Veel sterkte met de leeftijd 😀, maar mooi dat je het kan vieren met je geliefden.”

Heb ik er problemen mee om 50 of ouder te worden? Nee, eigenlijk niet… Ik hoor rondom mij veel verhalen over problemen bij mensen met een midlifecrisis. Zelf  heb ik er absoluut geen crisis rond,  maar mijmeren over wat je al meegemaakt hebt en wie je bent…ja, dat doe ik ook!

Ik ben gewoon echt blij dat ik gezond (op een kapotte heup en knie na) 50 zal worden. Mijn eigen moeder heeft de 43 niet eens gehaald.

I count my blessings:

* Man van mijn dromen gevonden= check, 32 jaar geleden.

* Kinderen= check, 3 toffe, gezonde jong-volwassenen.

* Job= geen check, ik had liever kinderarts geworden, maar door omstandigheden ging dat niet door. Ik klaag niet, heb een goed contact met klanten én collega’s.

* Huis= check, ik woon in een zeer mooie omgeving in een superhuis, maar véél belangrijker, het is een warme thuis!!

* Gezondheid= check (halve), heb jaarlijks inspuitingen nodig voor heup en knie om verder te kunnen (lees: te jong voor nieuwe), maar daar ga je niet dood van, er zijn ergere dingen.

* Geluk= check: ik sta elke dag op in de wetenschap dat ik gelukkig ben! 

* Blij= check: is eigen aan mijn karakter.

* Vrienden= check: degene die we hebben zijn echte! We kunnen altijd op hen rekenen én zij op ons.  

Het is voor mij belangrijk om die “blessings” goed te soigneren. Ik heb, zoals de meesten onder ons, ook al wat te verduren gehad in mijn “jong” leven. Ik wens het niemand toe op je 18e je moeder te moeten afgeven, maar ben dankbaar voor de jaren dat ik haar bij me had. 

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mijn Mr B 2 jaar geleden niet heb moeten afgeven en dat we samen, als het aan ons ligt, oud kunnen worden.

Dus ja Eilish, ik was oprecht blij met je boodschap!! 

Ik ben me er terdege van bewust dat ik een blije “vijftiger” zal zijn, echt!
En nu ga ik me mentaal voorbereiden op wat me allemaal te wachten staat!




De beste stuurlui


Ik kan me niet anders herinneren dan dat voetbal centraal stond in ons gezin toen ik jong was.

Eigenlijk boeide het me maar weinig. Maar wat moet je, als je ouders elk weekend met je jongere broer de hort op waren om hem achter een bal te laten aanhollen? 

Juist, in het begin genieten van het huis voor mijn alleen te hebben. Maar toegegeven, dat verveelde al gauw. Toch maar eens een match mee gaan kijken? 

Het feit wil dat mijn broer talent had (nog een beetje heeft). Hij was een plezier om naar te kijken en al snel werd ik zijn trouwste supporter! Ik leefde ontzettend mee en miste bijna geen enkele match. 

Toen ik een beetje ouder werd en mijn hormonen wat begonnen te werken, waren er misschien nog andere redenen om naar het voetbal te gaan kijken 😀.

Alle gekheid op een stokje…ik bleef! Toen B en ik trouwden was mijn broer spits in een 1ste ploeg en haalde hij zelfs de kranten. Ik probeerde de thuismatchen allemaal te volgen. Oudste en Middelste vergezelden me, ze waren toen ongeveer 4 en 2 jaar. Ik kan vermoeden dat het om de chips en de cola ( of de tutefrutbollen) ging, maar ik ga ervan uit dat ze het fijn vonden om te supporteren voor hun nonkel.

Ik kon me toen al mateloos ergeren aan de commentaren van de mensen aan de zijlijn, echt dom en meestal ook nog beledigend. Waarom is het nodig om iemand uit te maken met de smerigste woorden als hij een verkeerde pas geeft? En arbiter wil je zeker niet zijn, van je eigenwaarde blijft op korte termijn niet veel over! 

Ik begreep dat niet, toen niet en nu nog niet…

Middelste en Jongste hebben allebei tot ongeveer hun 14e gevoetbald. Eerst een paar jaar in Brecht en nadien in Hoogstraten. Waren wij daar onverdeeld gelukkig mee? Nee, maar alles voor je kind! 

Als voetbalouder word je geleefd, je kind moet op de trainingen geraken, elk weekend naar de match gebracht worden, er moeten bergen smerige was verzet worden, maar… we hadden het er absoluut voor over.

De trouwste voetbalouders waren wij, ik ietsiepietsie trouwer dan papa Brubeck, maar hij moest dan ook om de 2 weken een weekend werken! 

Altijd op post dus, weer of geen weer, wij waren erbij. Je merkt wel heel snel welke ouders betrokken zijn of niet. Het waren ook altijd dezelfde als er naar een verplaatsing moest gereden worden. (Wat soms echt niet bij de deur was.)

En dan sta je daar, je kind aan te moedigen, dat probeert te spelen voor zijn/haar plezier, maar eigenlijk wel de druk voelt van het “moeten” presteren! 

Moeilijk, te horen hoe ouders (en echt, de mama’s zijn het ergst) tekeer gaan, kinderen, scheidsrechters en trainers uitmaken voor “het rot van de straat”. 

De beste stuurlui staan echt altijd aan wal. Ik had ze zelf wel eens bezig willen zien!

Ik begrijp dat nog steeds niet, wat bereik je daar nu mee? Opbouwend? Zelfvertrouwen geven? Met kritiek leren omgaan?

Ik dacht het NIET.

Je zou voor je “plezier” gaan voetballen. 

Dan wil ik nog niet eens uitspraken doen over de druk als een ploeg een klasse hoger mag spelen. Been there, seen it… Je kan beter een goal in de tuin zetten en de buurtkinderen uitnodigen. Veel sportiever! 

Wij waren er dus niet rouwig om toen onze zonen beslisten om te stoppen toen de druk te hoog werd en de “fun” er voor hen af was. Zalig, eens uitslapen op een zondag!

Begrijp mijn log zeker niet verkeerd! Kinderen moeten leren omgaan met competiviteit, absoluut, maar mag dat alsjeblief op een sportieve, beschaafde manier?