Maand: mei 2016

Oprecht

Ze kent ons eigenlijk helemaal niet.

Ze leest ons, reageert bij ons, voert conversaties met ons, steekt ons een hart onder de riem, schrijft zelf mooie dingen, denkt aan anderen, leeft mee met anderen…

MORGAINE
Vanmorgen stond de lieve mijnheer van postpakket.nl weer aan onze deur. Ik wilde net wegrijden, maar aangezien hij zowat “kind aan huis” is, hield hij me tegen. “Wacht even mevrouwtje, ik krijg dit pakje niet door de brievenbus”.

Ik hoor de buren denken, weeral een levering??? 😀

Een stevig ingepakt pakket, met mooi lint en méters tape eromheen. Met 10 waarschuwingen erop om géén schaar te gebruiken.

Morgaine had voor ons, heel binnenkort, toekomstig kleinkind, een babydekentje gemaakt! Helemaal zelf, blauw en wit, met de hand gemaakt! 

We werden er allebei een beetje stil van, waar hebben we dit aan verdiend? 

Ze kent ons niet, maar waarschijnlijk dus wel, maakt iets voor “ons kleine wondertje”, zomaar…

Zo lief!

We zijn aangedaan door dit mooie gebaar en zullen het koesteren.

Dank je lieve Morgaine, meer dan we in woorden kunnen uitdrukken, je bent een mooie vrouw!

Mr and Mrs Brubeck en vooral kleinkind nr 1! 

X

Advertenties

België-Nederland

Ik heb het hart op mijn tong, dat weten de meesten van jullie. Ik houd van eerlijke opinies en van mensen die rechtuit zijn. Hypocrisie is een “beest” dat ik altijd probeer te vermijden, het berokkent te veel schade en leidt meestal tot ingewikkelde toestanden.

Één van de problemen die ik soms heb met bloggen is het louter geschreven woord. Ik kan iets neerpennen, mijn mening verkondigen of een reactie achterlaten zonder er een mimiek of intonatie aan toe te kunnen voegen. Dat telt uiteraard niet alleen voor het bloggen, maar voor alle geschreven communicatie.

Zo ging het bijna fout tussen mij en TREES. Ik liet een reactie na die helemaal anders overkwam dan ze bedoeld was. Gelukkig gaf ze me de kans het uit te klaren en sindsdien is ze één van mijn trouwste volgers. Ik had al snel door dat ze een gefundeerde mening heeft over veel zaken, goed en onderhoudend schrijft en bijzonder meelevend is. Een warme vrouw… 

Ze woont wel heeeeeeeeeel ver in Nederland 😀, dus of we elkaar ooit zouden ontmoeten???

Maar kijk, een paar weken geleden kregen we een mailtje dat ze vandaag in de buurt van Hoogstraten zouden komen! 

Daar moesten we geen 2 keer over nadenken. Trees en JAN zouden met open armen ontvangen worden. 

Vanmiddag trotseerden ze de omleidingen rond onze stad omwille van de Heilig Bloed Processie, ja hoor, wij hebben er ook eentje! 

Je hebt zo van die mensen met wie je direct op dezelfde golflengte zit, waarmee een gesprek nooit stilvalt, waarbij je gewoon jezelf kan zijn.

Trees en Jan zijn ongelooflijk lieve en integere mensen. Voor we het wisten waren we een uur of 4 verder en moesten de aardbeien dringend op tafel verschijnen!


Ik kreeg geen kans om van het dessert zelf een foto te trekken, want dat was véél te snel op! 

De middag vloog voorbij, een volgend weekendje Nederland zal, zoals beloofd, richting Zeist gaan. We hebben elkaar nog wel wat te vertellen!

Jullie zijn echt bedankt voor jullie bezoek, we zijn een paar vrienden rijker!

Dark Necessities

Dankzij mijn Mr Brubeck heb ik gedurende een periode van nu al 32 jaar mijn muzikale kennis enorm verbreed.

Hij leerde me proeven van verschillende genres en, alhoewel hij niet alles verkocht kreeg, daardoor ben ik bijzonder veel muziek gaan appreciëren. 

Ik moet toegeven dat ik, door mijn babysitactiviteiten bij een zeer muzikale nonkel, al op jonge leeftijd hield van artiesten zoals Steely Dan, Toto en Donald Fagan… Als ik dat vermeldde aan mijn vrienden op school of de scouts, kreeg ik meestal te horen: “Steely hoe?????”. Ik was er helemaal weg van, leerde al de teksten van buiten terwijl ik met de koptelefoon op mee stond te zingen. Waarschijnlijk hebben die kindjes daar nu nog een trauma van 😀.

Verschillende genres dus, muziek heeft een centrale plaats in ons leven, in onze levens. Klassiek, Jazz, Rock, Pop… alleen Hardrock en Heavy Metal kan ik niet begrijpen. 

Muziek roept emoties op, kan me blij, boos, emotioneel maken.

Soms pakt een nummer me direct en heeft een verpletterde indruk op mijn gemoed. Ik kan het niet altijd uitleggen, dat hoeft ook niet.

Dat gebeurde instant met het nieuwste nummer van de Red Hot Chilli Peppers; “Dark Necessities”.

Helemaal van de kaart ben ik ervan, de krachtige muziek, de tekst die ik bijna vanbuiten ken, de originaliteit.

Zit ik met B in de wagen, dan gaat het volume open, ook hij vindt het steengoed. 

Zit ik alleen in de wagen, dan gaat het volume helemaal open (en zal ik nog eens een gasboete oplopen waarschijnlijk). 

Dan razen de emoties door mijn lijf en heb ik het gevoel van “laat de boel, de boel, ik kan alles en iedereen aan, ik heb lak aan alles en voel me sterk. Maar tegelijkertijd ook een beetje droevig. Dat kan ik niet helemaal onder worden brengen.

Ik schrijf niet dikwijls over muziek, laat dit aan mijn B over, die doet dat zoveel beter. Maar dit gevoel wilde ik met jullie delen, omdat het een stukje van mezelf is.

Functioneel naakt

Gisteren kreeg ik de opdracht van mijn wederhelft om samen met Oudste een outfit te gaan kopen voor “het grote feest” op 17 juni. 

Tenminste, 17 juni, dat vertellen ze mij wel, maar ik weet eigenlijk van niks, dus ook niet wat me te wachten staat en al zeker niet wanneer. Ze, mijn samenspanners, maken er namelijk een sport van om me (heerlijk) buiten te sluiten. 😀

Nu ga ik bijzonder graag shoppen met mijn dochter, we zijn op elkaar ingespeeld, verspillen nergens teveel tijd en kunnen véél winkels doen op een korte tijd! Het leek me dus niet zo’n supermoeilijke opdracht… euh… niks, maar dan ook niks naar mijn goesting, sloeg dat effe tegen. We konden op den duur geen kleedjes meer zien. 

Dat gaat meestal zo, als je echt iets zoekt, vind je niks. Allé, ik toch niet. Ben zelfs van misérie een aantal duurdere winkels binnengelopen. Dan wil een mens al eens wat geld uitgeven, denk je dan dat er iets origineels hangt?? Juist, niet dus!

Komt goed 😃 

Moe, maar ontevreden terug thuis. 

Niet veel zin om nog iets in mijn huishouden te doen. 

Laat nu toevallig de zon doorbreken op mijn laatste vakantiedag, hoera! Zoals jullie al kunnen lezen hebben was het weer in Frankrijk niet echt zomerproof, duuuuuus… heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om mij naast het zwembad in het zonnetje te vleien. Geen kids, alleen de hond en ik, de “Linda”, een glas witte wijn en de stilte.

Wat heb ik me gewenteld in die warmte, zonnestralen op elk plekje van mijn lichaam… Jaaaaaaa, wij doen het af en toe, naakt zonnen, zwemmen en rondlopen als de gelegenheid zich voordoet. 

Ik begrijp naturisten voor een stuk, echt! Als je één keertje in je blootje gezwommen hebt, weet je hoe zalig dat is! 

Niks zo fijn als in een sauna naakt rondhuppelen, geloof me, er is niet één iemand die het lijf van Jennifer Anniston benadert. Behalve mijn B, die laat zelfs Clooney verbleken!

We gaan er wel niet ver in hoor, zijn niet echt naturisten. Beeld je in, Mr B en ik op een camping met rubber laarzen, een regenjack en onze blote kont daaronder? Er zou volk naar komen kijken…

Of een spelletje badminton met de buren waarbij alles lekker mee in het rond springt?

Nee, samen in een vakantiehuis, een B&B in de Provence, onze eigen tuin, een sauna; daar zou je ons in ons geboortekostuum kunnen tegenkomen 😜 Voor de rest doen we lekker normaal!

Dit was een serieuze bekentenis, toch?

Durven jullie het soms, naakt rondlopen?

Aanvaarding

Wat je meemaakt, bepaalt wie je bent.  Wie je bent, bepaalt wat je meemaakt.  Niet alles is voorspelbaar, wat voorspelbaar is, is beheersbaar. 

Het is een deel van ons leven…

Ik had het snel door, vorige week toen we samen naar een aflevering van Topdokters aan het kijken waren. Het ging over cardiologie. Je hand lag los op mijn schouder en zocht meer steun. Je ademhaling versnelde een beetje, ik lees je als een open boek. Je ogen zochten de mijne en ik las de pijn erin. 

Het blijft een deel van ons leven…

Het is nu bijna 3 jaar geleden dat het lot besliste om te testen of jouw tijd gekomen was. September  2013… een zwarte donderdag die aan het begin lag van een moeilijke periode voor jou, voor ons. 

Het was jouw tijd niet, je hebt nog zoveel voor je, je kinderen, je toekomstig kleinkind, wij… Je hebt nog zoveel voor je, voor ons!

Het bepaalt een deel van je gedachten…

Elke 6 maanden moet je op controle, een serieus onderzoek met fysieke inspanningen, een fikse scheerbeurt op de verkeerde plaatsen, een afstelling van je levensreddend “kaske” en een gesprek met de cardioloog over je gevoelens omtrent het gebeuren. 

We hebben het getroffen met die “topdokter”, hij is een straffe en menselijke cardioloog, dat kom je niet vaak tegen. Niet alleen had hij een moeilijke diagnose te stellen, hij deed dat feilloos, maar hij verloor de phychische kant nooit uit het oog.

Het blijft een deel van onze gedachten bepalen…

Gisteren moest je er weer door. Door je werkomstandigheden kon ik niet mee. Ik voelde bij je thuiskomst direct aan dat het zwaar geweest was. De cardioloog vertelde je dat je wel heel veel geluk gehad had, een hartstilstand van 11 seconden, dat had helemaal fout kunnen aflopen.

En het hakte in, begrijpelijk…

Je weet het wel, ik weet het wel, het was jouw tijd nog niet. Maar ik weet dat het moeilijk voor je blijft op sommige momenten. Ik zie het in je ogen, je reikt uit naar me, zonder woorden. 

Het zal altijd een deel van ons leven blijven…

Maar we weten ook dat we elkaar hebben, ons gezin, elk klein moment moeten koesteren. Omdat niets vanzelfsprekend is! We hebben nog een heel verhaal te schrijven, het zal nooit af zijn!

Weet dat dat deel van jouw leven je maakt, maar niet kraakt! 

Het is en blijft een deel van jou, van ons, zonder te overheersen!

Back in town

We zijn er weer, na een weekje Frankrijk onveilig gemaakt te hebben, terug in het eigen stekje.

We genieten er altijd ontzettend van, samen op stap, maakt niet uit waar naartoe, maar thuiskomen is ook fijn, zoiets als landen ofzo.

We mogen uiteraard onze scherpste bril niet opzetten als we het huis achterlaten in de handen van onze 2 zonen-die het overigens prima deden-, de hond en de kippen stellen het goed, er was met een stofzuiger rondgedwaald en er waren maar 4 wasmachines te draaien! Valt mee, toch?

Maar goed, Frankrijk dus, het was ongeveer 10 jaar geleden dat we er nog waren. Volop in het drukste seizoen, uren file, bloedheet, kids die alleen maar aan het zwembad wilden spelen… Het waren mooie tijden hoor, maar nu wilden we een paar streken eens echt goed bezoeken.

Een impressie, we hebben jullie raad opgevolgd en “onwijs” genoten!

Eerste apero with a view, vanuit een prachtige gîte in de Lot. Alleen wij, de natuur, witte wijn en de stilte.

Saint-Cirq-Lapopie, terecht het mooiste dorp van Frankrijk. Ligt op 100m boven de rivier “de Lot”, wat we sportief te voet bezochten. Redelijk steil, bleek tijdens de tocht. En mijn woorden: “Ik vind jou de tofste en leukste man op deze aardbol, maar wil je aub zwijgen als mijn hart uit mijn borstkast springt van de inspanning”, lokten een klein protest uit. 🙂

Rocamadour blijft een grote trekpleister voor hordes toeristen en was nu een beetje aangenaam omdat we niet over de koppen moesten lopen.

Deel 2 van de week, de Provence. 

Les Gorges Du Verdon blijven indrukwekkend, voor mij ook letterlijk bangelijk, maar moeilijk om de ware pracht op foto te vangen.

Dinner in style in het mondaine Saint-Tropez, alhoewel we houden van eenvoud en rust, was het leuk om onze ogen de kost te geven en uitgebreid te roddelen om zoveel uiterlijk vertoon. De boot op de foto is te huur voor “slechts” 181000 euro per week!! 

Toch liever het rustige Cotignac, waar de “echte” Fransen wonen en  je voor 5,5 euro 2 glazen witte wijn en 1 ricard kan drinken. De 2 glazen waren uiteraard voor mij, aangezien mijn Mr B veel te lang doet over 1 ricard!

Het was een heerlijke week, jullie hadden hier het zomerweer, wij hebben genoten als echte toeristen! Fijn om buiten de drukte van het seizoen Frankrijk te herontdekken!

We zullen ongetwijfeld terugkomen!

Het eerste wat ik vanmorgen gaan halen ben om onze thuiskomst te vieren:

Pauze

Sinds een jaar of 3 plannen wij onze vakantie in september.

Aangezien onze kids niet meer schoolplichtig zijn opteren we om weg te blijven uit de drukte. Dat heeft zo zijn voordelen; geen files, veel goedkoper, beter eten, geen overvolle hotels en restaurants, vriendelijke mensen, enz…

Kortom, veel relaxter! 

Er is één nadeel aan verbonden; het duurt eindeloooooooooooos eer het september is, echt! Daarom profiteren we ervan om er in mei of juni een weekje met zijn tweetjes tussen uit te knijpen.

We gaan schaamteloos genieten, beginnend met onze autotrip, iets waar we allebei naar uitkijken!

We genieten van het rijden, rondkijken, stoppen voor een bakje koffie, babbelen, muziek luisteren, stil zijn! Onze vakantie begint echt in onze wagen! 

Tijdens de volgende week gaan we genieten:

• Lang uitslapen en dan nog eens omdraaien.

• Heerlijk ontbijten, voor mij één van de fijnere dingen aan op vakantie gaan.

• De “Lot” onveilig maken, wandelen, de “Eftelingachtige” dorpjes opnieuw verkennen.

• Elke avond uit eten, ons laten verwennen.

• Kleine Franse wijnboeren zoeken en proeven, proeven en nog eens proeven. 

• Doorrijden naar de Provence, die in mei nog heerlijk slaperig ligt te wachten op de hordes toeristen van juli en augustus.

• Lezen.

• Aan niks praktisch moeten denken.

• Veel over ons kleinkind babbelen dat binnen een week of 8 onze wereld komt verblijden!

• Van elkaar genieten omdat we soulmates zijn, partners in crime, perfect wetend wat we aan elkaar hebben.

• Hopen dat het weer toch een beetje mee wil zitten.

De week zal veel te snel voorbij zijn, voor jullie het weten zijn Mr and Mrs Brubeck terug!

Tot gauw!