Afscheid nemen bestaat niet

  

Ik wilde eigenlijk niet…

Ik wilde niet weten dat het echt was, wilde er geen bevestiging van. Ik wilde je beeltenis vasthouden in mijn gedachten, hoe mooi je was, je lach, je mooie groene ogen, de rimpels op je handen. 

Ik wilde niet het beeld op mijn netvlies van jou in de laatste maanden van je ziekte…

Maar toch, het was sterker dan mezelf. 

Het was stil in je kamer, heel stil…

De stilte hing als een loden deken boven je bed, maakte alles zwaar.

Ik keek naar je, bang, niet wetend wat te verwachten. Wat wilde ik zien, wat zou ik zien? Mijn ogen haakten zich vast aan jouw aanblik. Mijn geest volgde in vertraging…

Ik stond naast mezelf en keek naar jou en naar wat ik deed en uitstraalde. Ik moest naast mezelf gaan staan om dit moment te vereeuwigen, te kunnen verwerken, te kunnen bevatten… Want hoe verwerk je het beeld van je dode moeder?

Je mooie ogen gesloten, alsof je sliep, maar dat was waarschijnlijk ook zo. Een diepe slaap waarin niets je nog kon raken. Geen pijnlijke onderzoeken meer, geen misselijkheid, geen benen meer die je niet meer konden dragen, geen troostende woorden van diegenen die je liefhadden… niets kon je nog raken in die diepe slaap.

Je gezicht, lieflijk, niet hard, maar ontspannen, je lippen, niet blauw, maar zachtroze… Het beetje haar dat je nog had lichtte zachtjes op in het schemerduister. Je handen lagen verstrengeld op je borst, ademden rust uit. 

Ik liet mijn blik ingetogen over je glijden en fluisterde zachtjes dat ik van je houd… Je hoorde me, dat weet ik zeker…zag ik daar heel even een glimlach op je gezicht?

Je wilde me laten weten dat het goed is voor jou, dat het geen pijn meer doet, dat de last die je droeg weggevallen is. Dat hield me recht toen ik voorzichtig een kus op je voorhoofd drukte… de laatste…

De laatste fysieke aanraking die we zouden delen. Je hebt het gevoeld, je hebt mijn stem in je gedachten opgeslagen, je neemt me mee en laat me nooit los.

Ik ben zo blij dat ik dat met je gedeeld heb, dat ik mezelf toegestaan heb om dit laatste, intieme moment met jou in mijn hart te kerven… Dat ik niet getwijfeld heb toen ik je kamer binnen wilde gaan, al was het alleen maar om te zien dat het “goed” was voor jou…

Afscheid nemen bestaat niet, maar dit laatste “samenzijn” was essentieel om je te kunnen laten gaan, ik fluister nog elke dag dat ik van je houd, tegen mezelf, tegen de bomen, tegen de hond, tegen de zwangere buik van je kleindochter, tegen de schouder van B….

Om het met je eigen woorden te zeggen, die ik na 32 jaar nog niet vergeten ben: “Als ik dood zal zijn, fluister dan iets liefs en vertel aan iedereen dat het zo goed is…”


  

Advertenties

40 gedachtes over “Afscheid nemen bestaat niet

  1. Tijd heelt alle wonden zegt men maar ik vind dat het gemis van een ouder of geliefde alleen maar groter word. Je hebt dat heel herkenbaar voor mij neer geschreven, een mooi, lief eerbetoon. Mijn mama is gestorven in 1999 en ze word nog elke dag gemist.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat van die tijd en die wonden…
      Daar ben ik het nooit mee eens geweest, uiteraard is de wonde minder schrijnend, maar ik kon dit zelfs niet schrijven zonder een traan weg te pinken! Bedankt!

      Like

  2. Ohh wat een mooi ontroerend logje en een eerbetoon aan je moeder. Zo goed en fijn om nog eventjes samen te zijn geweest. En dat je haar nog een kus hebt gegeven.
    Mijn vader stierf heel plotseling 42 jaar geleden. Ik durfde hem niet aan te raken die ochtend toen ik
    hem zag. Helaas achteraf, want ik heb er nog steeds spijt van. Hij werd gekist en lag onder glas zoals toen gebruikelijk was.
    Veel sterkte lieverd en liefs XXX

    Liked by 1 persoon

      1. Snap ik dus heel goed.. Zeker als ze er zo slecht uitzag ervoor. Gelukkig werd ze weer mooi en heb je die herinnering meegenomen. Een apart fenomeen hรจ de dood. Geen dank meisje! โค

        Liked by 1 persoon

  3. Wauw…. Wat mooi en puur geschreven. Wat een bijzondere herinnering … Waar alleen maar liefde uit spreekt…
    Het verbonden blijven voelen… Het laatste fysieke contact… Heeft de verbondenheid bezegeld….
    Dit moet zo dierbaar zijn… Dat alles zeggende laatste moment… Staat voor altijd in je hart getekend….
    ๐Ÿ˜˜

    Liked by 1 persoon

  4. Heel mooi beschreven, zoals ik het zelf ook voel en met name hoe zo een ervaring je helpt bij het rouwproces en het altijd met een weemoedige glimlach terug kunnen denken aan je moeder, want het missen……gaat nooit voorbij, maar dat is nu niet erg meer ๐Ÿ™‚

    Like

  5. het was wellicht hard en verlossend terzelfdertijd, Mrs.
    Dankbaar voor het mooie wat jullie samen hadden.
    Er straalt heel veel warmte uit dit logje, echt mooi geschreven!
    Ik heb mijn moedertje nog, maar door verwarrende momenten heb ik haar maar half meer. Het zal me ook pijn doen als ik haar moet loslaten, maar ik weet dat het goed geweest is…
    Knufffffff!!!

    Liked by 1 persoon

  6. Zo mooi geschreven.. zo mooi verwoord..
    Het is alsof het zo heeft moeten zijn… net vandaag 11 jaar na het overlijden van mijn mama.. net vandaag lees ik hier jouw bericht.
    Hartverwarmend, troostend, ..
    Dank je โค

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s