Something got us started

Februari 1985….

We draaiden al een paar maanden om elkaar heen op de universiteit in Antwerpen.

Ik, bijzonder kwetsbaar wegens het pas overlijden van mijn mama. De boel een beetje afkijkend, aftastend, mijn weg zoekend als jong veulen dat in de boze wereld op haar lange stelten moet leren lopen. Het liefst van al had ik me hele dagen verstopt onder mijn donsdeken en de ogen verder uit mijn hoofd geweend. Maar zo werkt het blijkbaar niet, the world must go on…. mijn leven dus ook.

Hij, een eerder verlegen jongen, op kot in een stad ver weg van zijn dorp tegen de Nederlandse grens. Blij om aan de dagelijkse “ratrace” van thuis te kunnen ontsnappen waar steeds meegewerkt moest worden in de bakkerij. Op de kop toe emotioneel herstellende van een juist beëindigde relatie waar hij niks meer in zag.

We hadden elkaar al snel in het oog, maar hij was stil, vanop een afstand betrapte ik hem er dikwijls op om naar mij te zitten kijken. Zijn toen “beste” vriend verzekerde me dat hij veel liefdesverdriet had van een net verbroken relatie en geen nood had aan een ander… Ik trapte erin, had niet zoveel ervaring en liet me helemaal “inpakken”.

Fout….

Dat moest ik met schade en schande ondervinden toen ik niet “nieuw” en spannend meer was en als een gebruikte handdoek aan de kant gesmeten werd.

Hij was er…

Heeft me opgevangen, getroost, geluisterd, gekoesterd, vertroeteld… Wat moest gebeuren, gebeurde. We werden halsoverkop verliefd (hij bleek dat al maanden te zijn). Ik vertrouwde hem, hij straalde dat uit, hij was ontwapenend, hij was er…

Mijn vader had direct door dat ik wat positiever in mijn schoenen stond, ik had dus geen reden om te verzwijgen dat ik iemand had leren  kennen, ik was dolgelukkig.

Hij daarentegen durfde het thuis niet onmiddellijk vertellen. Zijn ouders zijn redelijk conservatief en vinden dat je niet teveel moet rondfladderen. Bovendien waren ze het niet echt eens met de verbreking van zijn vorige relatie. Ze vonden het wel een “juiste” keuze en dachten dat het wel goed zou komen. Ze hebben dus niet direct “van mij” geweten, laat staan dat ik ook niet echt dichtbij woonde: toch al gauw een 40 minuten met de wagen… Voor hem geen probleem, hij was graag on the road.

Hij had van zijn oma een autootje gekregen, een rode “daf”, een geweldig oud karretje waar hij apetrots op was. Terecht overigens, zo grappig.

Het werd intens gebruikt om van huis naar Antwerpen te rijden en om af en toe ook mij thuis af te zetten.

Zo ook, de befaamde vrijdag in februari 1985…

Toen hij naar het “verre” Baarle-Hertog wilde vertrekken gaf de rode Daf geen teken van leven meer. Maar dan ook geen enkel…

Papa probeerde zijn neus onder de motorkap te steken, B was onder de wagen gekropen om te kijken of er mss iets los zat. Ik had de motor ongetwijfeld verzopen door het veelvuldig proberen te starten. Zelfs een opgetrommelde, bevriende garagist kreeg het ding niet aan de praat…

Tja, toen moest mama in het verre Nederland gebeld worden natuurlijk.

Wat doe jij daar in Schilde? Je weet toch dat de winkel open is en ik geen 2 uur van huis kan blijven. Krijg je hem echt niet meer gestart?”

Ze had geen keus, zoonlief moest opgehaald worden. De dag daarop moest hij paraat staan in de bakkerij om 6u ’s morgens.

Toen schoonmama aankwam bij ons thuis vroeg ze langs haar neus weg: “Probeer hem toch maar eens te starten… wie weet…”

De rode Daf vond het nodig om ons  te “verraden” en startte onmiddellijk. 🙂

Hij, Mr Brubeck, wist niet waar kruipen, moest de toorn ondergaan van zijn kwade mama én moest toegeven dat hij een nieuw lief had. “Something got us started”.

Achteraf kunnen we er allemaal om lachen, mijn schoonouders hadden snel door dat het menens was tussen ons, dat het na 32 nog steeds meer dan menens is tussen ons. Het verhaal komt op menig familiefeestje naar boven, als een “sappig” begin van onze relatie.

En de rode Daf?

Die werd de week daarop aangereden en “total loss” verklaard, tot groot verdriet van B, die met veel liefde terugdenkt aan zijn 1ste autootje!

Advertenties

55 gedachtes over “Something got us started

  1. Wat heb je dit weer zo mooi geschreven/beschreven !
    Zo’n verhalen over echte liefde geven mij altijd een fijn gevoel. Er bestaan echt mooie dingen in ’t leven.

    Mijn eerste autootje was een rode Toyota 🙂 Tweedehandsje.. maar zelf bij elkaar gespaard 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Wat een leuk verhaal! T zijn zo’n anekdotes waar een mens nostalgisch van wordt ;-). Afscheid moeten nemen van mijn eerste autootje vond ik ook heel moeilijk. Eind vorig jaar heb ik dan toch mijn mooie blauwe bolide weggedaan. Het doet nog altijd pijn! 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Awww gossie arme Daf… Je zou eigenlijk nog eens kijken of je zo’n soort Daf nog eens kan huren.., voor een ritje down the memory lane zeg maar.., voor een dagje een Rood Dafje

    Like

      1. Ik merk dat ook hoor.. Wij bevinden ons ook nu in een woeste zee. Niet alleen mbt mijn gezondheid. Maar ook veel gedoe en verdriet om een andere situatie. Waar ik om anderen niet te schaden nooit over zal bloggen….

        Like

  4. Een heel mooi verhaal, ik lees graag van dit soort persoonlijke verhalen, vooral die van de liefde, ik hoop mettertijd er ook eentje neer te kunnen zetten, haha

    Still going strong, en ik zie schoonmama al helemaal uit haar dak gaan, oeh, gelukkig zijn ze bij gedraaid. ❤

    x

    Liked by 1 persoon

  5. Wat is de liefde toch schoon. En wat een mooi pad hebben jullie bewandeld. Helegans morantisch en al. 😉
    Ha, in zo’n Dafje heb ik ook nog gereden. Het was een gele Daf 66 variomatic. Heerlijk karretje, doch het kon niet tippen aan mijn 2CV Charleston.

    Liked by 1 persoon

  6. Die Dafjes waren toen echt in hé. Onze buurmeisjes hadden er ook ieder één. Weer een heel mooi verhaal van jullie, zo leuk om te lezen! Ik ken dat trouwens van die drukke bakkerijen, mijn ouders hadden immers ook een drukke bakkerszaak.

    Liked by 1 persoon

  7. waar blijf je die mooie verhalen toch halen, Mrs.?
    Mijn moeder heeft ook nog met enkele Dafjes gereden, ik vond het zalig om ermee op toer te gaan. Vaak zaagden m’n broer en ik haar de oren van het lijf om een ritje te maken in de omgeving.
    Jammer dat het Dafje jullie verhaal niet overleefde, maar dat deed jullie liefde des te meer… 😉

    Liked by 1 persoon

  8. Ah… de liefde is zo mooi, “het hoe” nog meer dan “het waarom” ook bij ons speelde een auto een kleine rol maar dat was een lichtblauwe kever.Pas toen we al getrouwd waren hadden we enige tijd een rode daf die we van schoonpa op mochten rijden toen hij een nieuwe auto kocht.

    Liked by 1 persoon

  9. Een rood dafke in de 80s! Wij een blauwe corsa rond die tijd. Andere tijden om te verkeren, dat zeker. Ik ook al 33 jaar gelukkig met mijn Mr. Right en elke dag nog een beetje closer. Er zijn nog mooie liefdes…

    Liked by 1 persoon

  10. Moh, wat een leuke quote, en zo waar.
    Eigenlijk is niks perfect, maar je kan het altijd benaderen.
    Ben even blogs aan het bijlezen.
    Zou je geloven dat ik nu zin heb in een heerlijke verse pistolet met een laagje boter en schelleke kaas? Njam. Wat zeg ik? Zeker 2!
    Zeker weten dat je het snapt 😉.

    Eigenlijk 3.

    Liefs voor jullie.

    Liked by 1 persoon

  11. Dat is een heel mooi en warm verhaal. Het feit dat het echt gebeurd is maakt het alleen maar nóg mooier om te lezen. Jullie zijn net niet heel mijn leven samen, wat heerlijk om te weten dat het kan om zo lang samen gelukkig te zijn!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s