Maand: maart 2016

Mannen

  

Een klein jaartje draai ik nu mee in de blogwereld. Nog een paar keertjes slapen en dan is het “mijn blogverjaardag”.

Ik heb een heel deel volgers achter mij geschaard (waar ik nog elke dag van sta te kijken) en volg zelf ondertussen talrijke blogs.

Wat me gedurende het voorbije jaar is opgevallen zijn de mannen… Vrouwelijke bloggers met hopen, mannelijke daarentegen zijn zeer dun gezaaid. Over de laatste blogbrunch werd hier en daar terecht opgemerkt: “de mannen durven zich hier niet te laten zien”. 

Jammer, toch? 

Ze hebben best wat te vertellen, die mannen. Hun schrijfstijl is ook dikwijls zo verschillend van “de onze”, andere onderwerpen worden gekozen, dezelfde dingen waarover “wij” schrijven worden vanuit een ander oogpunt bekeken. En dat maakt het toch boeiend? Het zou best verfrissend zijn mochten er wat meer mannen in hun pen kruipen, of, de mannen die gewoon lezen, wat meer reageren.

Ik ga er een paar vermelden die ík graag lees, mannelijke “collega’s” die goed, grappig, onderhoudend schrijven én reageren. Ik ben me ervan bewust dat dit absoluut subjectief zal zijn, ik wacht jullie commentaar uiteraard met open mind af! 🙂

Het zou bijzonder flauw zijn om te beginnen met B….., dus doen we dat lekker niet! 

De allereerste blogger die het de moeite vond om mijn blog te ontdekken was  THOMAS PANNENKOEK, hij gaf me “the benefit of the doubt” en bleek een trouwe blogger. Ik weet ook dat hij een zeer integere aanhanger was van de 1ste blog van mijn wederhelft. Zijn grappig, sappig taalgebruik, zijn ongelooflijke reisverhalen, zijn uit de duim gezogen zoektochten, zijn mooie woorden over zijn vrouw, zijn soms serieuze stukken over het leven…Hij is een blogger om “U” tegen te zeggen en zó de moeite om aan je lijstje toe te voegen!

  

MR. MENCK  vond ik pas na een tijdje. Hij is nochtans een gevestigde waarde die al een poos meedraait in blogland. Wat me direct opviel was zijn ongelooflijk krachtige pen. Hij schrijft fictie met een zeer grote “F”, waarvan je gewoon meer wil lezen. Ook zijn reacties zijn altijd grappig en onderbouwd, wat ik erg op prijs stel. De persoonlijke stukken zijn aangrijpend en boeiend, echt een “klasbak”. Hij zou naast tuinaanleg mss moeten overwegen  om een extra carriére als schrijver uit te bouwen.

  

BILLY, de verzorger van de weekendblogjes op wordpress. Hij stamt ook uit de vorige blogperiode van B en ik kan hem alleen maar dankbaar zijn om mij een kans te geven (wat niet door iedereen gegund is), dank je Billy. Maar vooral bedankt om de blogwereld op te vrolijken met je verslagen over je fietstochtjes, je familiefeestjes waar je zo warm over vertelt, je moeilijke dagen als er iemand ernstig ziek was en waar je toch knap over schreef… Bedankt om je trouwe reacties, ik hoop je nog lang te mogen lezen!

  

STEF DEN FLATER is degene waarop B me attent maakte omwille van zijn mooie foto’s. Aangezien B en ik allebei houden van fotografie ben ik zijn blog beginnen volgen. Buiten het feit dat dat echt de moeite is, kan hij ook met zijn pen ferm uit de hoek komen. Hij heeft een gefundeerde, ernstige mening over veel zaken en durft die zonder aarzelen neer te schrijven. Knap werk! Onderstaande foto is van een van zijn laatste stukken.

  

Eindigen doe ik uiteraard met de blog van mijn halve trouwboek. 

MR BRUBECK 
Door zijn aanmoediging ben ik zelf beginnen bloggen. Ik heb zijn 1ste blog helemaal gelezen, van voor naar achter en van boven naar onder. Soms jammer dat hij niet meer te lezen is, maar wss het beste. Ik heb daar echter de schrijver in mijn man ontdekt, waar ik ongelooflijk trots op ben. Ook dat hij het aangedurfd heeft een “nieuwe” blog op te starten, wat hem door sommigen niet in dank is afgenomen (ten onrechte). Hij durft fictie schrijven, zijn mening verkondigen over actualiteit, muziek met een persoonlijke touch te verdedigen, rake reacties te plaatsen, maar toch integer te blijven. Ik kan alleen maar hopen dat hij blijft schrijven!

  

Ik had graag meer mannelijke bloggers vermeld, maar dat kan alleen als ze wat meer uit de kast komen!

Wat vinden jullie van de mannelijke bloggers? Alle meningen zijn welkom!


Advertenties

Genieten

  

Ze worden een dagje ouder, de ouders van B.

Je merkt het aan kleine dingen, ze willen het eigenlijk niet toegeven, willen alles nog aankunnen, citytrips maken, een hele dag op het golfterrein staan, de studio’s gaan bekijken waar “Thuis” opgenomen wordt, de kerk onderhouden, 3 dagen in de week gaan bridgen, daguitstappen maken met de bakkers van vroeger, baby-uitzetten gaan samenstellen met onze dochter…kortom, veel te veel!

Ik begrijp hen wel, het leven is veel te kostbaar om er niet ten volle van te genieten! Dat doen wij ook! We moedigen hen dus alleen maar aan. :). We krijgen meermaals van hen te horen  dat we nooit thuis zijn, maar ja, “de pot verwijt de ketel…”. Ze zijn nog véél erger dan wij!

De “feestdagen” zijn ontzettend belangrijk voor hen, alhoewel B en ik redelijk sceptisch staan tegenover een mogelijke god die boven de mensen zweeft, blijven zij zweren bij hun katholiek geloof. We laten ze maar en maken er dan samen het beste van.

We maken van die gelegenheden dankbaar gebruik om samen met hen te genieten van een gezellig samenzijn. 

Zo ook daarstraks…

We hebben zo genoten van ons compleet gezin samen aan een grote tafel, het druk gekakel van onze kroost die voor elkaar door een vuur gaan. Opa en oma die zichtbaar gelukkig zijn om B en mij, onze kinderen en hun wederhelften, samen bij hun thuis samen te hebben. Ze doen zelfs nog de moeite om voor hun kleinkinderen, die écht niet meer klein zijn, zakjes paaseieren te verstoppen… Heerlijk!!!!!

  
  
  
Hier zie je een stukje van ons toekomstig kleinkind 🙂

  
En Middelste die even de hond van mijnheer Pastoor een lekkernij toewerpt!

We weten dat we blij mogen zijn met ons gezin en waarderen ontzettend wat we samen hebben, zijn trots op wat we als gezin bereikt hebben. B is een fantastische vader voor onze kinderen en ze dragen hem op handen! Zijn ouders zijn zooooooooooo trots op hun kleinkinderen en zij dragen hun grootouders op handen!

We zijn zo blij dat ze binnenkort mogen meemaken dat ze een achterkleinkind krijgen…

Mijn mama kijkt op “beschermende” afstand mee en is trots op ons allemaal!

Ik en Mr B wensen al onze lezers heel fijne en liefdevolle dagen toe met al wie jullie lief is!

Opgelet: klaagblog

  

Ik hoed me er normaal gezien voor, klagen, en zeker over mijn werk.

Maar gisteren was het me allemaal teveel en misschien helpt het wel om mijn stoom op papier af te laten. Het is alleszins beter dan mijn koffietas tegen de muur te gooien, een glas water over mijn toetsenbord te gieten, mijn collegaatje haar neus af te bijten, een klant eens goed mijn gedacht te zeggen, mijn baas er eindelijk attent op maken dat zijn hemd niet bij zijn stropdas past… oeps, sorry dat ik me even liet gaan.
  

De koffietas heeft het wel bijna moeten bekopen, ocharme :).

Ik werk, zoals al eens eerder vermeld, al 29 jaar bij “hetzelfde” bedrijf. Door de tijden heen is mijn functie wel wat aangepast (god, wat klink ik nu als een oude doos), maar ik denk dat ik redelijk goed ben in wat ik doe. Mijn graadmeter daarvoor zijn mijn klanten, daarvoor ga ik door een vuur en geef hen de beste service die ik kan geven. 

Een glimlach, een spontane babbel, af en toe een pralientje… Daar doe ik het voor!

Dat is natuurlijk niet wat mijn werkgever wil, wel tevreden klanten, maar niet teveel babbels. 

De werkdruk ligt hoog, zoals in elk commercieel bedrijf, ik begrijp dat heus wel hoor. Als er niet gepresteerd wordt, wordt er geen winst gemaakt… En een bedrijf van ongeveer 4000 mensen failliet zien gaan, dat wil niemand. 

Met hard werken en me inzetten heb ik dus geen enkel probleem. Integendeel, ik werk liever hard dan de hele dag met mijn vingers te zitten draaien. Maar de laatste jaren is het NOOIT genoeg, nooit. De collega die samen met mij hetzelfde doet op kantoor zit op haar tandvlees, ze kan moeilijker relativeren en neemt haar werk mee naar huis. Dat is voor mij iets makkelijker, ik werk parttime -luxe, ik weet het- en weiger om het werk mee naar huis te nemen. Ik heb ook veel steun aan Mr. Brubeck, die ook 20 jaar in dezelfde sector gewerkt heeft alvorens over te stappen naar zijn huidige job. Hij weet dus als geen ander welke stress het kan meebrengen.

Gisteren kwam mijn baas, diegene met de niet matchende stropdas, met mij de objectieven voor 2016 vastleggen. Allemaal ok, een paar nieuwe uitdagingen, fijn, we zullen ervoor gaan 🙂 ! 

Tot hij langs zijn neus weg het cijfer vermeldde van onze jaarlijkse “bonus” voor de prestaties van 2015. Ik viel letterlijk bijna van mijn stoel. Ik kan er met B nog niet eens iets van gaan eten in de plaatselijke frituur.

Eigenlijk is het me niet eens om dat geld te doen, het is nooit veel geweest, maar ik heb liever dat ze het gewoon houden, dat is iets minder belachelijk! Het zinnetje in de mail van HRM “geniet ervan, het is je gegund”, heb ik even moeten doorspoelen.

Altijd maar harder en meer moeten werken voor steeds minder appreciatie, ik zal me er bij neer moeten leggen of een andere job zoeken… maar die “gouden kooi” houdt me serieus tegen. Ik blijf dus mijn best doen om mijn job zoveel mogelijk inhoud te geven en mijn klanten te “soigneren”.

Voila, de frustratie is gelukkig al gezakt, ik ben me ervan bewust dat ik blij mág zijn dat ik een goeie job heb, waardoor ik onze kinderen de kansen kan geven waar ze recht op hebben.

Toen Oudste gisterenavond stralend kwam vertellen dat ze ons kleinkind nu volop voelt bewegen dacht ik, er zijn belangrijker zaken in ons leven!

Hoop

  
Een kind zet de wereld van de volwassenen op zijn kop. 

Het bekijkt de wereld door zijn benen, een kind durft nog echt te voelen, zonder te aarzelen, zonder na te denken. Een kind zegt wat het denkt, zonder de gedachte eerst te kneden in zijn hoofd, zonder er een andere betekenis aan te geven alvorens het uit te spreken.

Voor een kind is een boom nog groot en sterk, een vlinder vliegt om erachter aan te lopen, mensen krijgen nog een lieve naam.

Een kind ontwapent je voortdurend, het maakt je sprakeloos door zijn eerlijkheid. Een kind confronteert je met je eigen complexiteit…

Het strooit de waarheid rond als bloemen, achteloos, zonder er bij stil te staan.

Als ik naar kinderen kijk  denk ik, zo ben ik ooit geweest. Herinneringen borrelen op, ik moet erom glimlachen, hoop sluipt in mijn geest.

Kinderen roepen iets wakker van een verloren paradijs, van mooie tijden, van hoe gewoon fijn het kan zijn.

Ze komen zachtjes aangegleden in de armen van een harde wereld. Ze tekenen de lijnen waarop wij onze volgende dagen zullen schrijven…

Wil je dat ontdekken, dan moet je tijd maken, geduld hebben, stil blijven staan, oog hebben voor het diepste van jezelf. Dan pas kan je je inleven in anderen.

Een kind vertelt hoe je ooit bent geweest, het zit nog vol verwachtingen… We zien onze wensen in zijn ogen, ons geluk in zijn lach…

Een kind vertrouwt op mensen, als we de wereld nu eens durven bekijken als kinderen…

Is er dan nog hoop…

L.L.

Afscheid nemen bestaat niet

  

Ik wilde eigenlijk niet…

Ik wilde niet weten dat het echt was, wilde er geen bevestiging van. Ik wilde je beeltenis vasthouden in mijn gedachten, hoe mooi je was, je lach, je mooie groene ogen, de rimpels op je handen. 

Ik wilde niet het beeld op mijn netvlies van jou in de laatste maanden van je ziekte…

Maar toch, het was sterker dan mezelf. 

Het was stil in je kamer, heel stil…

De stilte hing als een loden deken boven je bed, maakte alles zwaar.

Ik keek naar je, bang, niet wetend wat te verwachten. Wat wilde ik zien, wat zou ik zien? Mijn ogen haakten zich vast aan jouw aanblik. Mijn geest volgde in vertraging…

Ik stond naast mezelf en keek naar jou en naar wat ik deed en uitstraalde. Ik moest naast mezelf gaan staan om dit moment te vereeuwigen, te kunnen verwerken, te kunnen bevatten… Want hoe verwerk je het beeld van je dode moeder?

Je mooie ogen gesloten, alsof je sliep, maar dat was waarschijnlijk ook zo. Een diepe slaap waarin niets je nog kon raken. Geen pijnlijke onderzoeken meer, geen misselijkheid, geen benen meer die je niet meer konden dragen, geen troostende woorden van diegenen die je liefhadden… niets kon je nog raken in die diepe slaap.

Je gezicht, lieflijk, niet hard, maar ontspannen, je lippen, niet blauw, maar zachtroze… Het beetje haar dat je nog had lichtte zachtjes op in het schemerduister. Je handen lagen verstrengeld op je borst, ademden rust uit. 

Ik liet mijn blik ingetogen over je glijden en fluisterde zachtjes dat ik van je houd… Je hoorde me, dat weet ik zeker…zag ik daar heel even een glimlach op je gezicht?

Je wilde me laten weten dat het goed is voor jou, dat het geen pijn meer doet, dat de last die je droeg weggevallen is. Dat hield me recht toen ik voorzichtig een kus op je voorhoofd drukte… de laatste…

De laatste fysieke aanraking die we zouden delen. Je hebt het gevoeld, je hebt mijn stem in je gedachten opgeslagen, je neemt me mee en laat me nooit los.

Ik ben zo blij dat ik dat met je gedeeld heb, dat ik mezelf toegestaan heb om dit laatste, intieme moment met jou in mijn hart te kerven… Dat ik niet getwijfeld heb toen ik je kamer binnen wilde gaan, al was het alleen maar om te zien dat het “goed” was voor jou…

Afscheid nemen bestaat niet, maar dit laatste “samenzijn” was essentieel om je te kunnen laten gaan, ik fluister nog elke dag dat ik van je houd, tegen mezelf, tegen de bomen, tegen de hond, tegen de zwangere buik van je kleindochter, tegen de schouder van B….

Om het met je eigen woorden te zeggen, die ik na 32 jaar nog niet vergeten ben: “Als ik dood zal zijn, fluister dan iets liefs en vertel aan iedereen dat het zo goed is…”


  

Something got us started

Februari 1985….

We draaiden al een paar maanden om elkaar heen op de universiteit in Antwerpen.

Ik, bijzonder kwetsbaar wegens het pas overlijden van mijn mama. De boel een beetje afkijkend, aftastend, mijn weg zoekend als jong veulen dat in de boze wereld op haar lange stelten moet leren lopen. Het liefst van al had ik me hele dagen verstopt onder mijn donsdeken en de ogen verder uit mijn hoofd geweend. Maar zo werkt het blijkbaar niet, the world must go on…. mijn leven dus ook.

Hij, een eerder verlegen jongen, op kot in een stad ver weg van zijn dorp tegen de Nederlandse grens. Blij om aan de dagelijkse “ratrace” van thuis te kunnen ontsnappen waar steeds meegewerkt moest worden in de bakkerij. Op de kop toe emotioneel herstellende van een juist beëindigde relatie waar hij niks meer in zag.

We hadden elkaar al snel in het oog, maar hij was stil, vanop een afstand betrapte ik hem er dikwijls op om naar mij te zitten kijken. Zijn toen “beste” vriend verzekerde me dat hij veel liefdesverdriet had van een net verbroken relatie en geen nood had aan een ander… Ik trapte erin, had niet zoveel ervaring en liet me helemaal “inpakken”.

Fout….

Dat moest ik met schade en schande ondervinden toen ik niet “nieuw” en spannend meer was en als een gebruikte handdoek aan de kant gesmeten werd.

Hij was er…

Heeft me opgevangen, getroost, geluisterd, gekoesterd, vertroeteld… Wat moest gebeuren, gebeurde. We werden halsoverkop verliefd (hij bleek dat al maanden te zijn). Ik vertrouwde hem, hij straalde dat uit, hij was ontwapenend, hij was er…

Mijn vader had direct door dat ik wat positiever in mijn schoenen stond, ik had dus geen reden om te verzwijgen dat ik iemand had leren  kennen, ik was dolgelukkig.

Hij daarentegen durfde het thuis niet onmiddellijk vertellen. Zijn ouders zijn redelijk conservatief en vinden dat je niet teveel moet rondfladderen. Bovendien waren ze het niet echt eens met de verbreking van zijn vorige relatie. Ze vonden het wel een “juiste” keuze en dachten dat het wel goed zou komen. Ze hebben dus niet direct “van mij” geweten, laat staan dat ik ook niet echt dichtbij woonde: toch al gauw een 40 minuten met de wagen… Voor hem geen probleem, hij was graag on the road.

Hij had van zijn oma een autootje gekregen, een rode “daf”, een geweldig oud karretje waar hij apetrots op was. Terecht overigens, zo grappig.

Het werd intens gebruikt om van huis naar Antwerpen te rijden en om af en toe ook mij thuis af te zetten.

Zo ook, de befaamde vrijdag in februari 1985…

Toen hij naar het “verre” Baarle-Hertog wilde vertrekken gaf de rode Daf geen teken van leven meer. Maar dan ook geen enkel…

Papa probeerde zijn neus onder de motorkap te steken, B was onder de wagen gekropen om te kijken of er mss iets los zat. Ik had de motor ongetwijfeld verzopen door het veelvuldig proberen te starten. Zelfs een opgetrommelde, bevriende garagist kreeg het ding niet aan de praat…

Tja, toen moest mama in het verre Nederland gebeld worden natuurlijk.

Wat doe jij daar in Schilde? Je weet toch dat de winkel open is en ik geen 2 uur van huis kan blijven. Krijg je hem echt niet meer gestart?”

Ze had geen keus, zoonlief moest opgehaald worden. De dag daarop moest hij paraat staan in de bakkerij om 6u ’s morgens.

Toen schoonmama aankwam bij ons thuis vroeg ze langs haar neus weg: “Probeer hem toch maar eens te starten… wie weet…”

De rode Daf vond het nodig om ons  te “verraden” en startte onmiddellijk. 🙂

Hij, Mr Brubeck, wist niet waar kruipen, moest de toorn ondergaan van zijn kwade mama én moest toegeven dat hij een nieuw lief had. “Something got us started”.

Achteraf kunnen we er allemaal om lachen, mijn schoonouders hadden snel door dat het menens was tussen ons, dat het na 32 nog steeds meer dan menens is tussen ons. Het verhaal komt op menig familiefeestje naar boven, als een “sappig” begin van onze relatie.

En de rode Daf?

Die werd de week daarop aangereden en “total loss” verklaard, tot groot verdriet van B, die met veel liefde terugdenkt aan zijn 1ste autootje!

Feeling droopy

Wat een heerlijk, mooi  weekend kondigde zich aan…

Mooi weer, wat ons graag naar buiten lokt om wat in de tuin te werken (mocht er iemand kandidaat zijn om te komen helpen, héél graag trouwens 🙂 ), een wandeling met de hond te maken, een koffietje drinken op een terras in het dorp…

Kortom, wat iedereen wilde dit weekend kwam eraan… een voorzichtige lente.

Wij zijn echte buitenmensen, laten normaal gezien het weer niet te nauw aan ons hart komen om erop uit te trekken. Maar als er een streepje zon wordt aangekondigd, zijn we er als de kippen bij om daarvan te profiteren. Mooie plannen werden gesmeed…

Vrijdagmorgen bleek echter al gauw dat het weekend redelijk praktisch zou ingericht worden. 

De boodschap dat onze grasmaaier niet meer kon gemaakt worden forceerde ons om vanmorgen op tijd naar een grote zaak in Nederland te rijden. Daar moet je niet alleen naartoe voor de interessante aanbiedingen, maar zeker ook om de mensen te observeren die naar daar komen voor een “dagje uit”. Begrijpen wie begrijpen kan, maar wel hilarisch… Beeld je “Onslow” in en vermenigvuldig die dan *13 :).

Enfin, missie geslaagd, het gras kan/moet binnenkort weer gemaaid, geverticuteerd worden. 

Op de terugweg koffiestop bij Oudste, die mocht dit weekend “oefenen” met een baby van familie die dringend opvang nodig had. Gek hoor, zo kregen we al een beetje een beeld van hoe ze er zelf zal uitzien met ons kleinkind op haar schoot! Via chat kregen we net al te horen dat het toch niet zo simpel was… Haha, dit kindje kan ze nog teruggeven morgen.

Ik had wel al heel de dag door dat Mr Brubeck er een beetje pips uitzag… Maar ja, mannen hé. Hij had zich de laatste week erg verheugd op een feestje vavavond (ik ook trouwens) en wilde zich groot en sterk houden. Nu pakt dat doorgaans niet zo bij Mrs Brubeck, “verstoppertje spelen” heeft meestal een averechts effect. 

Hij gaf zich over, voelde zich slechter en slechter worden. Een hoofd waar constant een boor in ronddrilt, elastieken benen, een keel waar nog geen sliertje spaghetti doorkan, een neus vol groen…., verdronken ogen…

Ik heb hem net met een aspirientje, hete thee en heel veel liefde in bed gestopt! 

Hopelijk is hij morgen beter, want dan wacht hem nog een verjaardagsfeestje met de kids en familie. Sneu moest hij dat missen. Altijd gezellig toch, familiefeestjes.

Momenteel voelt hij zich “droopy”, mannen en ziek zijn… :). Ik heb stiekem wel wat medelijden hoor. Ik voel me ook niet zo helemaal in de haak, maar met z’n tweetjes ziek worden is wel niet echt een optie.