Maand: februari 2016

Let’s talk about sex

  
Ik geef het hier zwart op wit toe, ik kijk…

Niemand kijkt, niemand heeft ooit gekeken, niemand durft ooit toegeven dat hij of zij er naar DURFT kijken. 

Maar… iedereen weet perfect waar het over gaat, wat er gebeurd is en wat er waarschijnlijk nog gaat gebeuren. 

Ik neem het wel op, je kan een hele aflevering in modus “x2” bekijken, dan heb je alles gezien.

Ik zat met stijgende verbazing en open mond de vorige aflevering van “Temptation Island” te bekijken. Niet van opwinding :), wel van verontwaardiging.

Waarom kijk ik dan? Omdat het mijn verstand te boven gaat, echt!

De programma-makers valt nauwelijks iets te verwijten, ze fabriceren uiteraard dat wat veel kijkcijfers gaat trekken. Ik laat hier even buiten beschouwing of het al dan niet goed gemaakt is, want dat zou subjectief zijn. 

Maar waarom schrijven mensen zich daarvoor in godsnaam in??? 

Ik zat dus met open mond te kijken…

Te kijken hoe mensen zich laten manipuleren voor heel Nederland en België. Medelijden heb ik niet, integendeel… je weet waaraan je meedoet. Alhoewel? Weten ze dat? Ze zeggen alleszins van wel, om hun relatie te testen, laat me niet lachen (en excuseer me voor mijn cynisme). Misschien zouden ze tegen zichzelf beschermd moeten worden.

Ze zijn zeker van elkaar… een beetje aandacht van anderen kan alleen maar goed zijn, kussen kan ook eventueel nog door de vingers gezien worden, met een andere vrouw, man in één bed “slapen” is geen probleem, romantische uitstapjes maken met een knappe vrijgezel moet verrijkend zijn, en wat in hun huidige “relatie” niet goed zit moet in intieme gesprekken met een ander uitgespit worden… 

Pffff, ik begrijp het steeds minder!

Ik geloof er echt niks van! 

Als je een beetje je gezond verstand gebruikt (en dat is daar ver zoek), dan doe je niet mee aan zulke testen. Dus moet er iets anders achter zitten. 

Ik weet het! De vakantie, de mooie complexen waar ze mogen logeren, de drank en het eten, de uitstapjes, de feestjes… en dat 9 dagen lang op een warm, zonnig en ver eiland. Bekostig dat maar eens zelf! 

Of… seks. Dat zal ongetwijfeld ook een grote rol spelen. Want ze moeten de verleiding weerstaan, 9! lange dagen, ocharme.

Seks is fijn, is natuurlijk, kan een ongelooflijke verrijking zijn. Ieder maakt voor zichzelf uit op welke manier, maar het is onlosmakelijk verbonden met ons leven. 

Maar seks is vooral ook gebaseerd op vertrouwen, vertrouwen tussen 2 gelijkwaardige partners. 

En het is toch wel erg schrijnend om te zien hoe, na 2! lange dagen sommigen al niet meer zonder seks kunnen en met de eerste de beste “de nood ledigen”, allemaal onder het alziende oog van een camera. 

Om daarna te zeggen: “Ik kan haar pijn voelen als ze dit ziet en wou dat ik bij haar was…”.

Mijn mond hangt nog steeds open van verbazing. Mij maak je niet wijs dat iemand hieraan meedoet om zijn of haar relatie te testen!!
  

Advertenties

Blind date #Gent

  

We hadden afgesproken in Gent, dat lag zo ongeveer in het midden en is makkelijk te bereiken. Tenminste, dat dacht ik…

Ik rijd normaal graag met de wagen, maar terugrijden midden in de avondspits sprak me niet zo aan. Na een beetje uitrekenen, dat is nodig als je van de andere kant van het land komt, zou ik om half 2 kunnen aankomen in Gent St Pieters als ik voor de trein koos.

Met de trein, altijd een beetje reizen…breek me de bek niet open. Om 12 u nam ik de trein in Brecht, so far so good, om een perfecte aansluiting te hebben naar Gent. Dat was al veel te veel gevraagd, die trein was “afgeschaft”. Een nieuwe poging een half uur later dan maar. 

De reis, het leek wel of ik op weg was naar Noorwegen, vorderde moeizaam, vluchtelingen die van de trein gegooid moesten worden (echt waar!), signalen die manueel moesten bediend worden, plaats moeten maken voor een goederentrein die voorrang had… Er kwam geen einde aan. Op 5 minuten van mijn eindstation kon ik mijn “blind date” sms’en dat ik er bijna was. 

Helaas besloot een laatste technisch mankement de trein voor de laatste halte nog een kwartier vast te laten staan. Ik schaamde me dood, om half 3!!!! kon ik eindelijk kennis maken met Eilish

Twee jaar geleden had je mij niet moeten vertellen dat ik met een mede-blogger zou afspreken. Ik zou je gek verklaard hebben, wat heeft iemand daar nu aan? Omdat ik om een grondige reden de laatste blogbrunch niet bijgewoond had, had ik ook de kans gemist om een aantal toffe bloggers te ontmoeten. Eilish was daar één van, ze boezemt vertrouwen in, stuurde een paar toffe en oprechte mails et voila… zo leerden we elkaar gisteren echt kennen.

Het werd een middag:

*Van direct een warm gevoel voor iemand krijgen.

*Na 2 minuten al over zeer delicate vrouwenzaken aan het babbelen zijn.

*Scheurend van de honger direct een koffiezaak binnen te duiken en een heerlijke wafel te verobberen.

*De lekkerste chocolademelk samen te drinken.

*Luisteren naar een vrouw met een straf verhaal, een sterke persoonlijkheid.

*Verbaasd zijn om haar kracht, haar liefdevolle verhalen over haar kinderen en haar lief.

*Mezelf helemaal op mijn gemak voelen, alsof ik haar al jaren kende.

*Een heel aangenaam gevoel om zoveel interesse mee te maken.

*Haar zo vertrouwen dat ik eindelijk een delicaat verhaal kon vertellen; en dat dat bevrijdend werkte.

*We daar heel de middag zijn blijven zitten om te praten en ons een bult schrokken dat het zo laat werd.

*Ik haar met veel plezier en trots kon voorstellen aan mijn Mr Brubeck, die me kwam ophalen.

*Ik daarna samen met B de dag afgesloten heb in Gent met een etentje, waarbij we onze “op-kot-zoon” nog tegen het lijf liepen.

Dank je, lieve Eilish, voor deze fijne middag en nog eens sorry voor de logistieke vertraging! 

Liefs,

Mrs Brubeck
  

Geef mij nu je angst

  

Geef mij nu je angst, ik geef je er hoop voor terug…. Geef mij nu de nacht, ik geef je de morgen terug…”

Angst… het neemt alle vormen aan. 

Angst… het schuurt, het kronkelt, het zeurt, het beklemt, het sluipt in mijn geest, het snijdt door mijn lijf, het brandt in mijn hoofd, het maakt mijn stem kil, mijn handen koud…

Het maakt mijn dagen donker, mijn nachten lang, mijn werk zwaar…

Ik draag het in me sinds juni 1984, toen mij werd “meegedeeld” dat mijn moeder nooit meer zou genezen. Voor de eerste keer in mijn jong leven sloeg de angst toe. Want hoe moest mijn leven verder… dat kon gewoon niet… een leven zonder moeder… Angst was een donker wezen dat zich verstrengelde met mijn “zijn”.

Uiteraard leer je daarmee leven en is het er niet de hele tijd. Dan heb je geen leven meer, angstgevoelens mogen niet overheersen. Je geeft het een plaats, maar beseft dat iedereen kwetsbaar is.

En toch… de tweede keer dat “het” me in zijn greep kreeg was in september 2013, toen mijn lieve B bijna het leven liet. Angst klemde zich als een ijzeren greep aan mijn hart, deed me letterlijk pijn en probeerde me buiten mijn zinnen te krijgen. Het is moeilijk te beschrijven… het voelde alsof ik  uit mijn eigen lichaam werd getrokken, niks zou nog zin hebben als….

Angst… 

Tot vorige week woonde het enkel nog in mijn kleine teen.

We hadden een heerlijk weekend in Duitsland achter de rug.

  
  
Een weekend waarin we alles konden vergeten, de voorafgaande onderzoeken even naar de achtergrond konden zetten (die sinds november vorig jaar begonnen waren), eindeloos van elkaar konden genieten en de wereld even de wereld laten.

Maar het monster sluimerde op de achtergrond… Afgelopen dinsdag moest ik een laatste, lastig onderzoek ondergaan waarbij ook een biopsie zou gedaan worden.

Ik bel u vrijdag op met de uitslag”….

Daar was het weer, de donkere angst die zich meester van me maakte. Het is eigenlijk niet menselijk, dat wachten. Je denkt aan niks anders, staat op en gaat ermee slapen. Je eet en drinkt omdat het moet, maar een automatische piloot neemt het over.

Tot vrijdagavond hebben ze me laten wachten, ik was gewoon gaan werken. (Al goed dat ik op mijn collega’s kan rekenen, die hadden veel begrip). En B, die zich ongelooflijk sterk hield voor mij en probeerde de angst van mij over te nemen en me er hoop voor in de plaats te geven. Zonder hem zou ik het wachten niet aangekund hebben.

Ik kreeg goed nieuws, er werden geen kankercellen gevonden, maar moet wel elke 6 maanden gecontroleerd worden. Daar kan ik wel mee leven…

De angst die me de laatste dagen in zijn greep had was de allerergste…

Het heeft me uit elkaar gescheurd…

Niet voor mezelf…

Voor mijn gezin, voor “B” en onze kinderen. Het idee dat ik ziek had kunnen zijn, dat ik de mensen die me het allerdierbaarste zijn alleen zou moeten laten. Dat zij door zouden moeten maken wat ik ooit meegemaakt had… Die angst was verpletterend, dat wens ik niemand toe, echt niemand!

Het is goed, de donkere wolken zijn geweken en we kijken vooruit…

De angst krijgt me niet klein.

Het is zover: BH

  

Ik kies een mooie foto van hem uit… 

Loop ik nu nog snel naar de drukker om kaarten te laten drukken die hij kan laten signeren door zijn horde fans? 

Ik loop waarschijnlijk veel te hard van stapel 🙂 …

Alle gekheid op een stokje, een tijdje geleden schreef ik dat ik misschien ooit met een bekende Hoogstratenaar (BH) het bed zou delen. B schreef zich uiteindelijk echt in op een site om af en toe te gaan figureren. 

En het is zover… vanavond grote premiére!!

De champagne staat koud, de kaviaar ligt te blinken, we zijn er klaar voor hier ten huize Brubeck.

Niet dat hij er zelf zo naar uitkijkt hoor… De opnames zelf waren leuk om te doen, hij mag zelfs iets zeggen ( en nu maar hopen dat het er niet uitgeknipt wordt), maar hij wil zichzelf niet zo graag zien op tv.

Ik mag uiteraard alleen verklappen dat het om een programma gaat op VTM, vanavond dus…

Allen kijken en hij deelt met plezier later handtekeningen uit!

Rest mij alleen nog te zeggen…

Lieve B, ik was al ongelooflijk trots op alles wat je bent en doet, maar ik steun je in alles wat je beslist en ik denk niet dat er ergens een trotsere partner rondloopt dan ikzelf! 

  

Mijn “kleine” meid

  
Liese stuurde me een mailtje om te vragen hoe met met Oudste is… en… om te polsen of we al weten wat “het” gaat worden. 
Lief…

Het smeet me terug naar het verleden…

Onze kleine meid, ons klein wondertje, je kwam brullend ons leven op zijn kop zetten. Met je kleine handjes, je grote donkere kijkers, je gehuil als je honger had, je vertederende lachje waarmee je iedereen rond je vingertjes draaide … We waren op slag verliefd op je!

  
Je wordt nu zelf mama, waarschijnlijk van een jongetje… Het maakt je eigenlijk niet uit, je bent na elke echo gewoon gelukkig dat alles goed gaat.

Je papa en ik kijken het allemaal met veel liefde aan… Je bent aan het veranderen. Je buikje wordt stilaan zichtbaar en je begint het trots te tonen. 🙂

Je weet het zelf niet, maar je legt teder je handen op je buik als je in de zetel zit, beschermend. Je straalt en bent “zachter” geworden. 

We praten meer dan anders over je, halen veel herinneringen op. We hopen dat je altijd een gelukkige jeugd gehad hebt. We hebben geprobeerd om jullie alle 3 een warme, fijne thuis te geven. Een thuis die altijd de jouwe zal zijn, ook al bouw je nu zelf een gezinnetje. 

Onze belofte naar jou is dat jij voor altijd in ons hart zit, altijd bij ons terecht kan. Ook voor je kindje zullen we de beste opa en oma zijn van de hele wereld. “Baby” wordt ons nieuwste gezinslid en zal gekoesterd worden.

Ik wil je wel waarschuwen dat we je spruit schandalig gaan verwennen 🙂 , opa’s en oma’s mogen dat!!

Mijn liefste dochter, uiteraard ben je niet meer mijn kleine meid, maar je zal ALTIJD mijn “kleine” meid zijn! Ik ben zo blij dat ik in je buurt kan zijn en dat je dingen met me kan delen. Ik weet wat ik zeg, ik heb het allemaal zonder de mijne, jouw oma, moeten doen. Maar ze kijkt met trots op je neer, daar ben ik van overtuigd, ze zal over je waken!

Je gaat het prima doen als mama, daar twijfelen we geen seconde aan. We zullen ons nooit opdringen, maar zijn er altijd voor je, no matter what!

Liefs

Mama 

  

Having an off-day

  
Het is een speciale dag vandaag… 

31 jaar geleden, om 4 uur in de namiddag zijn Mr Brubeck en ik een relatie begonnen. Het begin van een mooi verhaal…

Vervelende week, deze week, hectisch, vooral voor B… En ik heb er alle begrip voor. Dus ook vandaag treffen we elkaar wss ergens laat in bed…

‘K voel me niet zo happy vandaag, als ik naar buiten kijk is dat helemaal niet bevorderlijk voor mijn humeur. Ik denk dat ik vandaag troost nodig heb, zoals Narda het gisteren zo mooi op haar blog beschreef… 

Opstaan, koffie zetten, de hond uitlaten, een boke eten, tafel afruimen, afwasmachine uitladen, ook weer inladen, droogkast leeghalen, was plooien, douchen, iets aantrekken, de auto in, brood halen, vloeken omdat heel het dorp vastzit, stomme chauffeurs die me er niet willen tussen laten, thuiskomen in een leeg huis, boodschappen uitladen, de vuilbak terug binnenzetten, kippen eten gaan geven, stofzuigen, bedden opdekken, boke eten, beetje make-up opsmeren, auto terug in, naar het werk, glimlach op automatische piloot, naar huis rijden, frietje halen met kids, in badjas op de zetel….

Voordeur die open en dicht gaat, hond kwispelend aan de livingdeur…

Wederhelft die glimlachend vraagt: “dag Lieveke, hoe was jou dag?”

It was one of these off-days…