“Alsof huilen zou helpen, tegen wat dan ook”

  
Je zoekt je eigen weg, je gaat wegen waar je voor je ouders soms onvindbaar bent.

Met angst wachten ze af waar je weer zult verschijnen en of je dan nog wel echt hun kind bent.

Je wordt volwassen en dikwijls gaat dat niet zonder pijn, soms voel je je overal teveel. Er is niemand voor wie je enig bent, je voelt je onbegrepen en eenzaam, je wil praten…maar men luistert niet.

Men ziet alleen je dwaasheden, en jij zoekt een hart, een schouder om eens uit te huilen…zomaar.

Je leeft en verandert zoals de zee met altijd nieuwe golven.

Je bent een mysterie voor de anderen, en dikwijls ook voor jezelf.

Je ouders zeggen, je bent geen kind meer, maar ze weten niet -evenmin als jijzelf- wat je dan wel bent.

Op zo’n ogenblikken zou ik graag bij je zijn, om met veel geduld naar je te luisteren…

Ik weet onmiddelijk naar aanleiding waarvan de herinnering terug boven kwam… 

In één van de laatste schrijfsels van Kliefje, heeft ze het over haar buren… de familie “Flodder”…

Wij hadden vroeger, toen ik nog een gelukkige tienertijd had, ook zo’n familie over ons wonen. Ze “ontsierden” eigenlijk de straat, als ik dat enigszins onrespectvol mag zeggen. Een echtpaar met 3 kinderen, ze zagen er altijd redelijk marginaal uit (de moeder trok helaas echt op “Ma Flodder”), het huis had dringend een opknapbeurt nodig, de tuin was één grote puinhoop, áltijd was er lawaai… zo kan ik nog wel even doorgaan. 

Wat eigenlijk het ergste was en ons na enige tijd begon op te vallen, was dat het Oudste kind, ik weet zijn naam nog maar zal hem even “I” noemen, altijd de kop van jut bleek te zijn. Hij moest altijd poetsen, kreeg altijd verwijten naar zijn hoofd (dat ging zo luid dat heel de straat het kon horen), kreeg niet genoeg eten… 

Moeilijk hoor, wat doe je? Ik weet dat mijn ouders het niet goed wisten. 

Tot we op een avond in de winter “I” ergens in een hoek van onze tuin vonden… Gekleed in een t-shirt en helemaal overstuur. Hij had binnen gemorst met water en moest buiten slapen… Ik verzin dit NIET!!!

Toen beslisten mijn ouders dat ze moesten ingrijpen… “I” werd in huis genomen, kreeg een warm bad, een propere pyjama en een warm bed. De volgende ochtend, ik denk dat hij nog nooit een eitje gekregen had bij het ontbijt, was het kind uitgehongerd. We hebben hem goed te eten gegeven en warme kleren aangedaan.

Hij besliste echter om snel terug naar huis te gaan, uit schrik voor de gevolgen. 

En inderdaad, mijn ouders hadden het kind beter niet in huis genomen 😦 . Politie aan de deur, “I” die het nog harder moest ontgelden thuis… Pas na tussenkomst van een tante van mij, die voorzitster was van het plaatselijke OCMW, ging de bal een beetje aan het rollen. De jongen werd uit huis geplaatst en het “gezin” verhuisde.

Wat er van “I” gekomen is weet ik niet, wat doet zo’n situatie met een kind? Vergeet je ooit wat je is aangedaan? Mijn moederhart bloedt voor alle kinderen die het slecht hebben, voor “Alle Kinderen  in de Schaduw”…

Want jammer genoeg gebeuren zulke dingen dicht bij je in de buurt…

  

Advertenties

35 gedachtes over ““Alsof huilen zou helpen, tegen wat dan ook”

  1. Dit is wel een heel heftig verhaal en gelukkig ken ik dergelijke verhalen niet van dichtbij…de beelden die erbij horen, krijg je – denk ik – nooit meer van je netvlies.
    Ik realiseer me dan weer ons wat een begenadigd mens ik ben 🙂

    Like

  2. Heel mooi geschreven.
    Ik denk, dat er jammer genoeg nog meer kinderen zijn dan I.
    En dat het dichterbij huis is, dan men soms vermoedt.
    Ook toen ik jong was.. waren er zo’n gezinnen in de buurt en later toen wij verhuisden was er ook zo’n gezin in de buurt.
    Moeilijk.. je wilt helpen.. maar ze laten het niet toe.. Meestal toch niet..

    Like

  3. Zo’n “I” zat destijds bij mij in de klas. Hij werd meermaals aan de deur gezet, droeg dag na dag dezelfde kleren en waste zich nooit / werd nooit gewassen. Verschrikkelijk, temeer daar hij hierdoor ook nog ’s het mikpunt van spot werd.
    Wat er van hem geworden is? Op zijn achtentwintigste heeft hij, geheel vervreemd van de maatschappij, zelfmoord gepleegd.

    Like

  4. ik heb het op school altijd opgenomen voor die “randgevallen”.
    Ongelooflijk hoe mooi en hoe gedetailleerd je nog alles kan beschrijven, Mrs.!
    IK zou ook wel benieuwd zijn naar wat er met die jongen is gebeurd…

    Like

  5. Erg mooi geschreven en helaas komt het voor. Niet altijd zó heftig maar toch ook vaak ongemerkt emotionele verwaarlozing.die voor een buitenstaander nauwelijks opvalt.
    áls het goedkomt met die kinderen worden het vaak mensen met veel empathie. Maar vaak komt het niet goed!

    Like

  6. Hier krijg ik kippenvel van, kan me de situatie levendig voorstellen.Ken ook de situatie van een jongere die in de jaren zeventig van de vorige eeuw quasi hetzelfde heeft meegemaakt (behalve dan het opgevangen worden door de buren). Op zijn zeventiende leerde hij een meisje kennen, dat quasi direct zwanger werd. Er werd vlugvlug gehuwd, maar dat hield niet stand. Niet aanvaard worden door de ouders, alsmaar moeten horen dat hij een nietsnut was,… werd hem uiteindelijk teveel. Hij vond een touw en werd kort nadien teruggevonden op zolder. Zelfmoord. Zijn dochter heeft hem nooit gekend…

    Like

  7. Ik zat vroeger in de klas met een jongen die het thuis niet gemakkelijk had. Het was niet zo extreem als jouw voorbeeld, maar hij kwam ook in vuile kleren naar school, de stank die rond hem hing was soms heel opvallend en op de speelplaats werden dan ook de gemeenste dingen naar hem geroepen. Zijn moeder was gehandicapt en kon met moeite voor zichzelf zorgen. Zijn vader dronk, overleed een paar jaar nadien en toen begon moeder ook te drinken en zocht ze steun bij een hele resem foute mannen. Op zijn 17e ging hij het huis uit en toen stonk hij ineens ook helemaal niet meer. Blijkbaar was dat gewoon te wijten aan de omstandigheden thuis. Nadien heeft alle ellende zich gewreekt. Hij is verslaafd geraakt aan pijnstillers, viel zoveel af dat hij een schim van zichzelf werd en ging van de ene vriendin naar de andere. Nu is hij gelukkig getrouwd, maar vecht hij al voor de zoveelste keer tegen kanker. Ik vind het zo’n droevig verhaal, hij had op zich zoveel in zijn mars. Regelmatig vraag ik me af of ik toen niet meer had kunnen doen. Ik deed niet mee aan de pesterijen en we waren eigenlijk best wel goede vrienden, maar ik durfde niets zeggen over de omstandigheden bij hem thuis. Misschien had ik dat wel moeten doen…

    Like

  8. Er is veel meer miserie op de wereld dan de problemen die het nieuws halen. Veel gezinnen met financiële moeilijkheden ook, waarbij de kinderen dat zoveel mogelijk willen geheim houden voor de buitenwereld. Begin dit schooljaar was er zo een meisje bij mijn jongste op school die geen schort kon kopen voor de stages (zoals een verpleegster). Toen ik aanbood om er eentje voor haar te kopen wou ze dat niet hebben. Ze ging er wel voor werken. Bewonderenswaardig, maar toch hard voor die jongeren !
    Ik kan me levendig voorstellen dat je zoiets zelfs na 35 jaar nog niet vergeten bent !

    Like

  9. Ik deed ooit stage in een tehuis voor sociaal verwaarloosden met gedragsproblemen. Als je als zeventienjarige dan de dossiers moet doornemen van kinderen die jouw leeftijd hebben en leest wat die allemaal hebben meegemaakt… Schrijnend… Ook in m’n job als leerkracht al heel wat kinderen ontmoet die je het liefst van al zelf naar huis wil meenemen. Leerkracht: een mooie job. Maar vaak ook erg frustrerend omdat je kinderen ziet met veel capaciteiten, maar tegengehouden worden door de thuissituatie.

    Like

  10. Het is bijna onvoorstelbaar maar het gebeurt inderdaad nog steeds, ik denk aan Ciske de rat nu, ook bijvoorbeeld, zo erg gewoon, je denkt dat het niet meer kan in deze tijd, maar helaas… Hier, als ik het vermoed, kunnen wij anoniem de kinderbescherming bellen en tippen, en ja dat heb ik al eens een keertje gedaan, lullig is dan wel, dat je daarna nooit weet of men actie heeft ondernomen of hoe het verlopen is….

    x

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s