Maand: januari 2016

Thank God for the weekend

  

Dit weekend moest er een worden om alleen maar batterijen op te laden, aangezien mijn Mr Brubeck een zware week in het vooruitzicht heeft… 

Eerst de files trotseren in zijn zwarte machowagen (met een knipoog naar Thomas Pannenkoek), om daarna een paar lange dagen in opperste concentratie door te brengen.

Vrijdagmiddag trakteerde mijn baas ons op kantoor met een “helemaal zelf geschreven” gedicht… 😀 

“Omdat jullie elke dag zoveel passie steken in jullie vak, trakteer ik met dit veelzeggend gebak”. Dat noem ik nu nog eens een origineel gedicht sé…

  
Het was in elk geval overheerlijk en qua gebak is deze bakker in Schilde niet te evenaren…

Prima om het weekend mee in te zetten!

Ik had een tafeltje gereserveerd voor B en mezelf om een hapje te gaan eten.

  
Eerst een glaasje thuis…

  
  
Om daarna ons heerlijk te laten verwennen in “T Eglantierke”.

Zaterdag lekker lang uitslapen, rustig ontbijten, bijpraten, blogjes lezen en koffie leuteren… Om daarna toch iets voor de medemens te betekenen… Een bezoekje aan Mr en Mrs Brubeck Senior. Die zitten met stress omdat de rommel in hun huis (hetgene dat te koop staat) maar niet weggeraakt… Wat ook wel hun eigen schuld is, maar ja… Een opkoper bellen is dan ook weer zo definitief ineens…

  
Dit is alleen maar een kleine impressie van hetgeen in de garage staat, pffff… en het is GEEN klein huis, elke ruimte staat nog zo vol. 

  
De terugweg naar huis is altijd zo mooi, 10 km door natuurgebied…

Ha, ik krijg deze foto niet juist, maar zien jullie de roofvogel die net wegvliegt van het paaltje?? En laat jullie door B niks wijsmaken, het was géén fazant!

  
‘S avonds opgekleed voor een fijne avond waarvan de details niet voor publicatie vatbaar zijn 🙂 .

  
Zondag onze trouwe viervoeter niet vergeten…

  
En de innerlijke mens…

  
En de intellectuele kant van de innerlijke mens…

We zijn er klaar voor!

Laat de week maar komen!

Gedicht

  
Je ligt te slapen, stil en rustig ademend…

Ik laat mijn blik over je gezicht gaan, je trekken zijn zacht en ontspannen…. Ik fluister zachtjes dat ik van je houd… Je hoort me niet…

Je gezicht is als een openbaring voor me, ik ken elke uitdrukking en toch blijf je zo uniek, zo jij… Ik denk aan je blauwe ogen waar ik in kan wentelen, verdrinken, helemaal ondergaan, ik denk aan je mond, die liefdevolle woorden vormt, die me kust en beroert, soms ook kwaad is…

Ik kijk naar je en weet dat je momenteel even niks weet, verzonken in een donkere wereld, rust in je hoofd. 

Ik kijk naar je en zie de man die ik liefheb, boven alles en voor wie ik alles zou doen…

Je bent mijn lief, ik heb je lief en ik laat de gedachten overwaaien naar jouw slapende ziel…

Schoonheidsfoutje

  
Mr Brubeck en ik zijn altijd gek geweest van “de film”. 
Toen we samen aan de universiteit van Antwerpen studeerden, durfden we vrijdagnamiddag al eens een les skippen om naar de cinemazalen te trekken op de De Keyzerlei. Het zal ons nu ongetwijfeld niet meer aangerekend worden hoop ik.

Ik denk dat we elke film die uitkwam wel gezien hebben. In die tijd werden er nog programma’s uitgedeeld met een wit briefje ertussen met de korte inhoud van de betreffende film. Wij maakten er een sport van om die samenvattingen te verzamelen.

Ja, we hebben ze nog allemaal, met een strik rond 🙂 .

Nu zijn we iets kieskeuriger geworden. We gaan echt alleen nog als we denken dat het een film is die we “moeten gezien hebben”.

Zo zijn de films van Quentin Tarantino een “must have seen” voor ons! We hebben zijn vorige films verslonden, van voor naar achter bekeken, van onder naar boven, elk detail in detail bekeken, elke acteur op zijn of haar waarde geschat en elke muzieknoot naar binnen gezogen.

Want hij maakt kunstwerken, echt! Zijn oog voor ALLE details is perfectionistisch…

En daar is mijn schoentje gisterenavond beginnen wringen.

De verwachtingen voor zijn nieuwe film “The Hateful eight” waren hooggespannen. Gewapend met een doos lekkere ijspralines en een fanta (eentje voor ons tweetjes omdat we veel te gierig zijn), installeerden we ons in Utopolis te Turnhout. Vanaf het eerste beeld werden we ondergedompeld in zijn waanzinnige wereld.

Ik ga jullie het verhaal niet vertellen, ik kan namelijk niet goed vertellen, maar wij vonden het meesterlijk. Hoe hij van een “gewoon westernverhaal” een groteske misdaadfilm maakt, weinigen doen het hem na. 

Mijn schoen wringt nog altijd…

Want terwijl hij zo goed is om alles te laten kloppen en alle beelden zo gedetailleerd zijn, stoorde het mij ontzettend dat de acteurs allemaal, echt allemaal een perfect, hagelwit gebit hebben. Het vloekte als een tang op een varken…

Als ik het goed heb werd er in die tijd één keer om de vijf weken een bad genomen in vuil water, had iedereen luizen, waren er geen toiletten, alleen houten planken en bestond er ZEKER GEEN tandpasta. Een “tandarts” diende toen alleen om met een roestige tang bruine dingen uit monden te verwijderen. Er liep toen niemand rond met een tandpastasmile, laat staan een volledig gebit…

In de film wordt er veel gepraat, zijn er heel veel uitvergrotingen, veel close-ups… Het valt echt op…

Beste Mr Tarantino, aangezien wij grote fans zijn van uw filmcollectie en altijd uitkijken naar nieuwe makelijen uwer hand, wil u in het vervolg letten op zulke schoonheidsfoutjes? 

Wij vonden het overigens een schitterende film!! 

Mystery man

  

Zijn Mr Brubeck en ik romantische zielen? Ja, zeker en vast…

Zijn wij “Valentijnsmensen”? Niet helemaal…

Tenminste…

We kopen geen kado’s voor elkaar, alhoewel ik geen neen zou zeggen tegen een diamanten ring natuurlijk :), maar vinden het wel leuk om bv iets kleins te gaan eten of gewoon in een bruine kroeg te kruipen en aan de wijn te gaan. Maar eigenlijk hebben we die dag niet nodig om te beseffen “oh ja, dat is mijn lief”. De commerce maakt ook hier weer handig gebruik om gouden zaken te doen, maar ook daar heb ik geen problemen mee. Wie eraan meedoet, beslist dat immers zelf!

  

Toen ik daarnet de blog van Liese las, werd ik er direct aan herinnerd hoe lekker ik cava en/of champagne vind en er dus geen probleem van maak om af en toe samen met B een flesje te kraken. Maar wat me helemaal terug “smeet” was haar vertelsel over Valentijn, het deed me onmiddelijk denken aan ons weekend van 2 jaar geleden. 

Je moet weten dat B me af en toe verrast met “opdrachten”, bijzonder spannend, ik kan het iedereen aanraden :).

Zo ook 14 februari, 2 jaar geleden.

We gingen elkaar een hele week niet zien, omdat mijn zakenman in het buitenland een paar contracten moest gaan bespreken. We hadden afgesproken om vrijdagavond gezellig samen op café bij te kletsen. 

Zo gezegd, zo was hij vertrokken. Op woensdag kreeg ik echter een bericht om een toilettas klaar te maken… ik begon iets te vermoeden… Daarna niets meer…

Op vrijdag maakte ik op het werk de brievenbus leeg, al goed dat ik het was, en daar zat een briefje dat ik thuis een ander briefje moest zoeken op een bepaalde plaats. Gek, want hij ging vrijdagmiddag thuiskomen als ik nog aan het werk was… Toen ik vrijdag thuis kwam was hij er niet, wel het briefje… Ik moest alleen naar een bekend hotel rijden aan de Groenplaats in Antwerpen en me daar aanmelden aan de balie… Nu trek ik mijn plan nogal (mijn collega had dat NOOIT gedurfd zei ze) en reed naar Antwerpen. Aan de balie meldde ik me aan als Mrs Brubeck, maar dat kwam gek over blijkbaar. Ze wilden me eerst niet geloven, dus ik moest ons adres opgeven. Dat bleek niet te kloppen omdat mijn slimmerik geboekt had met zijn werkadres… Goed dat ik daar snel opkwam. Pfff… toch boven geraakt. Op de kamer, geen B te bespeuren, wel een glas champagne en 2 outfits, inclusief lingerie :), om uit te kiezen… Samen met de volgende opdracht, om 8u naar de balie gaan en de taxi nemen die daar voor me klaar zou staan. 

Helemaal opgetuigd trok ik naar de balie en liep elegant op hoge hakken (wat eigenlijk nooit een probleem is) door de imposante lobby van “het Hilton”. Bomvol mensen…

Even elegant sloeg ik mijn voet om op een stom richeltje dat ik over het hoofd gezien had en nog eleganter ging ik languit tegen het marmer… onder het oog van veel belangstellenden 😦 . 

Sterretjes zag ik verschijnen, mijn enkel voelde aan als gebroken en een lelijke bult sierde mijn arm. Maar elegant wilde ik blijven, ik sloeg de raad van het personeel in de wind, slikte een paar nurofens en nam de bestelde taxi naar een steengoed restaurant. 

Daar zat mijn “Mystery Man” me op te wachten…

Ik heb heel de avond de pijn verbeten, dankzij de nurofen en flink wat wijn lukte dat aardig… Mr B voelde zich een klein beetje schuldig omdat hij me alleen gelaten had en ik alleen gevallen was, maar we wilden de avond niet bederven.

Het was ZALIG en heel zijn organisatie deed me het “vallen” even vergeten. 

De ontnuchtering volgde de volgende morgen… Een enkel die eruit zag als was er een olifant op gaan staan. 

In plaats van nog wat quality-time door te brengen in Antwerpen, werd het een dagje op de spoeddienst… 

De week daarna had ik héél tijd om te mijmeren, met mijn voet ingetaped op de zetel, nagenieten van het toch wel mooie plan dat hij in elkaar gestoken had! 

Nu kunnen we er echt wel smakelijk om lachen! 

En de befaamde “high heels”?? Vervangen door een ander paar, want ik viel er nog eens mee, weliswaar zonder gevolgen ditmaal.  

 

Diep respect

  

Vandaag was het zover, de langverwachte dag…

De dag waarnaar met heel veel zenuwen werd uitgekeken…

De dag waarvoor heel veel werd gerepeteerd, kostuums genaaid, liedjes uitgekozen, geoefend werd, geoefend werd, geoefend werd en nog eens geoefend werd.

Jongste vroeg ons om mee te gaan kijken, naar het “Driekoningenspel”, opgevoerd in het woonhuis waar hij mensen met een beperking begeleidt en de boerderij beheert…

We willen echt laten zien dat we interesse hebben in wat onze kinderen doen, B is zo al mee gaan helpen in het weekend, als Jongste niet kan rekenen op zijn “bewoners” om het werk op de boerderij rond te krijgen. Als hij thuiskomt met verhalen, luisteren we altijd (meestal toch 🙂 ) heel geboeid!

Maar vandaag zagen we een beetje op tegen onze “ouderlijke taak om interesse te tonen”…

Gaan kijken naar een toneelstukje op een zaterdag, die we meestal in de een of de andere toffe stad in Nederland doorbrengen, het was een opgave…

Tot we aankwamen…

De spanning die er heerste, de glimmende gezichten van de bewoners die mochten kijken, de blikken vol verwachting, de ogen wachtend op de ouders die kwamen kijken, de begeleiders die pas gewassen en gestreken glunderen van trots…

En dan onze Jongste, die tranen in zijn ogen kreeg toen we zeiden ZO trots op hem te zijn. En we zeggen dat al zo dikwijls. We sloegen hem gade terwijl hij het niet doorhad, hoe hij reageert op “zijn mensen”. Hij doet het zo goed, zo naturel… We werden er stil van…

En nog stiller (het is bijna niet mogelijk) werden we toen “de spelers” het zaaltje binnenkwamen. Waar we verwacht hadden gewoon uit respect anderhalf uur op een stoel te gaan zitten, draaide uit op anderhalf uur met DIEP RESPECT te kijken naar mensen die het allerbeste van zichzelf gaven. Zo mooi…. Zo aandoenlijk mooi…

We mochten geen foto’s maken en om privacyredenen zou ik ze toch niet kunnen posten, maar wat vind ik dat jammer. Ik had ze graag met jullie gedeeld!!

We kwamen diep onder de indruk buiten…

Om Jongste nog een handje toe te steken gingen we nog even mee kijken naar “zijn” boerderij. De koeien hadden er namelijk geen boodschap aan dat wegens een toneelstuk hun eten een beetje later kwam! 

   
 
Ook B stak een handje toe…

  

Een paar bewoners kwamen met hun ouders kijken en zijn zo blij “onze Jongste” voor te stellen als “hun” nieuwe boer… 

We zijn met een ongelooflijk tevreden gevoel naar huis gereden!  Het is niet zo dat we voorheen geen respect hadden voor mensen met een beperking, maar als je er niet direct mee te maken hebt, sta je daar minder bij stil…

We zijn er dankzij onze kinderen een beetje ingerold en wat we daaraan overhouden???

DIEP RESPECT!!!!!!!!!!

Voor alle mensen en alle begeleiders, die zich dag in, dag uit, voluit inzetten!

Jij

  

Het had me in de ban de laatste dagen… 

Had het nooit verwacht, ik ben er het type niet voor, tenminste dat dacht ik. 

“De winter” heeft heel hard tegen mijn gesloten deur geduwd, hardhandig geprobeerd om zich een weg naar binnen te banen. Langs kleine openingen, kieren, moeilijke gedachten, ijskoude herinneringen, vlijmscherpe beelden op mijn netvlies… 

Ik wist niet waar ik het had…

Moeilijk op het werk, kinderen die in de weg liepen terwijl ik alleen wilde zijn, loopschoenen die naar me riepen, de strijk die me lelijk aan bleef kijken … Als ik onder een steen had kunnen kruipen, dan had ik dat gedaan. 

Mijn emoties schoten alle kanten op, net zoals de poten van een jonge pup die voor het eerst door de sneeuw bolt. Proberen me flink en sterk te houden voor mijn gezin, dat dacht ik… maar oh… dat mislukte jammerlijk. Het verleden haalde me in tegen een waanzinnige snelheid, gesprekken kwamen bovendrijven, tranen baanden zich een weg… 

Is het de tijd van het jaar? Ik weet het niet…

Jij…

Jij bent diegene die me door en door kent. Die direct doorheeft dat er wat aan de hand was…

Jij doorgrondt me, stelt me gerust, trekt me terug op stevig ijs.

Jij weet  als geen ander wat er dan door mijn hoofd gaat en ook al is het voor jou moeilijk om stappen terug te zetten voor mij, je doet het en je bent er…

Wat er ook gezegd is over jou, ons… alleen wij twee weten als er geen ander wat de waarheid is, wat er ook nog zal gezegd worden. Jammer genoeg staan de beste stuurlui ALTIJD aan de kant. Alleen wij twee vormen een team!

Jij duwt “mijn winter” weer achter de deur en laat de zon binnen…

Omdat Jij, Jij bent!

  

Het is voorbij, over en uit…

  
Papa,

Het valt me al langer moeilijk je nog zo te noemen, dit zal de laatste keer zijn.

Het begon allemaal een jaar of 22 geleden toen jij en onze stiefmoeder weigerde om onze kinderen af en toe (echt sporadisch) op te vangen. Uiteraard kwamen we er al snel genoeg achter dat jullie dat wel deden voor de kinderen van je nieuwe vrouw.

De eerste, echte barsten zijn toen ontstaan. Ik begreep het niet…

Ik begrijp het nog steeds niet…

Ik begrijp nog steeds niet waarom je besliste om je 2 kinderen zo in de steek te laten toen mama stierf…

Maar onze relatie kabbelde toch verder. Nu besef ik dat ik je véél te lang krediet gegeven heb. Waarschijnlijk om de “lieve vrede” te bewaren, of om onze kroost toch een bompa te gunnen.

Ze hebben nooit iets aan hun bompa gehad, nooit…

Mama had zich waarschijnlijk al 20  keren ongeduldig in haar graf omgedraaid. 

Een maand of 7 geleden beslisten B en ik om een stilte in te lassen. Omdat je, zoals altijd, alleen maar met jezelf bezig was. Interesse voor de woonst van je kleindochter=nihil, voor de job van Jongste=nihil, voor de examens van Middelste=nihil… Het deed ons nog maar eens pijn. Aangezien je van het ouderwetse gedacht bent dat ouders nooit naar hun kinderen moeten gaan of bellen, bleef het stil… 

Tot na Nieuwjaar…

Toen vond je het niet kunnen dat we niks hadden laten horen. Je wilde aan de telefoon toch maar eens horen waarom we niet geweest waren. Dat heb ik geweigerd… Ik besliste samen met B (waar ik zoveel steun aan heb), om de moeite te doen om het persoonlijk te komen bespreken.

Gisteren viel het verdict…

Eigenlijk had ik het van tevoren kunnen weten… 

Jij kan en hebt nooit iets verkeerd gedaan. Dom… 

We hebben geprobeerd, geprobeerd uit te leggen dat een relatie, dewelke dan ook, van 2 kanten moet komen. Je bent voor geen rede vatbaar, kan alleen maar de hele tijd zeggen “en ik dan…”.

Onwrikbaar, ongenaakbaar, zelfs bij de tranen van je vrouw, die het eigenlijk wel echt erg vindt. Ze heeft zoveel verdriet gehad toen haar zoon 12 jaar geleden stierf. Nu ga je ook ons afpakken van haar.

Waarom??? 

Omdat je de meest egocentrische mens bent die we ooit zijn tegengekomen. 

Hier houdt het op.

Ik neem afscheid van je met de woorden van gisterenavond…

Ik hoop dat je gelukkig wordt…

Alleen…

Dag papa.