Brief aan mijn broer

  
Een ettertje was je, echt…

En je wist het…

Toen ik 2 was werd mijn kleine wereldje door elkaar geschud met je komst. Uiteraard weet ik niet zoveel meer van onze “kleine kindertijd”, de foto’s die ik nog heb vertellen een verhaal op zich. We waren wel schattig πŸ™‚ .

Mijn herinneringen gaan vooral terug naar onze puberjaren. We konden geen grotere tegenpolen zijn… 

Waar ik de toegewijde studente was die graag naar school ging, was jij de bolleboos van elke klas waar je terecht kwam. Uitgaan was je favouriete bezigheid, terwijl ik elk weekend ging babysitten. Mama en papa wisten niet dat je ’s nachts gewoon uit je raam klom om héél lang weg te blijven…

We maakten heel veel ruzie, je vond niks prettiger dan mij op de kast te jagen, we kwamen absoluut NIET overeen 😦 .

En toch, toen je een zware hersenvliesontsteking kreeg op je 14e, was ik bang… heel bang…

Kort daarna werd mama ziek, je was jonger, 16, en begreep niet goed wat er gebeurde… Er werd tegen jou niet verteld dat ze zou sterven, en ik mocht het je niet vertellen.

Op 23 augustus moest ik je komen weghalen van haar doodsbed, je was niets meer, zat verdoken in een hoekje van haar kamer…

Ik heb me over je ontfermd, we werden een hecht team. Ik moest je beschermen tegen de onverschilligheid van papa en nam ongemerkt de rol van mama over. Op dat moment werd ik waarschijnlijk meer je “mama” dan je zus. 

Toen ik een relatie met B begon, kreeg je er een vriend bij. Na onze trouwdag, letterlijk de dag erna, moest je alleen gaan wonen op een appartement omdat je niet welkom was bij papa en zijn nieuwe vriendin.

Het was het begin van een turbulente periode voor jou. Ik probeerde er altijd voor je te zijn, te zorgen waar het kon en je toch bij ons een beetje een thuis te blijven geven.

Na een aantal mislukte relaties, een aantal dagen met heel je hebben en houden in de auto te hebben rondgereden, hebben we je een tijdje in huis genomen om je wat rust te geven. Als je zus, bloedde mijn hart… 

De dood van mama had je doelloos gemaakt…

Een jaar of 10 geleden leerde je iemand kennen, een vrouw met wie je hoopte wat rust en geluk te kennen. Dat ging een tijd goed, jullie kregen een zoontje en even zag het eruit alsof je leven wat op de juiste rails zat. Maar…het ging fout, erg fout… 

Weet je, soms werd ik wel eens moe, moe van altijd alleen maar te zorgen. Klinkt dat fout, sorry… Ik bedoel het niet slecht… Maar het was alsof ik er alleen was om je op te vangen… Ik wilde waarschijnlijk ook gewoon je zus zijn. 

Ik heb dat nooit laten merken, omdat ik wilde dat je gelukkig zou worden.

Vorig jaar in de zomer kwam er ongemerkt een afstand tussen ons.

Ik had tijd voor mezelf nodig, voor mijn gezin, mijn huwelijk. Ik heb toen heel zeker minder aandacht aan je gegeven, het spijt me…

Al goed dat je een nieuwe vriendin leerde kennen, iemand die met 2 voeten op de grond staat en met wie ik hoop dat je gelukkig zal worden, echt gelukkig…

Het komt wel goed…

Ik heb het gevoel dat ik nu echt je zus ben, dat de moederrol een beetje weg is. Dat is zoveel beter en gezonder. Je redt het wel…

Weet je broeder, ik ben trots je zus te zijn en dat zal altijd zo blijven. Ik hoop dat 2016 voor jou en je gezin een fantastisch jaar wordt.

Veel liefs van je grote zus!

  

Advertenties

45 gedachtes over “Brief aan mijn broer

  1. Heftig voor jullie, maar vooral als zus om dit ervaren. Je wilt niets liever dan het goed doen. Maar wat mooi geschreven! Ik hoop zo dat je broertje nu ook rust en vooral geluk heeft! De liefde voor hem spat er vanaf.

    Liked by 1 persoon

  2. Een zus kan wel de moederrol eventjes overnemen, maar is er niet voor gemaakt om dat te blijven doen. Bij mijn vrouw kwam thuis nog een ‘achterkomertje’ toen ze veertien was. Van haar werd bijna verwacht dat ze de hele tijd met die kleine bezig was, dat deed ze ook (graag), maar op den duur kreeg ze ook nood aan bezigheden waar een 14-15-jarige zich ledig mee hield…

    Liked by 1 persoon

  3. Ik wou altijd nog een broer of een zus, het heeft niet mogen zijn. Er zijn zo veel mensen die in een constante ruzie leven met hun broers of zussen, en ik begrijp dat helemaal niet. Blij te lezen dat het ook anders kan, zelfs al is jullie weg hier naartoe niet gemakkelijk geweest. Mooi van je.

    Liked by 1 persoon

  4. Ik ben zelf de oudste thuis en ik weet wat het is om een gevoel van verantwoordelijkheid te hebben over mijn zus (al hebben we niets meegemaakt dat ook maar in de buurt komt van jullie verlies). Ik vind het dan ook best herkenbaar wat je schrijft en enorm ontroerend…

    Liked by 1 persoon

  5. Ik kreeg – na 7 jaar de ‘kakkernest’ van een gezin van 5 geweest te zijn – nog een kleine broer, en ik was daar absoluut NIET BLIJ om ! Nu ben ik HEEL BLIJ dat hij ervoor gezorgd heeft dat ik niet het verwende jongste kind ben geworden. Mijn broer heeft ondertussen het ouderlijk huis gekocht en op die manier kunnen we nog altijd een beetje thuis komen als we willen.
    Fantastisch wat jij voor je broer hebt gedaan !

    Liked by 1 persoon

  6. Ik heb dit met een traan in mijn ogen zitten lezen. Je schrijft zo prachtig.. zo vol liefde.. Ik ken je niet persoonlijk en ook nog niet zo lang, maar ik denk.. nee ik weet, dat je een pracht van een vrouw bent!

    Liked by 1 persoon

  7. Mooi! Jullie hebben duidelijk veel moeilijke jaren gehad. Respect voor jou dat je zo voor je broer zorgde na de dood van je moeder, terwijl je het zelf ongetwijfeld ook moeilijk had. Mooi hoe de band broer-zus toch teruggekeerd is.

    Liked by 1 persoon

  8. Jullie leventje is niet over rozen gegaan, jullie hebben gelukkig toch ieder je geluk gevonden en dan weet je dat het geen vanzelfsprekendheid is en dan koester je het misschien nog meer, zoals ik nu bij je lees. Mooi en ik wens jullie er nog veel van toe πŸ™‚

    Liked by 1 persoon

  9. Ja hier vragen zussen niet om, je rolt erin en doet wat je denkt dat goed is.Maar het is natuurlijk tegen natuurlijk om te moederen over een slechts iets jongere broer. Als hij nu goed in z’n vel zit heb je het goed gedaan, ook ten opzichte van de ouders nemen kinderen op enig moment meer afstand om zichzelf te kunnen bewijzen.

    VΓ³Γ³r de dood van je moeder was het redelijk normaal dat je als puper “last” had van je jongere broertje. Zo gaat dat omdat jongens tΓ³ch al wat later puberen als meisjes en een jongere broer dus helemaal niΓ©ts snapt van z’n oudere zus. In de omgekeerde situatie( meisje 2 jaar jonger dan haar broer) zitten ze tegelijk in de puber fase en zullen ze elkaar veel beter begrijpen , althans, zo ging het bij mijn kinderen.

    Liked by 1 persoon

  10. Dat moet heel zwaar zijn, en dat gevoel of idee ken ik wel van zorg, juist omdat ik enig kind ben, als er dan iets gebeurd, ben ik alleen, moet ik het alleen dragen en dan wens ik weleens juist dat ik een broer of zus had gehad, dat we het samen konden doen… maar ja, dat is weer anders natuurlijk, omdat we dan gelijkwaardig waren geweest in het nu.

    Jullie verhaal is zo anders en ik wens het met je mee, dat hij rust vind en heel veel geluk en jullie nu gewoon zus en broer mogen zijn, zoals het hoort.

    X

    Liked by 1 persoon

  11. broers (en zussen gegarandeerd ook, ik weet het niet, heb er jammergenoeg geen), ze kruipen onder je vel, en hoe je het ook draait of keer, hetzelfde bloed, dat is een band die je moeilijk kan verbreken vind ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s