Luka and me

  
Ik moet nog geen 10 jaar geweest zijn toen mijn ouders beslisten om een hond in huis te halen. Het werd een pittige kruising tussen een labrador en een dalmatiër… Plum heette ze.

  
Een geweldig dier, heel speels, lief voor iedereen, kortom een modelhond… Ware het niet dat haar jachtinstinct véél te groot was. Daar was bij de kruising duidelijk iets fout gegaan 🙂 . Elke deur die open bleef, elk gat in een omheining werd dankbaar gebruikt om te ontsnappen en de konijnenpopulatie in onze buurt onveilig te gaan maken. ’s Nachts kwam ze dan met hangende pootjes terug thuis. Wellicht heeft mijn moeder daardoor haar eerste grijze haren gekregen…

Maar wat zagen we haar graag, mijn liefde voor honden zat al snel in mijn bloed.

Het verdict dat we ze moesten laten inslapen op 6jarige leeftijd kwam hard aan. Vergiftigd werd ze, samen met een heel deel andere honden uit de buurt. Een assistente van een dierenarts had overal langs de straten vergif gelegd, omdat ze geen honden kon uitstaan… Een verschrikkelijke dood, heel ons gezin leed eronder.

Men zegt dat je dan snel een andere hond moet aanschaffen, dan gaat het verdriet sneller over.

Zo gezegd, zo gedaan… 

Een beetje later verwelkomden we een nieuwe pup, een Duitse Herder ditmaal. We woonden in het landelijke (toen tenminste nog) Schilde (en neen, niet in de villawijken) en mama vond het beter om een waakhond te nemen.

  
  
Oeta… een prachtbeest… 

Ik moet eerlijk zijn, het werd een beetje de hond van mama en mij. We maakten elke avond samen lange wandelingen en Oeta hechtte zich enorm aan ons beiden. Het was een lieve herder, maar ik denk niet dat iemand een vinger naar ons had moeten uitsteken. Vrienden en familie wisten echter dat ze zachtaardig was voor mensen die ze kende. Toen mama stierf heeft ze wekenlang getreurd, week niet van de zetel waar mama altijd in gezeten had en vermagerde zienderogen.

Toen B in mijn leven opdook, was het even spannend hoe Oeta op hem zou reageren. Mijn vader had zich beschermend opgesteld toen ik haar kennis liet maken met met lief. Spannend…

Het verliep perfect, B werd direct haar beste vriend. 

Toen wij trouwden en mijn vader besliste om ons ouderlijk huis te verkopen, hebben we geen seconde geaarzeld om Oeta mee te nemen.

Het was “onze” hond…

En ook dan, we waren nog geen jaar getrouwd, werd ze ziek en moesten we haar laten inslapen… Verschrikkelijk… Ik weet dat het niet voor iedereen te begrijpen is, maar we hebben zwaar verdriet gehad. De beslissing om een paar jaar te wachten vooraleer een nieuwe pup te kopen, werd vooral genomen omdat we aan kinderen begonnen te denken.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, toen we 11 jaar geleden naar Hoogstraten verhuisden, vonden we het allemaal   tijd voor een nieuwe hond.

Een labrador, een witte…dat zie je niet zo heel veel…

  
Luka…

De liefste hond van heel de wereld, echt!!! 

Superbraaf, dan vergeet ik makkelijkheidshalve even haar puberjaren te vermelden, en vooral ongelooflijk gemanierd. Ze heeft in een hoek van de woonkamer haar mand staan, daar komt ze quasi niet uit. Tja, het is een echte salonhond. We kunnen haar een hele dag alleen thuis laten, gewoon in haar mand. Ze bijt nergens aan, gaat niet in de zetels liggen… een voorbeeld dus.

Wandelen, haar favourite bezigheid. Tot vorig jaar maakten we elk weekend lange wandelingen met haar, je kan hier in de buurt prachtige wandelroutes vinden. We genoten hier erg van, van elkaar en van onze hond. 

Artrose, blijkbaar eigen aan grotere honden, weerhoudt ons hier echter al enige tijd van, zo jammer, voor haar en voor ons. Maar niks aan te doen, het wordt een “oude tante”.

Vorige week, tijdens haar jaarlijkse controle, kregen we slecht nieuws…

Ik heb het zelfs moeilijk om het te schrijven… Er werd beginnend nierfalen vastgesteld… Een prognose die onomkeerbaar is en niet te genezen. Enkel aangepaste voeding kan haar leven draaglijk en hopelijk langer maken. 

De dierenarts was duidelijk, het kan nog 2 jaar duren, maar ook nog 4 maanden. 

We weten dus waar we voor staan, weeral…

En weer doet het pijn, ook al is ze momenteel niet echt ziek… De gedachte… 😦

Ook voor de kinderen is het moeilijk. Het was lang geleden dat we bijvoorbeeld Middelste echt hadden zien wenen.

Enfin, ik weet niet of we dit nog eens willen meemaken en twijfelen heel erg om ooit nog een hond te kopen.

Ondertussen genieten we elke seconde van Luka en vertroetelen haar schandalig! Ze is een deel van ons gezin…

  

Advertenties

52 gedachtes over “Luka and me

  1. Ik leef met jullie mee en weet als geen ander hoe groot de smart na het verlies kan zijn. Jaren geleden had ik een Berner Sennen, een ongelooflijk aanhankelijk dier dat ik, omwille van zijn omvang, Os had gedoopt. Toen hij stierf (nota bene door de kattenziekte) heb ik wekenlang verdriet gehad. Sindsdien heb ik geen hond meer willen/durven nemen.

    Liked by 1 persoon

  2. De liefde voor jullie honden is hartverwarmend. Zo mooi geschreven.
    Allemaal stuk voor stuk zulke mooie honden. Echt vreselijk dit slechte nieuws. Ik hoop dan ook, dat Luka nog lange tijd bij jullie mag blijven.

    Zelf hebben we een maal een hondje gehad. Ik wou het verdriet niet nog een keer meemaken. Daarom is het bij eentje gebleven.

    Dikke knuffel en sterkte!

    Liked by 1 persoon

    1. Vergis je niet, onze drie katten zijn wel degelijk lid van ons gezin ook al zijn katten helemaal anders dan honden wat doen en laten betreft. Toen onze vorige katten stierven waren we er ook kapot van.

      Like

      1. Ja uiteraard. Ik heb ook een kat. Toen onze vorige overreden werd daar was ik ook van onder de voet. Het is (bij elk huisdier) afhankelijk van de relatie die je tot dat dier hebt/had! Jammer van je poezen!

        Liked by 2 people

  3. Wat een prachtig dier! Bij mijn ouders hadden we ook altijd een hond, de laatste was een blindegeleidehond, ook zo’n schat. Daarna zagen mijn ouders het ook niet meer zitten, ze gingen niet meer kunnen wennen. Heel jammer!

    Liked by 1 persoon

  4. O ja hoor, ik begrijp het helemaal! je hecht zó aan dieren, ze blijven immers afhankelijk van je , waar een kind op enig moment z’n eigen weg gaat blijft een huisdier altijd afhankelijk van je.
    Zelf nemen we bewust nooit (vrijillig) huisdieren, juist omdat we dat weten. Maar we laten nooit een dier in de steek als dat onderdak nodig heeft. De Cairn terriër die onze dochter bijna 16 jaar lang had had haar vaste logeerplekje bij ons en “schreef”ook regelmatig gastlogjes bij me.
    Omdat onze dochter geen tuin heeft heeft Eyra haar laatste rustplaats in onze tuin gekregen.
    Dus ja, ik begrijp heel goed hoe dit aankomt en wens jullie heel veel sterke voor het moment dat jullie alwéér een diervriendelijk beslissing moeten nemen..

    Liked by 1 persoon

  5. Dieren, of het nu om honden of om katten gaat, of ze nu mooi of lelijk zijn…er zijn altijd eigenschappen waarom je nu juist van dat ene dier houdt…en van allemaal dus om hun eigen specifieke eigenschappen.
    Hoewel wij zelf katten hebben en ook zeer verdrietig zijn als we weer zo’n lieffie moeten laten inslapen, lijkt mij dat bij een hond nog erger, omdat dat toch een ander soort contact is.
    Mrs. B…vertroetel haar, geniet van haar en als de tijd daar is…veel moed en kracht gewenst
    Zelf zou ik meteen op zoek gaan naar een nieuw maatje…fijn voor het maatje om een lief baasje te hebben en voor jullie een hele goede hulp om je over het verdriet heen te zetten en opnieuw zo’n heerlijk dier lief te hebben 🙂

    Liked by 1 persoon

  6. Als kind had ik altijd graag een hond in huis gehad vroeger, maar mijn moeder zag dit niet zitten. Nu nog steeds neem ik ‘wraak’ om haar af en toe te vertellen dat ze een hondje krijgt voor haar volgende verjaardag. Momenteel is mijn honger naar huisdieren in het algemeen voorbij. We zijn vaak op reis, en zouden het super jammer vinden om het dier ergens te moeten achterlaten. Want inderdaad: het is een deel van je gezin…
    Hopelijk mag je nog een tijdje van Luka blijven genieten.

    Liked by 1 persoon

  7. voor mijn huwelijk hadden we thuis bijna altijd een hond in huis. Ik herinner me zoveel liefde die die beestjes gaven. Ik kan me dus best het verdriet voorstellen bij het verlies van je beste vriend. Ook ik heb dat meermaals ervaren. Maar je weet nu eenmaal dat als je een hond in huis neemt, dat maar tijdelijk is. Jammer maar helaas…
    Wij hebben nu al onze derde poes, en eerlijk gezegd…ik vind er niks aan. In het geheel niet te vergelijken qua gevoel met een hond. Het enige voordeel aan een kat is dat je haar gerust enkele dagen alleen mag laten (buiten) als je er eens op uit bent.
    Veel sterkte met Luka, Mrs. !

    Liked by 1 persoon

  8. Ik heb absoluut niets met honden, maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat de hond voor jullie deel van het gezin is. Hopelijk mag het beestje nog een beetje genieten van zijn ‘pensioen’ en moet h/zij niet teveel afzien.

    Liked by 1 persoon

  9. Och wat een mooie liefde voor jullie honden. Ik krijg op t laatst echt tranen in mijn ogen. Ik zelf ben meer een kattenmens maar ik begrijp heel goed hoeveel verdriet het doet om een trouwe viervoeter te verliezen. Ze zijn niet zomaar huisdieren ze zijn deel van t gezin. Ik hoop dat jullie hond nog een tijdje bij jullie blijft zonder veel problemen.

    Liked by 1 persoon

  10. Ik snap jou helemaal ik ben met een kruising Mechelse herder/Duitse herder opgegroeid, zij was 6 maanden jonger dan ik was, dus ik wist niet beter, ze was niet bij ons, maar bij mijn opa en oma, maar ja… ik was alles, mijn oma kon haar gek maken door alleen al mijn naam te zeggen en dat ik eraan kwam, dan sprong ze dwars door de ligusterhaag heen zo het voetbalveld op om mij tegemoet te rennen, hahaha Ze is 13 geworden…. mijn eerste verlies van een hond.

    Zelf, ben ik niet van de honden, ik ben te lui om ze uit te laten, het is meer werk, als je weg wilt ook. Daarom ben ik van de katten, maar geloof mij, een kat verliezen na zovele jaren maatjes te zijn geweest is net zo erg, dus ik snap het 100%. En ook mijn ouders hadden een Golden Retriever, Lycos, ik zorgde voor hem samen met stiefbroer als zij op vakantie gingen, ene keer was hij hier, andere keer daar. Hij werd ook gekscherend de lease hond genoemd, want soms vroegen wij, of we hem een weekje mochten hebben voor de gezellig ook al waren mijn ouders thuis, ja dat kon altijd… of met regelmaat. Afgelopen feb. 14 jaar oud… te ziek ondertussen, wilde blijven, maar hij kon amper meer lopen, of opstaan zelfs… die keuze… en ja hij wordt nog gemist, toch hebben mijn ouders ivm leeftijd en iets meer vrijheid besloten om het nu bij alleen de katten te houden die zij pas hebben nu…

    X

    Like

      1. Ja echt wel, vooral met Felix, mijn vorige kater… dat is nu 5 jaar terug ongeveer. Die kreeg een enorme tumor op zijn rug die zo snel groeide dat het te groot was om iets aan te doen. Dat moest dan slinken, en geen idee of na operatie bla… kortom… dat heeft mij heel veel tranen en onmacht gegeven, hij was pas 11 en ik was zo gewend dat alle katten vooral bij ons minimaal 16 of 18 en zelfs ouder werden.. ja ook over de 20 zelfs… ❤

        Like

  11. Ach wat verdrietig he, als een huisdier zo ziek is. Ik heb jaren een hond gehad. toen ik het huis uitging bleef hij bij mijn ouders want daar was altijd iemand thuis en ik wilde hem niet alleen thuis laten zitten overdag. Uiteindelijk is hij 17 jaar geworden. Heerlijke hond was dat,
    Sterkte voor jullie.

    Liked by 1 persoon

  12. Wist niet dat je een blog had! Bij deze dus wat inhaalleeswerk te doen. Lang leve bevallingsverlof 😉
    Iemand die nog nooit een hond heeft gehad, kan het verdriet en de liefde dat je voor zo’n dier kan voelen, niet begrijpen… Ik heb m’n hart verloren aan de labrador, ik kan er niks aan doen… Toch komt hier niet direct een nieuw exemplaar. Teveel hartzeer…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s