Maand: december 2015

“Being” Mrs Brubeck

Ik ben alleen nog in mijn woorden, die ik zachtjes afdruk in de weke klei van kleine ogenblikken…

En verwonderd mezelf herken in nieuwe, andere vormen…

Een stil decor waarin ik blij, verrukt binnenstap…

  

Being Mrs Brubeck…

Een hele verantwoordelijkheid 🙂 .

2014, u leest het niet verkeerd, was een moeilijk jaar… Maar ook een verhelderend jaar, een jaar waarin veel dingen op zijn plaats vielen, waarin op korte tijd een mallemolen van emoties rondzwaaiden, waarin alles wat echt belangrijk was glashelder werd.

Being Mrs Brubeck…

2015, een bijzonder jaar… Het jaar waarin ik “officieel” Mrs B werd.

Ik heb gelezen, gelezen en nog eens gelezen. Van de ene blog op de andere terechtgekomen. Ik geef toe, ben een hele tijd sceptisch geweest tegenover blogland, maar ook geïntrigeerd. Na iets meer dan een jaar door het leven te gaan als “Liefste”, trok ik mijn stoute schoenen aan en waagde me met mijn alterego “Mrs Brubeck” in de blogwereld.

Geïnspireerd door de stukjes van mijn wederhelft ontdekte ik dat het schrijven ook mij best plezier bezorgde. Ik werd hierbij enorm gesteund door Mr Brubeck, die trots is, net zo trots als ik op hem.

Toen ik gisteren een mail kreeg van wordpress met mijn “rapport”, viel ik bijna van mijn stoel. Zoveel volgers, reacties… Dat had ik nooit verwacht 🙂 .

Mrs Brubeck denkt na…

Ik weet ook wel dat een groot deel van jullie bij mij terecht gekomen zijn via B, waarschijnlijk gewoon benieuwd wat ik in de pap te brokken had… Ik begrijp het wel…

Ik weet ook wel dat ik door sommigen gelezen word en dat er mensen zijn die niet reageren… Ik kan het alleen jammer vinden als dat gebeurt omwille van het feit dat er een oordeel over mij gevormd is zonder mij te kennen. 

Het maakt niet uit. Ik ben blij als ik een lach of een traan of gewoon belangstelling kan opwekken met wat ik schrijf. 
Ik heb al met een paar mensen “persoonlijk” contact gehad via mail en heb er zelfs een gloednieuwe vriendin bij op FB… 

Zo fijn!

Being Mrs Brubeck…

Dat kan ik alleen maar zijn dankzij mijn man, mijn gezin en zeker dankzij jullie allemaal! Bedankt om te komen lezen, reageren en me te volgen!

Ik wens jullie allemaal een bijzonder 2016 toe!

Iemand zei leef iedere dag alsof het je laatste is…

Ik zeg leef iedere dag alsof het je alleréérste is.

Er is zoveel om je over te verwonderen en nog veel maar om naar uit te kijken!

Een verrassend nieuwjaar!!

Xxx Mrs Brubeck

  

 

Advertenties

Geschokt

  

Maar mama, dat gebeurt elk weekend hoor. Erg voor de security, maar al goed dat ze er zijn”.

Dat was het antwoord van Jongste toen ik vanmorgen geschokt reageerde op een filmpje dat hij me liet zien van GVA. Een jongen werd met Kerst genadeloos in elkaar geslagen, op zijn hoofd, hier aan een bekende discotheek…

De omstaanders stonden er letterlijk om en keken ernaar. Filmen, daar is tijd en aandacht voor, een helpende hand uitsteken????? Ho maar…. 

Nochtans ben ik er vrij zeker van dat 25 omstaanders heus wel 3 jongeren in bedwang kunnen houden…

Geschokt was ik…

Ik weet het wel, het heeft altijd bestaan, vechtpartijen op een fuif… Ik ben ook jong geweest :), en moest ook af en toe een zak diepvrieserwtjes tegen het blauwe oog van mijn broer houden. Maar het was toch van een ander kaliber…. Toen ging het nog om, en verbeter me als ik het fout heb, een robbertje worstelen als de een de ander zijn lief had “binnen gedaan”. Hield je daar een blauw oog aan over of een gekneusde vuist? Zeker wel…

Maar ik blijf geschokt…

Geschokt omdat “men” het nu fijn vindt om mensen letterlijk dood te trappen…

Geschokt omdat het “zomaar” gebeurt… Tenminste, dat komen mijn kinderen vertellen. Maar niet alleen mijn kinderen, je leest en hoort het zo dikwijls. Oh wee als je per ongeluk iemand aanraakt als je moet passeren. Of als je een trui aanhebt in een kleur die iemand niet mooi vindt, nog erger, van een bepaald merk, dat schijnt ook agressie op te wekken. 

Geschokt omdat er op een chirofuif ineens een hele bende opgetrommeld wordt uit Antwerpen om een aantal plaatselijke jongeren het ziekenhuis in te timmeren. Om een jongen, echt zomaar is uit het onderzoek gebleken, uit Rijkevorsel een mes in zijn lijf te komen steken… met de dood tot gevolg… 

Ik ben geschokt… Weet ook niet waarom het nu zo ineens naar boven komt. Het raakt me immers altijd als ik het hoor of zie.

Wat me misschien het meest raakt, is dat mensen elkaar niet meer durven helpen. En ik begrijp het wel hoor, je loopt een enorm risico zelf het ziekenhuis mee in te gaan… Ik weet ook niet wat ik zou doen als ik alleen getuige was van een vechtpartij… ik wil ook niet “heiliger zijn dan de paus”. En ik wil mijn kinderen absoluut nog geen wees maken.

Maar als ik beelden zie van een groep van minstens 25 mensen die staan te kijken en te filmen, dan krijg ik koude rillingen… 

Dan ben ik geschokt…

  



Warmte 

  
Er wordt veel gedeeld rond Kerst…

Wij vieren samen met onze kids, de ouders van B, mijn broer en zijn nieuwe vriendin…

Warmte staat centraal, verbondenheid (met een knipoog naar Bentenge), samenzijn met de mensen die je het nauwst aan je hart liggen…

Kerst was:

•heeeeel veel kadootjes uitdelen, gewoon omdat we dat fijn vinden om te doen, van de dankbaarheid die je daarvoor terugkrijgt…

•lang aperitieven, omdat niks moet…

•Jongste zien glunderen omdat hij van zijn 1ste loon een kadootje gekocht had voor ons…

•een lief gebaar van de nieuwe schoonzus omdat ze zich welkom voelt bij ons…

  
•een fijn, onverwacht mailtje ontvangen van Mr Pannenkoek…

•een nieuw kleedje mogen aandoen waarvoor ik veel complimentjes kreeg… (En waar mijn schoonvader vandaag, nuchter, nog over spreekt 😉 )….

•B me heel de dag verliefd heeft lopen aankijken…

•mijn broer een fantastische ijstaart NIET in de diepvries gezet had, en we die uit de doos moesten uitlepelen…

•ik samen met B een lekkere maaltijd in elkaar gebokst heb voor en die bijzonder geslaagd vond 🙂

•ik een lelijke “totter” gemaakt heb over onze labrador die overal in de weg liep, maar waar ik nooit kwaad op kan zijn…

•speciaal, omdat Middelste en Schoondochter hun relatie een kans willen geven en wij zó blij zijn om hen terug gelukkig te zien…

•ik, die heel blij was met haar supermooie kadootjes!!

•een zeer warme connectie met mijn broertje, lieflijk…

•Oudste, die meer licht gaf dan de kerstboom, omdat ze zo straalt door haar zwangerschap!

•aanschouwen dat iedereen genoot van elkaars gezelschap, ongedwongen..

•B, die zijn vader moest gaan troosten omdat hij verdriet had om zijn “verloren” zoon en het daar nog altijd zéér moeilijk mee heeft…

•wij allemaal in tranen van ontroering toen Middelste moest wenen toen hij gevraagd werd peter te worden van kindje van zijn zus…

  
Kerst was warm en we prijzen ons gelukkig dat we het samen kúnnen vieren, mijn mama in gedachten bij ons…

We koesteren wat we hebben, wetend dat het niet evident is…

Ik wens jullie allemaal die warmte toe! Écht en gemeend van harte!!

Liefs

Mrs Brubeck.

  

Being a mom

  
Lieve zoon,

Ik wil luisteren naar je vragen, je een antwoord helpen zoeken.                     En zelfs als er geen antwoord is, weet dan, dat ik toch gewoon wil luisteren naar jou.

Je mag je hart uitspreken, je moet niet, maar het kan.

Doe het niet om mij, voel je nooit gedwongen. Misschien volstaat het al te weten dat er iemand is bij wie het kan.

Ik wil je nooit veroordelen, wat er ook in je leven gebeurt… Zelfs als je hopeloos in de knoei zit…

Je mag komen, en de deur van mijn hart zal altijd voor je openstaan.

Je hebt het moeilijk nu, ik weet het. Je worstelt met je gevoelens omdat je onzeker bent. 

Toen ik gisterenochtend je stil in de zetel aantrof, wist ik feilloos dat het niet goed met je ging. Je vriendin had nog bij ons moeten zijn… we gingen gezellig samen ontbijten…

Je excuus was doorzichtig, je bent eigenlijk een open boek.

Maar je kon praten met ons, over je relatie, je gevoelens… Het gaat al een tijdje een beetje moeilijk, jullie hebben het allebei druk en dat kan stress brengen binnen een relatie.

Je bent altijd een beetje een plantrekker geweest, op alle vlakken! Je bent een trouwe vriend voor je kameraden, ze dragen je op handen. Je bent een lieve (meestal toch 🙂 ) broer, je gaat door een vuur voor je oudere zus en je jongere broer(tje). We zijn trots op je en alles wat je doet.

Twee jaar geleden bracht je Schoondochter mee, een tof meisje met het hart op de juiste plaats. Ook wij gingen snel van haar houden. Jullie relatie is pittig, alletwee een sterk karakter… Maar jullie waren gelukkig en dat is alles wat je als ouders wil zien. Ons gezin wordt alleen maar groter en dat vinden we echt geweldig!

Maar…Er zit een kink in de kabel en het raakt je. Je weet niet zeker of het goed komt. Een adempauze werd ingelast… zelfs Kerst vieren jullie niet samen. 

We zien dat je ongelukkig bent, ze geeft geen teken van leven… En dat doet pijn lieve schat. We kunnen er voor je zijn, met je praten, naar je luisteren en je knuffelen. Gelukkig doe je dat op je 22e nog altijd graag.

We kunnen je momenteel alleen onze liefde geven, de warmte van een veilige thuis, waarin je jezelf kan zijn! 

Wij blijven je ouders, voor altijd, no matter what. We hopen zo dat het in orde komt, samen met jou.

Maar welke kant het ook opgaat, je redt het wel! Je bent een sterke, fijne man en je komt wel op je pootjes terecht!

Ps: Een lichtpuntje ligt klaar onder de kerstboom, je wordt peter van het kindje van je zus, je weet het nog niet, maar hoopt er stiekem op… Het zal je toch een beetje een fijne Kerst bezorgen en iets om naar uit te kijken!

Liefs

Mama x

Echte vriendschap

  
Een tijdje geleden schreef ik in mijn log “where did we go wrong” over hoe het contact verwaterde tussen mij en een zeer goede vriendin…

Ik had jullie beloofd, als ik de moed vond om mijn stoute schoenen aan te trekken, om er verslag van uit te brengen.

Zo gezegd, zo gedaan….

Na lang en breed met B over de situatie gepraat te hebben, het waren immers ook vrienden voor hem, vonden we het toch beter om “het” gewoon te weten. Een mail werd opgesteld met de vraag waarom, sinds wij ze de laatste 2 keer hadden uitgenodigd, we niks meer van hen hoorden. Het antwoord was ontnuchterend, “jullie zijn al even uit onze gedachten…”, ze vonden blijkbaar de laatste bijeenkomst niet zo gezellig, maar achtten het niet nodig om ons dat even te zeggen..

Dus als ik na al die tijd niet gemaild had, hadden we dat nooit geweten…

Jammer, oprecht jammer…

Maar zo hoeft een vriendschap niet voor mij, voor ons.

Het heeft me doen nadenken, 2015 is voor mij wel een jaar geweest waarin ik heel veel nagedacht heb. Over vanalles en nog wat, maar vooral wat nu belangrijk, echt belangrijk is.

Mijn gezin op de 1e plaats, daar komt niks of niemand tussen! 

Familie, in de vorm van de ouders van B en mijn broer. 

En onze vrienden, echte vrienden…

Wat betekent dat dan? 

Echte vrienden, daar kan je altijd op rekenen… het maakt niet uit waarom. Het is ook niet belangrijk hoe dikwijls je ze ziet, maar je weet dat ze er altijd zijn. Meestal leer je ze echt kennen als het wat moeilijk gaat, er dan voor elkaar zijn is cruciaal. Toen B zo ziek was 2 jaar geleden, wisten we onmiddelijk op wie we zonder aarzelen konden rekenen.

Het was zo belangrijk om de mensen rond ons te hebben bij wie we onszelf konden zijn. Een luisterend oor, lieve woorden en gewoon veel warmte.

Want daar draait het gewoon altijd om… jezelf niet anders hoeven voordoen om de “lieve vrede” te bewaren. Ook als we iets niet prettig vinden of gewoon van mening verschillen, moet dat gewoon gezegd kunnen worden. En dat geldt langs 2 kanten 🙂 .

We koesteren ze, onze vrienden, en laten dat ook echt zien. We krijgen er veel voor terug.

Het verhaal van de “verloren vriendschap” stopt hier, we steken onze energie in mensen die het echt waard zijn…

Ik wist niet dat in jouw ogen een wereld vol vriendschap lag…

Ik wist niet dat in jouw hart een eindeloos vertrouwen lag…

Ik wist niet dat ik in jouw handen mijn zorgen geven kon…

Ik wist niet dat je me kende en begreep…

Ik wist niet dat je mijn vriend was…

Tot… Je bent weggegaan…

  

Help, mijn man is….

“EEN HOBBYKOK”

Sinds een jaar of 3 vieren we Kerst steevast bij ons thuis met onze kinderen en de ouders van B, Mr en Mrs Brubeck senior. We vinden het belangrijk op die dag ons gezin samen te hebben en van elkaar te genieten…

Lekker eten, een goed wijntje en veel kadootjes horen daar zeker bij.

We verzorgen het graag goed, als we gasten krijgen maken we met veel liefde een lekkere maaltijd. Koken heeft voor mezelf weinig geheimen, ik moest al op jonge leeftijd het roer thuis overnemen en leerde van mijn mama nog een paar lekkere recepten maken. Ik probeer afwisseling te brengen en maak geregeld iets nieuw klaar.

Nu is mijn wederhelft nooit een keukenprins geweest, integendeel :), maar de laatste tijd vindt hij het leuk om af en toe de keuken in te duiken…

Fijn hoor, aangezien hij op vrijdag soms thuis werkt, verrast hij me met een lekkere maaltijd.

Maaaaaaar…. dit weekend ging Mr B kaaskroketten maken…. Kwestie van iets lekker te serveren op Kerstdag! 

Met hulp van Dhr Jeroen Meus ging hij aan de slag, een recept voor 8 personen, ik heb een aantal keer een bezorgde blik geworpen in onze keuken… Doe me er aan denken dat ik Jeroen een mail stuur om te zeggen dat zijn recept voor 8 personen wel voor 88 personen blijkt te zijn…

  
Een rampoefening op mijn werkblad, een verschrikkelijke smosboel, maar Mr B hield koppig vol :).

  
Na 3 dozen eieren en 2 pakken paneermeel verder, gaf hij er dan toch de brui aan. Een stuk of 20 kroketten gingen de diepvries in, ik ben benieuwd hoe ze eruit gaan komen. 

  
Jaja, ik weet het… veel punten voor vorm gaat hij niet krijgen.

Na een uur te hebben gespendeerd aan het schoonmaken van de keuken, kwam er wel een heerlijk brood uit de oven, want dat kan hij echt… Dat had hij tussendoor nog even gemaakt…

De appel valt natuurlijk niet ver van de boom, na nooit de bakkerij van zijn ouders te willen overnemen, gaat hij nu ineens brood bakken…

  
  
Het moet gezegd, het is echt lekker…

Ik hoop alleen dat hij nooit aan garnaalkroketten begint :).

Wandelen met bomen

“Seffens die stomme kerstboom halen en binnenzetten..”

Dat waren de woorden van  Mr Brubeck vanmorgen aan de ontbijttafel. Zoals de meesten van jullie lazen in één van zijn vorige blogs, werd er dit jaar terug gekozen voor een echt exemplaar. Ik geef toe, een en ander kwam tot stand omdat Oudste haar zinnen op onze nepboom gezet had… En neen, ik had haar daar NIET toe aangezet 🙂 .

Een compromis werd gevonden, B mocht zijn gekleurde lampjes houden, die niet flikkeren voor alle duidelijkheid, en de nepboom verhuist naar Oudste.

Vanmorgen ging B met Jongste de échte boom halen. Een gehucht verder kweekt en verkoopt een koppel kerstbomen voor de democratische prijs van 9 euro… Ze worden pas uitgedaan als je ze komt halen en blijven daardoor heel lang staan zonder al te veel “af te vallen”… Niet al te veel inspanning dus om te gaan halen, misschien lukt het zelfs te voet, maar dat krijg ik heel zeker niet verkocht aan mijn lieftallige wederhelft! 

  
B in aktie…

Vroeger, toen mijn mama nog leefde, werd er ook altijd een echte kerstboom in huis gezet. Er was toen misschien zelfs nog niet echt sprake van nepbomen…. De boom werd een paar dagen voor Kerst “gehaald” en door mama en mij opgetuigd. 

Ik moet hier wel een bekentenis doen, mama en ik waren eigenlijk “dieven”. 

In mijn puberjaren werd ik een beetje mollig :), aanvankelijk vond ik dat niet echt een probleem, maar toen er aandacht voor de jongens kwam kijken moest er wel iets gebeuren.

Mama ging toen al elke avond 10 km stappen met onze Duitse Herder, “Oeta”…

  
Ik besloot met haar mee te gaan, 2 vliegen in 1 klap! De kilo’s vlogen eraf en de moeder-dochterband werd alleen maar hechter! Lange gesprekken, lachen, zwijgen… alles kon. 

Wij woonden in het landelijke Schilde, helemaal achterin, kwamen tijdens onze wandelingen geen sterveling tegen. We passeerden langs velden, bossen en weilanden met hier en daar een huis.

Waarom een kerstboom kopen als we er zoveel op onze route tegenkwamen??? Dat deden we dus een paar jaar lang. Kwamen we ergens een leuke boom tegen, dan deden we die uit en wandelden er tussen ons in mee naar huis. 

Aangezien het rond die tijd van het jaar ’s avonds donker is, ging dat perfect. Als er een auto aankwam of er passeerde een toevallige fietser of voetganger, dan werd de boom gewoon even aan de kant gesmeten om daarna gewoon tussen ons in verder mee te wandelen…

We hadden evengoed eentje kunnen gaan kopen hoor, maar dat had bijlange niet zo plezant geweest.

Het is een fijne herinnering aan mijn jeugd waar ik elke Kerst met veel plezier aan terug denk! Ook al was ons “wandelen met bomen” misschien niet helemaal correct.

En jullie, ooit iets uitgespookt wat eigenlijk niet kon, maar waar je geen spijt van hebt??