“Vaderliefde”

  
Vanmorgen kwam B binnen met de mededeling: ” Je vader heeft me geholpen om mijn 10km op wolkjes te laten lopen…”

Que???? Net onder de douche vandaan maakte die opmerking me op slag helemaal wakker.

“Ik heb heel het gesprek in mijn hoofd al gevoerd, wat ik allemaal ga zeggen als hij uiteindelijk eens belt… en hij zal niet weten waar hij het heeft…”

Ik ben er klaar mee, maar ik weet wel zeker dat mijn vader dat niet weet, niet beseft. Eigenlijk moet je hem echt kennen om te begrijpen wat ik bedoel… Als je hem ontmoet kan hij charmant zijn (waarschijnlijk ook de reden waarom mijn mama destijds voor hem gevallen is), maar hij valt snel door de mand. Begint direct te klagen over zijn gezondheid en hoe moeilijk hij het wel niet heeft…

Ik denk niet dat ik ooit iemand gekend heb die zo egocentrisch is als mijn vader.

Het begon allemaal 31 jaar geleden onmiddelijk na de dood van mama.

Je partner verliezen moet verschrikkelijk zijn, ik wil het me zelfs niet voorstellen… maar er bleven wel 2 kinderen achter om voor te zorgen. Dat lukte niet, er werd wel voor eten gezorgd en kleding ging ook nog, maar verder dan dat ging het niet. Ik werd op slag volwassen op mijn 18, nam het huishouden op me en ondernam ook een poging om te gaan studeren.  Verder moest ik thuis sterk zijn om scheidsrechter te spelen tussen mijn puberende broer en mijn vader. Hard…

Wat was ik blij om Mr B te leren kennen, ik klauterde uit een emotioneel dal dankzij hem en werd door zijn ouders warm onthaald…

Mijn vader leerde al snel een weduwe kennen waar het mee klikte. In eerste instantie vonden wij dat prima, hij was zowaar af en toe te genieten. Maar zijn aandacht dreef helemaal weg van zijn kinderen.

Toen B en ik beslisten om te trouwen werd het ouderlijk huis direct verkocht en mijn broer, toen amper 20, werd op een appartement gestoken. Er was zogezegd geen plaats voor hem bij mijn vader en zijn nieuwe vrouw. Voor haar kinderen natuurlijk wel…

Mijn vader is van het principe “kinderen moeten bij hun ouders langs gaan en niet omgedraaid”, met als gevolg dat we hem dus nooit zagen, tenzij hij uitgenodigd werd voor een verjaardag. Interesse…nihil, op geen enkel vlak.

Toen Middelste geboren was, wilden B en ik eens een weekendje (lees: 1 nachtje) weg met zijn tweetjes. Op de vraag of onze twee kindjes bij hen konden overnachten kregen we een ontnuchterend antwoord…”daar gaan we niet mee beginnen”… We wisten niet goed wat we hoorden. Weken heb ik niks van me laten horen, zo verdrietig was ik. Als klap op de vuurpijl brak mijn broer zijn 2 polsen en kon niet alleen wonen voor een tijdje. Jullie raden het al, er was geen plaats voor hem bij onze dierbare vader. Een paar weken later werd de stiefbroer wel in huis genomen omwille van even geen slaapplaats te hebben. 😦

We hebben de vraag nooit meer gesteld om af en toe onze kinderen op te vangen, maar natuurlijk verspraken haar kinderen zich en wisten we dat haar kleinkinderen wel opgevangen werden. Nog altijd trouwens.

Enfin, ik heb het hem een paar jaar geleden allemaal gezegd, toen hij vroeg om eens te praten. Hier bij ons thuis, wij samen, zonder B en zonder stiefmama. Ik heb me aan de feiten gehouden, maar wel duidelijk gemaakt dat het voor ons zo niet verder moest. Hij ontkende alles “dat is toch niet waar L****ke”…

Er valt niet mee te praten, hij heeft het toch oh zo moeilijk. 

Het zorgde voor een inhoudsloze vader-dochter-schoonzoon-kleinkidsrelatie. Ik weet dat dat nooit meer zal veranderen.

Hij mist zoveel…

Hij heeft zelfs even gedurfd om te zeggen dat hij niet op B zijn 50e verjaardag kon komen, want zover rijden (Schilde-Hoogstraten) ’s avonds, dat kon hij niet meer… Hij is 75 en piekfijn in orde hoor. Toen ik hem zei dat B en ik dat niet op prijs zouden stellen, zijn ze een uurtje aanwezig geweest…

Hij mist zoveel…

Zijn kleinkinderen bijvoorbeeld, die dragen mijn schoonouders op handen, geven veel liefde en vriendschap en krijgen véél aandacht en liefde terug… Én… interesse in alles wat ze doen. Mijn vader toont niks interesse, met als gevolg dat ze ook niet om hem geven.

Oudste is bijna een jaar geleden op zichzelf gaan wonen, hij heeft nog niet 1 keer gevraagd om eens bij haar langs te gaan. Waarschijnlijk zal ze het hem ook niet vertellen dat hij overgrootvader wordt…

Mijn vader mist veel…

Het laatste contact dateert van 5 maanden geleden, toen Jongste hem uitnodigde op zijn 19e verjaardagsfeestje. Hij kon niet komen -en dit is niet verzonnen-omdat hij op de vogels van zijn buurman moest letten.

Ondertussen moet hij al verhuisd zijn, we kregen een sms met de melding “dit is ons nieuwe telnr…”

Meer niet… 

Ik mocht van B (die iets minder impulsief is dan ik) niet terugsturen: “dat van ons is nog altijd hetzelfde”.

Het is over, ik kan en wil me niet meer laten raken…

Hij mist zoveel…

Hij oogst wat hij zaait…

Advertenties

48 gedachtes over ““Vaderliefde”

  1. Oh zo moeilijk. Als kleinkind van een oma en opa die precies zo zijn heb ik de keuze gemaakt om niet meer te bellen en niet meer op te nemen. Geen energie meer aan verspillen, dat doet minder pijn dan het blijven proberen en hopen. Maar beide doet pijn, het blijft toch familie en voor jou nog veel ‘dichterbij’ dan een opa en oma.

    Liked by 1 persoon

  2. Men zegt altijd.. : ‘Laat het los’.. Maar zo makkelijk is dit niet. Men blijft alsmaar hopen (zelfs tegen beter weten in), dat het allemaal wel zal veranderen, dat het allemaal goed komt..
    Het doet pijn. Heel veel pijn. Ik begrijp je helemaal.
    Gelukkig was mijn papa niet zo. Maar de rest van de familie daarentegen 😦
    Jammer .. heel erg jammer.. want het is en blijft toch familie.

    Liked by 1 persoon

  3. Oh wat moet dit pijn doen. Een vriendin van mij heeft dit ook meegemaakt ik heb van dichtbij haar verdriet gezien. Ze wilde best loslaten en toch kon ze dat niet. Je wilt als kind goedkeuring van je ouders, je wilt af en toe leunen, ik heb gelukkig heel lieve ouders, en schoonouders, maar ik snap je verdriet. Maar wat je zegt het is zijn verlies . Jij bent een rijk mens met lieve man fijne kinderen en straks een kleinkind, die waarderen je tenminste wel.

    Like

  4. Maar neemt niet weg dat het moelijk is… Op bepaalde momenten hoop je dat hij ineens anders zal reageren… Dat blijf je hopen….
    Omdat het toch je vader is……
    Hij mist inderdaad heel veel!! Zo zonde…. Vooral voor hem

    Like

  5. Onbegrijpelijk dat ouders zo gevoelloos kunnen zijn 😦 Voor uw kinderen zou je toch hemel en aarde bewegen?? Goed dat je het kunt loslaten of het tenminste toch probeert…al zal het wel pijn doen ondanks alles 😦 Zo wreed dat je vader meer geeft om zijn ‘nieuwe’ gezin dan om zijn eigen vlees en bloed. Al vind ik het eigenlijk wel een juiste beslissing. Op den duur verspil je teveel energie aan iemand die het niet waard (dat is grof gezegd maar ik kom niet direct op een mildere iets) is, energie die je beter kan benutten voor mensen die er echt toe doen.

    Like

  6. Heftige ‘jeugd’ moet je hebben gehad. Hij is duidelijk zijn interesse in jou (jullie) kwijt geraakt, en dat nadat je ook al je moeder had verloren. Vijfenzeventig of niet, het is nooit te laat om de juiste weg terug in te slaan. Hopelijk heeft het vorige gesprek toch iets in hem wakkergeschud. Dat hoop ik intens!

    Like

    1. Tot mijn 18 geweldige jeugd hoor, ook al zat mijn vader altijd in zijn duivenkot :(, hij ging bv ook nooit mee op reis ofzo…
      En ik vrees dat hij nooit de juiste weg zal vinden, maar het maakt niet meer uit! 🙂

      Like

  7. Ah ja vaders, ik heb er dus ook weinig mee, mijn vader liet mij in de steek toen ik een tiener was, leeft ook nog, maar echt nihil.. ik ben zijn dochter niet zegt hij dan ook. Om dan de geschiedenis opnieuw aan mij voorbij te zien trekken met mijn eigen dochter en haar vader, hij wil haar niet zien, ze heeft pas geleden nog een poging gedaan, hij wist haar geboortedatum niet eens meer? Zijn eerst geborene?

    Ja, ze missen veel, heel veel….

    Ik snap je ❤

    X

    Like

      1. yep…. hier helemaal verbroken dus, ooit heeft mijn oma nog gezorgd dat ik mijn half zusje en broertjes nog wel zag, maar sinds zij niet meer is.. nothing…

        Like

  8. Het is bijna niet voor te stellen, er is overal wel eens iets natuurlijk maar uit wat je vertelt komen toch wel tamelijk onbegrijpelijke dingen naar voren. Zoals je zelf al zegt, de man weet niet wat hij mist maar als een gesprek niets heeft opgelost zou ik ook niet weten wat je nog kunt doen.

    Like

  9. Dat hij zoveel mist, is uiteindelijk zijn keuze. Zelf voelt hij allicht geen enkel gemis.
    Ik snap niet dat mensen zo egocentrisch, hardvochtig en verstoken van alle inlevingsvermogen kunnen zijn.

    Like

  10. spijtig dat alles zo verlopen is met je vader en zijn nieuwe vrouw.
    Maar hij beseft echt niet wat hij mist blijkbaar.
    Maar ik zou er ook geen moeite meer voor doen, concentreren op de fijne momenten met jullie eigen gezin, Mrs.

    Like

  11. Oh zo jammer! Ik ben opgegroeid zonder vader en met een moeder (heb ze al 3 jaar niet meer gezien) die mij geen jeugd gegeven heeft zoals een jeugd zou moeten zijn… het loslaten deed even pijn… maar was zo’n opluchting… zoals je zegt… je oogst wat je zaait!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s