Maand: november 2015

Mag het ook eens kort zijn?

  
Een weekend weg met mijn liefste “B”… Zomaar….

Genieten van de mooie natuur

  
Samen stil zijn en beseffen dat de natuur rustgevend kan zijn…

 
Een gezellig restaurantje zoeken…

 
De plaatselijke horeca steunen…

  
 Een super B&B ontdekken om even helemaal te verdwijnen…
Fikse wandelingen te maken met verhelderende gesprekken….

  
Gewoon… Een weekend genieten!!

Advertenties

Lunchdate… “Recht van antwoord”

  
Luisteren, dat is wat ik vanmiddag gedaan heb, lang luisteren…

Naar iemand die het nodig had, die het nodig had om haar verhaal te vertellen aan mij…

Ik moet toegeven, het contact was wat verwaterd. Express? Nee, of ja, misschien toch een beetje.

Vorige week kwam Oudste thuis met een verhaal dat voor mij de aanleiding was om terug contact te nemen. 

Het begon allemaal vorig jaar ergens in mei, bij de buren aan de overkant. Toen ik daar op een middag binnengewaaid kwam om door de dochter mijn haar te laten knippen, trof ik buurvrouw in tranen aan. Buurman had haar van de ene dag op de andere voor een voldongen feit gesteld. (Ik weet het wel, voor sommigen onder jullie is dit een herhaling). “Het is over, ik heb iemand anders en ik wil dat je gaat”.

In het begin dachten én zeiden we, “ heb je dat nooit zien aankomen dan?”

Blijkbaar werkt het zo niet en komt de bedrogen en niet meer nodige partner meestal uit de lucht gevallen. 

We vonden het erg, B en ik, maar ook Oudste, die nauw bevriend was met de dochter en erg onder de indruk was van het gebeuren. We hebben er veel met onze kids over gebabbeld, dat zulke dingen kunnen gebeuren en ze ook gerustgesteld, want uiteraard weten ook zij dat dat overal kan voorvallen. 

In het begin kwam buurvrouw veel langs om te babbelen, we hebben altijd geprobeerd om er voor haar te zijn, maar toen we kort voor de zomer zelf in woelige wateren kwamen, (en nee, niet om dezelfde reden, om alle misverstanden uit de wereld te helpen) hebben we wat afstand gehouden. We hadden de energie voor onszelf nodig.

En zo verloren we elkaar een beetje uit het oog….

Een week of 2 geleden kwam Oudste vertellen dat bij buurvrouw borstkanker vastgesteld was. 

Zucht, en niet voor mezelf!

Waarom toch? En waarom nu ook juist zij? Ze had het al zo moeilijk…

Misschien niet de juiste, maar wel de directe reden voor mij om haar een groot boeket bloemen te gaan geven met de vraag of ze iemand kon gebruiken om mee te praten.

Het werd mijn lunchdate vanmiddag… 

Een beetje te laat (ze had net bestraling gehad), kwam ze fris de zaak binnen waar we hadden afgesproken… Ze zag, ziet er goed uit. Dat vindt ze belangrijk en ik begrijp het volledig! Ze wil niet het gevoel hebben afgeschreven te zijn, vervangen door “een jonger, strijkplankachtige figuur”… ik herhaal haar woorden. 

Haar ziekte is hard en maakt het emotioneel herstel na het bedrog des te moeilijker. Ze is eenzaam, zo eenzaam…, ook al heeft ze haar kinderen en vrienden. Iemand om naar huis te komen, die er altijd voor je is…. 😢

Maar het allermoeilijkste, “ik heb recht op antwoorden, ik kan het zo niet verwerken, waarom???? Wat ben ik nog waard, als ik zelfs geen recht heb op antwoord?”

Na lang luisteren heb ik toen even ingegrepen. Haar op een kordate manier gezegd dat ze een fantastische vrouw is die veel waard is. 

Het is blijven hangen, het “recht op antwoord”… Het zal nodig zijn om een aantal dingen te kunnen plaatsen. Ik hoop dat ze het ooit krijgt, maar ik vrees ervoor. 

Ieder van ons heeft recht op antwoord(en), we vinden ze alleen niet altijd…

  


I love my family#boostyourpositivity

  
Ik wil niet achterblijven…

Trots op mijn, ons gezin…

Mr Brubeck en ik zijn jong aan kinderen begonnen. Dat wil zeggen, we kenden elkaar al 5 jaar en hadden genoeg geoefend vonden we. Tijd om aan het echte werk te beginnen 🙂 .

Oudste, onze enige dochter, was na een zware zwangerschap ( dat mag je zeer letterlijk nemen) en 30 uur durende bevalling onze eerste oogappel… Voor onze 30e verjaardag werd ons gezin vervolledigd met nog 2 zonen.

Je hoort het cliché nog elke dag, “geniet ervan want voor je het weet zijn ze groot”. Dat besef je echt niet op het moment dat je in de pampers en de fruithapjes zit. Wat je wel onmiddelijk weet is dat je leven compleet verandert, je voelt een onvoorwaardelijke liefde en een verpletterende verantwoordelijkheid die nooit meer weggaat.

Heerlijk, die kindertijd…

Ik moet toegeven dat we nu soms aan elkaar vragen “weet jij nog wat we allemaal deden met onze kleintjes…”  Het was wel allemaal druk en door de routine word je wel een beetje geleefd, maar dat hoort bij een gezin met jonge kinderen zeker? 

Ik moet zeggen dat ik de periode van kleuter-en lagere school een “onbezorgde en beschermde” periode vond. Kinderen worden op die leeftijd toch niet echt geconfronteerd met problemen. We hebben eigenlijk genoten van hun vrolijkheid. Als koppel hebben we er altijd over gewaakt om niet voor elkaar “mama en papa” te zijn. Op tijd en stond van elkaar genieten. De kinderen worden daar alleen maar beter van! 

Eens het middelbaar daar was en de puberharen de kop begonnen op te steken gingen we een iets turbulentere periode in… Oudste moest de weg banen voor haar twee broers. En dat heeft ze grondig gedaan… Ik geef toe, het rebelleren beperkte zich tot verbaal “geweld”, waar we soms geen raad mee wisten. Achteraf schreef ze ons briefjes hoe graag ze ons zag en hoeveel spijt ze had :), ik heb ze nog allemaal…

Middelste is altijd een “einzelganger” geweest, had af en toe een “onbegrepen” moment. Hij bezorgde ons vooral een paar grijze haren door zijn betweterige houding. Dat is er nog niet helemaal uit trouwens 🙂 .

Jongste is echt “de jongste”… veel te naïef en speels. Ook de sponsor van de plaatselijke horeca waar hij elk weekend de deuren mee sloot. Nu hij aan het werk is, zien we hem met de dag volwassener worden!

Achteraf zeg ik.. heerlijk, die puberjaren…

  
We kijken met een tevreden blik terug, het zijn toffe jongvolwassenen geworden die hun weg wel vinden. En ook wij hebben geleerd uit de weg die we samen aflegden…

Wat heb ik als belangrijkste ervaren in het parcours dat we samen deden??

Dat er maar één ding belangrijk is, mijn gezin! Mijn man en mijn 3 kinderen… en binnenkort het 1ste kleinkind! 

  


Hartverwarmend

Moe en verward werd ik “vanmiddag” terug wakker… een beetje grumpy ook.

Was om 3u opgestaan om Oudste naar Schiphol te brengen, die gaat een weekje naar de zon met haar vriendin (=ietsiepietsie jaloers)…

Aangezien dat al gauw een uur of 3 rijden is ben ik toch maar terug ons bed ingekropen om fit te kunnen gaan werken vanmiddag…

Ik geef toe, ik heb een paar emotionele dagen achter de rug met het daarbij horend slaapgebrek..

In mijn badjas en op blote voeten (pantoffels heb ik niet), sloop ik naar de brievenbus… stel je voor dat de buren mij zo zien 🙂 .

Ik keek eerst een beetje vreemd naar het kaartje dat erin stak, L*** Brubeck, Hoogstraten… ??

  
Zo lief, Morgaine, die een kaartje naar me stuurt, zomaar…. 

Het toverde een grote glimlach op mijn gezicht en ik werd op slag happy! 

Na het superleuke kadootje van Eilish begin ik zowaar een beetje te blozen.

Ik ga dus van de gelegenheid gebruik maken om al mijn volgers en lezers, en tot mijn grote verbazing zijn dat er al wel wat, uit de grond van mijn hart te bedanken.

Gewoon omdat jullie me af en toe bezoeken en volgen wat ik zoal uitspook… En voor de mooie, oprechte reacties!

Dank jullie en vandaag speciaal Morgaine!! 

  

Mijn lief

Ik heb je lief

“Ik heb je liever dan brood, ook al zegt men ook dat het niet kan, en al kan het ook niet.

Ik heb je liever dan vrolijkheid of regen, liever dan de stilte van drie uur in de rustig in-en uitademende nacht.

De meeuwen scheren overdag met hun vleugels langs de blonde warme lucht. De wilde bloemen staan te lachen in het warme bad van de zon.

De zon danst zijn toch maar kleine rol met zoveel overgave dat het heel stil wordt, hier, in dit deel van het heelal.

Ik heb je liever dan brood, al zegt men dat het niet kan. 

Liever dan vrolijkheid of regen,

Liever nog dan ik heb je lief…”

Dank je, lieve “B”, dank je…

  • Om 31 jaar geleden je oog op me te laten vallen.
  • Om me lief te hebben in wat toen een zware periode voor me was.
  • Om samen met mij te dromen, lachen, praten, huilen…
  • Om mij zo goed te kennen zodat ik me veilig voel
  • Om me mezelf te laten zijn
  • Om mijn soulmate te zijn, de enige…
  • Om jouw soulmate te mogen zijn, de enige…
  • Om een prachtige vader te zijn voor onze kinderen
  • Om jezelf te durven zijn bij mij
  • Om me te vertrouwen
  • Om je persoonlijkheid, je warme karakter
  • Om de mooie gesprekken die we voeren
  • Om het verdriet dat we samen kunnen delen
  • Omdat ik eindeloos trots op je kan zijn
  • Omdat je kwetsbaar durft op te stellen
  • Omdat je zo mooi kan schrijven
  • Omdat je er ALTIJD voor me bent

Dank je , gewoon omdat jij, jij bent!

  


“Vaderliefde”

  
Vanmorgen kwam B binnen met de mededeling: ” Je vader heeft me geholpen om mijn 10km op wolkjes te laten lopen…”

Que???? Net onder de douche vandaan maakte die opmerking me op slag helemaal wakker.

“Ik heb heel het gesprek in mijn hoofd al gevoerd, wat ik allemaal ga zeggen als hij uiteindelijk eens belt… en hij zal niet weten waar hij het heeft…”

Ik ben er klaar mee, maar ik weet wel zeker dat mijn vader dat niet weet, niet beseft. Eigenlijk moet je hem echt kennen om te begrijpen wat ik bedoel… Als je hem ontmoet kan hij charmant zijn (waarschijnlijk ook de reden waarom mijn mama destijds voor hem gevallen is), maar hij valt snel door de mand. Begint direct te klagen over zijn gezondheid en hoe moeilijk hij het wel niet heeft…

Ik denk niet dat ik ooit iemand gekend heb die zo egocentrisch is als mijn vader.

Het begon allemaal 31 jaar geleden onmiddelijk na de dood van mama.

Je partner verliezen moet verschrikkelijk zijn, ik wil het me zelfs niet voorstellen… maar er bleven wel 2 kinderen achter om voor te zorgen. Dat lukte niet, er werd wel voor eten gezorgd en kleding ging ook nog, maar verder dan dat ging het niet. Ik werd op slag volwassen op mijn 18, nam het huishouden op me en ondernam ook een poging om te gaan studeren.  Verder moest ik thuis sterk zijn om scheidsrechter te spelen tussen mijn puberende broer en mijn vader. Hard…

Wat was ik blij om Mr B te leren kennen, ik klauterde uit een emotioneel dal dankzij hem en werd door zijn ouders warm onthaald…

Mijn vader leerde al snel een weduwe kennen waar het mee klikte. In eerste instantie vonden wij dat prima, hij was zowaar af en toe te genieten. Maar zijn aandacht dreef helemaal weg van zijn kinderen.

Toen B en ik beslisten om te trouwen werd het ouderlijk huis direct verkocht en mijn broer, toen amper 20, werd op een appartement gestoken. Er was zogezegd geen plaats voor hem bij mijn vader en zijn nieuwe vrouw. Voor haar kinderen natuurlijk wel…

Mijn vader is van het principe “kinderen moeten bij hun ouders langs gaan en niet omgedraaid”, met als gevolg dat we hem dus nooit zagen, tenzij hij uitgenodigd werd voor een verjaardag. Interesse…nihil, op geen enkel vlak.

Toen Middelste geboren was, wilden B en ik eens een weekendje (lees: 1 nachtje) weg met zijn tweetjes. Op de vraag of onze twee kindjes bij hen konden overnachten kregen we een ontnuchterend antwoord…”daar gaan we niet mee beginnen”… We wisten niet goed wat we hoorden. Weken heb ik niks van me laten horen, zo verdrietig was ik. Als klap op de vuurpijl brak mijn broer zijn 2 polsen en kon niet alleen wonen voor een tijdje. Jullie raden het al, er was geen plaats voor hem bij onze dierbare vader. Een paar weken later werd de stiefbroer wel in huis genomen omwille van even geen slaapplaats te hebben. 😦

We hebben de vraag nooit meer gesteld om af en toe onze kinderen op te vangen, maar natuurlijk verspraken haar kinderen zich en wisten we dat haar kleinkinderen wel opgevangen werden. Nog altijd trouwens.

Enfin, ik heb het hem een paar jaar geleden allemaal gezegd, toen hij vroeg om eens te praten. Hier bij ons thuis, wij samen, zonder B en zonder stiefmama. Ik heb me aan de feiten gehouden, maar wel duidelijk gemaakt dat het voor ons zo niet verder moest. Hij ontkende alles “dat is toch niet waar L****ke”…

Er valt niet mee te praten, hij heeft het toch oh zo moeilijk. 

Het zorgde voor een inhoudsloze vader-dochter-schoonzoon-kleinkidsrelatie. Ik weet dat dat nooit meer zal veranderen.

Hij mist zoveel…

Hij heeft zelfs even gedurfd om te zeggen dat hij niet op B zijn 50e verjaardag kon komen, want zover rijden (Schilde-Hoogstraten) ’s avonds, dat kon hij niet meer… Hij is 75 en piekfijn in orde hoor. Toen ik hem zei dat B en ik dat niet op prijs zouden stellen, zijn ze een uurtje aanwezig geweest…

Hij mist zoveel…

Zijn kleinkinderen bijvoorbeeld, die dragen mijn schoonouders op handen, geven veel liefde en vriendschap en krijgen véél aandacht en liefde terug… Én… interesse in alles wat ze doen. Mijn vader toont niks interesse, met als gevolg dat ze ook niet om hem geven.

Oudste is bijna een jaar geleden op zichzelf gaan wonen, hij heeft nog niet 1 keer gevraagd om eens bij haar langs te gaan. Waarschijnlijk zal ze het hem ook niet vertellen dat hij overgrootvader wordt…

Mijn vader mist veel…

Het laatste contact dateert van 5 maanden geleden, toen Jongste hem uitnodigde op zijn 19e verjaardagsfeestje. Hij kon niet komen -en dit is niet verzonnen-omdat hij op de vogels van zijn buurman moest letten.

Ondertussen moet hij al verhuisd zijn, we kregen een sms met de melding “dit is ons nieuwe telnr…”

Meer niet… 

Ik mocht van B (die iets minder impulsief is dan ik) niet terugsturen: “dat van ons is nog altijd hetzelfde”.

Het is over, ik kan en wil me niet meer laten raken…

Hij mist zoveel…

Hij oogst wat hij zaait…

Nieuwe man

  
Vrijdagavond….

Ik geen boodschappen doen en niet koken, een heerlijke combinatie!

B staat geweldig met mijn kadootje van Eilish en belofte maakt schuld! 🙂

  
Begin maar al jaloers te zijn…. Het was hééééérlijk!!!!

Als binnenkort de ovenwanten worden geleverd door Mr Pannenkoek, worden er ovengerechten gemaakt!

Fijn, een privékok in huis….