Maand: oktober 2015

Waar gaat het eigenlijk om#boostyourpositivity

  
Een onderwerp dat zo persoonlijk is, iedere mening zal zijn waarde hebben…

Ben ik tevreden met mijn lichaam of mijn “looks”? Nu wel…

Eigenlijk zou je deze vraag moeten beantwoorden op een aantal cruciale momenten in je leven, je krijgt telkens een ander antwoord. 

Als kind vond ik mezelf schattig, ik vermoed mijn ouders ook. Als ik de foto’s nu bekijk denk ik vooral met weemoed aan mijn mama die me niet tot nu heeft mogen kennen. Ze zou vooral zien dat mijn ogen nog altijd dezelfde zijn :).

  
  
Op dit moment zit ik goed in mijn vel, beter dan een aantal jaren geleden. Ik ben geen fotomodel en heb ook geen ambities om dat te worden. Uiteraard heb ik periodes gehad dat ik naar de WW wilde gaan, weken alleen maar sla at. Dat werkte altijd voor een bepaalde periode. Nu ik er al even niet meer mee bezig ben, gevarieerd probeer te eten en “ga lopen”, valt alles op zijn plooi. 

En eigenlijk, wat maakt het uit? 

Wat me eigenlijk dwars zit aan dit soort vragen is het weeral moeten uitleggen waarom je vindt dat je te dik, te mager, te lang of te kort bent. Want het begint al vroeg, de competitie… en ze stopt nooit. 

Veel pubers (vooral meisjes) krijgen hierdoor problemen waar ze vaak de rest van hun leven mee blijven zitten. Verschrikkelijk toch? “Moeten” beantwoorden aan een schoonheidsideaal dat hen via allerlei kanalen wordt opgedrongen.  Oudste is ondertussen bijna 25 en staat stevig in haar schoenen. Onlangs had ze het toch moeilijk, omdat een paar van haar vriendinnen bezig waren hoe dik ze zijn, met hun maatjes 38. Ik kan me voorstellen dat je op die leeftijd ook nog niet alles kan relativeren.

Jezelf leren aanvaarden is zo belangrijk en dat is moeilijk met al die prikkels van buitenaf. Gewaardeerd worden is het belangrijkste. Dat is bij mij absoluut het geval, vanaf het eerste moment dat Mr Brubeck zijn oog op mij liet vallen 31 jaar geleden voelde ik het, hij vindt me mooi zoals ik ben en vertelt me dat elke dag. Zelf mag hij er ook zijn hoor :).

Daardoor voel ik me goed, voel ik me vrouw, ook al heb ik geen maatje 38. 

Foto’s van mezelf in bikini or whatever op instagram, fb of mijn blog? Ik zie de relevantie niet, zelfs al was ik perfect… Mensen vinden me leuk (of niet) om wie ik ben.

En waar gaat het eigenlijk om????

Ik kreeg een half uur geleden te horen van mijn collega dat er een afwijking gezien is op haar mammo en dat ze volgende week een mri moet laten maken…

Vergeef me dat deze log daardoor een beetje gekleurd is…

Advertenties

Rendez vous

Toen Middelste 2 jaar geleden aan zijn studie in Gent begon en daar op kot trok, begon zijn toenmalige vriendin aan haar studie in Antwerpen. Ze hadden elkaar op school leren kennen en waren toen al iets meer dan 2 jaar een koppel. Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat ze niet echt “ons ding” was, maar dat is van ondergeschikt belang. Als je kinderen maar gelukkig zijn, niet? 

Het is even wennen de eerste weken als één van je kinderen op kot gaat, en dan bedoel ik het niet alleen praktisch… Je kan ook niet meteen meer reageren, troosten, praten, handelen als er emotioneel iets fout gaat. En dat gebeurde…

Amper één week nadat het koppel in aparte steden hun studie aangevangen had kreeg ik op het werk een mail. “Mijn relatie is gedaan mama“… 

Help, wat doe je dan, buiten je verslikken in je boterham? Direct bellen om te vragen of alles ok is en jezelf inhouden om niet in de auto te springen en naar Gent te rijden om je kind bij te staan. Je bent dan als ouder een beetje hulpeloos omdat er letterlijk een afstand is en je het liefst je kind in je armen wil nemen. 

Desondanks het feit dat “zij” er een punt achter gezet had omdat ze iemand anders leerde kennen, ging Middelste niet bij de pakken zitten. Integendeel, hij verwerkte de breuk wonderwel… Toen had “onze frank” al moeten vallen natuurlijk :). Ook hij leerde snel iemand anders kennen. Foto’s op facebook lieten hem veel te vaak in het gezelschap van één bepaald meisje zien…

We hebben hem even goede raad gegeven -ze mag GEEN reboundlove worden- en voor de rest ons vertrouwen en onze zegen! 

Het is een lieve “nieuwe schoondochter”, een pittige jonge dame die met haar twee voeten stevig op de grond staat en weet wat ze wil. Het klikt al meer dan twee jaar nu, ook met ons en de broer en zus. Afgelopen zomer hadden we met heel het gezin én aanhang een heerlijke vakantie! Ik weet het wel, ik moet het koesteren, het kan anders uitdraaien…

Ze heeft het wel niet makkelijk, het moet gezegd… Een paar jaar geleden werd haar thuis grondig ondersteboven gekeerd. Haar mama  besloot het gezin te verlaten om te gaan samenwonen met een vrouw. Niet simpel voor een puber om dat te verwerken denk ik dan. En dat merk je soms wel… Ze probeert er zoveel mogelijk te zijn voor haar papa en haar jongere zus, maar moet ook haar eigen weg zoeken… 

Mijn moederhart reikt zo dikwijls naar haar uit … ❤

Toen we vorig weekend terugkwamen van ons weekend in Boedapest, bleek haar papa de eerste deuk te hebben gereden in B zijn nieuwe wagen. Stiekem waren we al blij dat hij het gedaan had, want kwaad zijn op je eigen kinderen om zoiets is niet fijn. Maar  “schoonpapa” van Middelste moest wel op bezoek komen om papieren in te vullen. Gek, we hadden in de afgelopen twee jaar nog nooit contact gehad. Het was een beetje onwennig.

Ook niet met de “schoonmama(‘s).

Sinds kort “wordfeud” ik wel met haar en al chattend moesten we toch wel toegeven dat het misschien toch wel tijd werd om eens met zijn allen af te spreken om  elkaar eens te leren kennen. 

Het plan: B en ik, Middelste en Schoondochter, schoonpapa en schoonmama. Geen meervoud dus… 

Daar hadden B en ik het wel wat moeilijk mee, schoonmama 2  is immers de bonusmama van Schoondochter en dat gaat erg goed. Waarom zou zij dan niet mee mogen? B en ik hadden in ons achterhoofd het verhaal van “mijn zus”, die 17 jaar geleden ook bonusmama werd van twee jongens… Op de diploma-uitreiking van één van de jongens was zij niet gewenst :(. En dat notabene 10 jaar na de scheiding. Ik weet dat het haar nog altijd pijn doet als ze daar aan terug denkt. 

We legden het voor aan onze zoon en zijn lief.

Ze willen gewoon samenkomen met de “echte ouders” … Wij hebben ons daarbij neer te leggen, het is hun beslissing. Je kan alleen maar proberen je levenservaring te delen natuurlijk, de lessen moeten ze er zelf uit trekken. 

Volgende week is het dus zover, na twee jaar gaan we kennis maken met de ouders van de “schoondochter”… Het wordt een etentje in een brasserie hier vlakbij… We weten niet goed wat te verwachten en laten het gewoon pp ons afkomen. 

Ik houd jullie op de hoogte van de afloop! 

  

50 is het nieuwe 40


De titel van dit logje was gisterenavond zeker niet van toepassing op alle aanwezigen!

We waren uitgenodigd op de viering van de 50-jarigen in B zijn geboortedorp. Daar is elke reden goed om een feestje te geven…

Om half 7 werden we, ja, de partners mogen mee, verwacht op het gemeentehuis. Ze menen het… toespraak van de burgemeester met het obligate glaasje cava en de groepsfoto’s. Nee, ik mag ze niet posten :(.

Er wordt dan vooral veel rondgekeken, nieuwsgierige blikken vliegen de zaal rond, is hij/zij het… Aanvankelijk had ik niet veel zin om mee te gaan, eigenlijk heb je daar als partner niet veel te zoeken. Maar toen we eenmaal daar waren, was ik gewoon trots op “mijn” 50-jarige.


Na het officieel gedeelte zou een feestelijke avond volgen, eten, drinken en animatie :). Aangezien dit alles georganiseerd werd door de tante van B kan ik hier alleen vol lof over schrijven. Ze hadden er echt hun werk en veel tijd ingestoken.

B was benieuwd om 2 van zijn jeugdvrienden terug te zien waar hij als  16-jarige Blankenberge mee op stelten gezet had. Toch fijn, daar zijn zulke bijeenkomsten voor bedoeld denk ik dan… Ook de schoolmeester van hun laatste jaar in de lagere school mocht niet ontbreken. Jammer dat de man alleen over zichzelf kon praten en alle “leffe’s” van heel de zaak heeft binnengekapt. Een gemiste kans..

Grappig moment, tussen de soep en de patatten, en dat mag je letterlijk nemen, was “de zalving”. B kreeg een klets mosterd op zijn gezicht door een “levensechte” Abraham. Pittig… ik ruik het nog!


Ik had alle tijd om me af te vragen of de aanwezigen hier nu echt iets aan gehad hebben. Ik heb het niet over de mensen die nog in elkaars buurt wonen of nog contact gehouden hebben met elkaar.

Maar, als je “vrienden” terugziet waarmee je je lagere schooltijd hebt doorgebracht, dan hoor je al gauw dat de gesprekken snel uitdoven. Er wordt gevraagd naar werk, kinderen, woonplaats en …….

Ik weet wel dat dat vooral een observatie is van mij, als partner, die gewoon een hele avond tijd had om trots te zijn.

Want tussen jullie en mij gezwegen, de tijd is niet alle 50-jarigen gunstig geweest.

Het was een aangename avond, vooral voor B, ik denk dat het verslag over de viering voor de 60-jarigen van zijn hand zal komen :).

Ik hoop dat hij tegen dan de pen terug ter hand genomen heeft!

Goulash

Iets meer dan 12 jaar geleden werd ik overgeplaatst naar een ander kantoor van mijn bedrijf. Evident was dit zeker niet, 15 jaar met dezelfde collega’s werken in een toffe sfeer en dan door een overname ergens opnieuw moeten beginnen…pff… ik zag het niet zitten!

Wonderwel viel dat enorm mee, de collega’s van mijn nieuw kantoor vingen me geweldig op en ik voelde me direct thuis. Ik “moest” zeker aansluiten bij een groep mensen die samen geregeld op korte reisjes gaan of toffe korte activiteiten ondernemen. 

Zoals een aantal van jullie misschien onthouden hebben van de vorige blog van mijn wederhelft, zijn wij bijna altijd van de partij! De collega die alles organiseert doet dat echt fantastisch…

Elk jaar staat er, naast een aantal korte activiteiten, een lang weekend gepland. Dit jaar trokken we naar Boedapest… Blijkbaar spreken we dat allemaal foutief uit: het is “pescht”… echt waar! 

Vertrek op donderdagavond vorige week… direct de sfeer in de bus gezet naar de luchthaven met cava en hapjes… jaja, aan alles wordt gedacht! Een vluchtje van een kleine 2 uurtjes en je staat in Hongarije (waar ik blijkbaar iets of iemand heb die mijn blog al geruime tijd leest :)).

Eerste indruk: regen, regen en nog eens regen…

  
Tweede indruk: ook hier paparazzi 🙂

  
Derde indruk: Ze hebben daar geld teveel, overal bloedheet binnen, ze stoken daar enorm, echte energieverspilling.

Vierde indruk: Er zijn ook veel mooie gebouwen te zien.

  
Vijfde indruk: De patisserie is er overheerlijk!

  
Zesde indruk: Ik kan beter goulash maken! 

  
Alle gekheid op een stokje… Het was een fijn weekend, maar vermoeiend, wat normaal is als je een stad bezoekt!

De regen heeft ons serieus parten gespeeld, eigenlijk moeten we nog eens terug om een ander oordeel te vellen, momenteel staat Boedapest niet bovenaan ons lijstje van favourite steden! 

Benieuwd welke stad jullie de moeite vinden! 

  

Genomineerd

Sarah van  Memyselfandwe, nomineerde me voor een “Liebster Award”…

‘K vond het wel leuke vragen, dus ik waag me eraan. Ik moet eerlijk toegeven dat ik liever de vragen beantwoord dan ze te verzinnen, dus pas ik daar stiekem voor :). Er zijn anderen die dat veeeeeel beter kunnen dan ik!

*Wat was tot nu toe je meest onvergetelijke reis?

Dat is zonder twijfel de rondreis langs de Westkust van Amerika geweest vorig jaar september. We hebben daar met z’n tweetjes 3 weken rondgetrokken en ontzettend genoten, op alle gebied. Misschien ook wel omdat de reis op een goed moment kwam in ons leven, we hadden er een paar turbulente maanden op zitten en vierden ons 25jaar huwelijk. Het heeft ons nog meer doen beseffen dat we voor elkaar gemaakt zijn.

  
*Welke feestdagen vind je het leukst en waarom?

Verjaardagen vieren van familie en vrienden is voor mij belangrijk en speciaal. Ik vind het fijn iemand in de bloemetjes te zetten en te verrassen. 

Kerstdag staat ook bovenaan mijn lijstje… niet zo zeer omwille van de Katholieke betekenis, dan wel omdat we het vieren met ons gezin, de ouders van B en mijn broer. Het is warm, gezellig en we genieten dan van ons “groot geluk”!

*Wat staat er deze week nog op de planning?

Vanavond hebben we een leuk feestje waar we allebei naar uitkijken. 

Zaterdag worden we verwacht op een speciale viering voor de 50-jarigen van 2015. In B zijn geboortedorp is dit blijkbaar een traditie. Er wordt veel werk in gestoken tot en met een huldiging op het gemeentehuis. Vooral fijn voor B die mensen terug kan zien uit zijn jeugd! Fijn!

Zondag komt een nicht van mij eten met man en hun 2 kleutertjes. Ze is de dochter van mijn overleden tante. De jongste zus van mijn mama, ze stierf 5 jaar geleden ook aan kanker. We hebben een speciale band omdat ik vroeger altijd bij hen was (heb ik ook al over geblogd). 

Druk, maar fijne dagen in het vooruitzicht :).

*Hoeveel van je goede voornemens heb je al ingelost voor 2015?

Ik heb het daar niet zo mee, omdat het meestal toch maar momentopnames zijn. Ik had me wel voorgenomen om mijn loopschema terug op te nemen, daar ben ik in geslaagd en ben er heel blij om!

Ik heb ook een streep getrokken onder een aantal feiten en dat heeft me sterker gemaakt, dingen loslaten die alleen maar negativiteit veroorzaken…het leidt nergens toe! Het lukt 🙂 .

*Wat is je guilty pleasure op het gebied van eten en drinken?

Dat is zonder twijfel champagne, mocht het financieel haalbaar zijn dan lagen er altijd een paar flessen in de koelkast.

  
*Wat is je favouriete tv-serie, nationaal en internationaal?

Ik had tot vorig jaar nooit gedacht dat ik dit zou antwoorden, maar “The Walking Dead” staat bovenaan met stip genoteerd. Wie denkt dat het over zombies gaat… “Think again”… kijk en oordeel zelf, het is geweldig gemaakt.

“Borgen” was ook heel knap en zeker aan te bevelen. 

Op nationaal gebied zijn er zeker ook een aantal mooie dingen gemaakt, alhoewel we allebei eerder fan zijn van de “kleinere” producties zoals “Red Sonja”, dat een tijdje geleden werd uitgezonden op canvas. Zo menselijk en knap dat we er soms stil van werden.

*Ben je gelukkig?

Ja!

  

*Wat zou je aan je lichaam willen veranderen en waarom?

Mocht je me die vraag 10 jaar geleden gesteld hebben ik zou het een en ander opgesomd hebben zenne… Maar ik zit nu veel beter in mijn vel, voel me goed en straal dat dan ook uit. Als je partner je daarin ook bevestigt, wat de mijne elke dag  doet, dan doet dat wonderen. 

Dus, iets veranderen? Eigenlijk niet echt, ik ben alleen niet helemaal tevreden met mijn haar, daar heb ik een beetje een haat-liefde verhouding mee.

*Wat is je favouriete krant of tijdschrift wat de rauwe actualiteit betreft?

Die actualiteit volg ik eigenlijk op het internet, omdat de krant lezen teveel tijd opslorpt en meestal al achterhaald is. We lezen wel de “Knack” omdat daar wel artikels instaan met meer diepgang. 

Toch even vermelden dat om mijn verstand op nul te zetten ik redelijk verslaafd ben aan het Nederlandse maandblad “Linda”… heerlijk anders en glossy!

*Welke schoenmaat heb je en vind je daarin voldoende aanbod?

Ik zit tussen een 40/41 en vind altijd wat ik zoek. Ben een fan van hoge hakken, kan er ook geweldig op lopen, tot wanhoop van mijn vriendinnen die dit niet begrijpen. Maar een mooie, sportieve laars ontbreekt zeker niet…zoals deze laatste die B voor me uitzocht in Sluis een paar weekenden geleden.

  
*Welke vraag vond je het moeilijkste om te beantwoorden?

Eigenlijk geen enkele, ik heb wel een kanttekening bij de 1e vraag: mijn antwoord daarop was oprecht, maar we hebben de afgelopen jaren (zoals deze zomer) ONTZETTEND genoten van ons gezin op vakantie. Daar houden we herinneringen aan over die we koesteren, maar september 2015 was speciaal voor ons ❤ ….

Dank je Sarah om aan mij te denken! 

“Blinde vlek”

Iedereen heeft er een, ook al weten de meeste mensen het niet precies…

Een “blinde vlek”…

Ik las het ergens het afgelopen weekend. 

Een paar weken geleden was het een vraag in een “tag”, die ik met plezier invulde. We hebben het allemaal waarschijnlijk al wel eens gedaan: een paar vragen over jezelf beantwoorden. De meest makkelijke vraag om te beantwoorden is: “som je positieve karaktertrekken op”. Daar kan ik snel op antwoorden :).  Altijd vriendelijk, behulpzaam, kritisch, optimistisch… Ha, zelfkennis is het begin van alle wijsheid…

Iets moeilijker is antwoorden op de vraag naar je negatieve kantjes. Ok, de meeste mensen kennen ze eigenlijk wel hoor, ze ook effectief toegeven is wat lastiger.  In het artikel stond  dat iedereen een “blinde vlek” heeft. Daar moest ik even over nadenken. Maar ik snap het wel hoor. 

Dat is een eigenschap van jezelf die je eigenlijk niet echt doorhebt en die meestal pas tot uiting komt als iemand je erop wijst.

Ik durf eerlijk toegeven dat ik mijn blinde vlek echt wel ken, maar op het moment dat ze zich manifesteert ben ik er blind voor, echt blind :(. Zoals al ooit eerder toegegeven ben ik jaloers, ik heb een groen monster dat achter zware tralies zit. Meestal blijft het daar ook, B kent me goed en geeft geen aanleiding om het “beest” uit zijn hok te laten. Dat naast het feit dat ik me er absoluut van bewust ben dat het nergens toe leidt, echt nergens. 

Dit weekend brak “mijn monster” echter los, een onnozele aanleiding en het was raak.

Niet goed dus, omdat mijn wederhelft er perplex van was en compleet van de kaart. Terecht? Ja… buiten het feit dat het wel moet kunnen gezegd worden dat je, ik dus, iets niet fijn vindt. Maar op het moment dat de tralies het begeeft is er  geen houden meer aan. En dan… “All hell breaks loose”. 

Dan begrijp ik het, van die blinde vlek. Echt blind ben ik dan… en niet voor reden vatbaar… Het moet een zwaar karwei zijn voor B op dat moment om me weer op de rails te krijgen.

Het lukt hoor, met veel moeite, maar het lukt…

Ik moet allert zijn  voor mijn blinde vlek, zodat het geen “dode hoek” wordt.

Sorry B, het is soms sterker dan mezelf… 

  

De juiste keuze

  
Ik kan het me eigenlijk niet herinneren, het moment waarop ik al wist wat ik wilde worden als “ik  later groot zou zijn”. 

Standaardvraag die aan alle kinderen ooit wel eens gesteld wordt. Maar ik had het altijd geweten… kinderarts zou ik worden. De jongste broer van mijn mama zaliger studeerde voor arts toen ik puber was en het fascineerde me enorm! Eenmaal in het ASO koos ik, logischerwijze, voor de studierichting WEB om goed voorbereid te zijn. 

Op mijn 16 sloeg het noodlot toe en werd mijn mama ziek… Zo ziek dat ik samen met mijn vader het huishouden overnam. Ze stierf toen ik afstudeerde van het middelbaar, ik was 18 en mama 43…

Het heeft mijn verdere leven bepaald, niet alleen mijn studiekeuze, maar daar gaat het nu niet over. Mijn vader bleek een zwak figuur die alleen medelijden met zichzelf had en er niet kon zijn voor zijn kinderen. Dus kwam heel het huishouden én de zorg voor een 16jarige, puberende broer op mijn schouders. Het hoeft niet veel uitleg dat mijn plannen voor een universitaire opleiding van een jaar of negen in de kast geborgen werden. Ik startte vol goede moed aan een opleiding “Germaanse” die “maar” vier jaar zou duren. Ik moest echter snel inzien dat een zware studie én een huishouden én verdriet moeilijk te combineren zijn. Het enige positieve dat ik daaraan overhield was de liefde van mijn leven,  Mr Brubeck, hij kon me overtuigen om regentaat te gaan studeren. Uiteindelijk slaagden we daar samen in, met glans zelfs :).

Geen van ons beiden is echter in het onderwijs terechtgekomen.

Spijt? Ja, ik denk het wel… Had ik moeten doorzetten en studeren wat ik écht graag wilde? Ik zal het nooit met zekerheid weten. 

De juiste keuze maken is niet altijd makkelijk. We hebben onze kids altijd gemotiveerd om iets te doen wat ze graag deden. 

Oudste wilde graag leerkracht worden, maar schakelde over naar “leefgroepenwerking” en begeleidt al twee jaar mensen met een beperking die semi-zelfstandig wonen. Ze werd onlangs gevraagd door “haar” school om stagebegeleiding te doen van studenten die nu deze richting volgen. Wij?? APETROTS!!!!  Ze heeft een fijne, boeiende job en dat vinden we zo belangrijk, vooral omdat het niet vanzelfsprekend is.

Jongste verbaasde zes jaar geleden iedereen, en ons helemaal, toen hij aankondigde dat hij landbouw wilde volgen. Geen evidente keuze, zoek daar maar eens een job in waar je kan van leven. (Zeker omdat wij geen landbouwers zijn en een eigen bedrijf eigenlijk geen optie is.) Maar kijk, hij haalde zijn diploma met een aantal extra’s.

Sinds 1 oktober is hij aan de slag als beheerder van de boerderij van “Widar”, ook een instelling voor mensen met een beperking. Hij mag daar de inwoners begeleiden om samen de boerderij te runnen. Dit had hij, laat staan wij, nooit verwacht. We zijn blij dat hij vroeger de juiste keuze heeft kunnen en mogen maken, want hij gaat werken met plezier! 

Er zijn zoveel jongeren die “schoolmoe” in de banken zitten, meestal omdat de interesse voor wat ze studeren ver zoek is… Jammer! Er heerst ook nog veel te veel taboe rond de “bso” term, waardoor ouders soms niet durven om hun kinderen een technische of beroepsopleiding te laten volgen. 

Wij zijn alvast blij én trots dat 2 van onze 3 kids de juiste keuze hebben kunnen maken en ik hoop voor al jullie kinderen hetzelfde!

Oh ja, heel de week kan je in “Iedereen Beroemd” op één, de werkplaats van Jongste volgen… mooi en ontroerend om te zien!