Where did we go wrong?

 

Toen ik mijn “carrière” begon bij mijn huidige werkgever was ik nog redelijk jong, recht na de studies vonden we een job die wel tof leek.

B en ik hadden toen een vriendenkring die bestond uit een aantal koppels waarmee we studeerden en een aantal mensen van voor zelf een koppel waren. Eigenlijk is dat nog altijd onze vaste vriendenkring waarmee we geregeld afspreken om leuke dingen te doen.

Ik werd vriendelijk onthaald op mijn kersverse job, allemaal toffe collega’s, maar…. wel een pak ouder dan ik. De verhalen over pampers, pubers, schoolvakanties waren nog niet aan mij besteed :).

Toen ik er ongeveer een jaar werkte, ondertussen ook getrouwd was, deed een nieuwe vrouwelijke collega haar intrede. Ze was 5 jaar ouder dan ik, maar we zaten meteen op dezelfde golflengte. Het begin van een mooie vriendschap. We kregen ongeveer tegelijkertijd kinderen, ik eentje meer dan zij…

We spraken geregeld af, meestal samen met de kids, dagje dierentuin, speeltuin of gewoon op woensdagmiddag pannenkoeken eten. 

De grote vriendschapstest zou onze eerste vakantie samen worden. ‘T is te zeggen, wij 2 met de kinderen, leek ons wel gezelllig. Zoals de meesten weten, staat of valt een vriendschap met hoe je over opvoeden denkt. Als je samen op vakantie bent moet je kunnen verdragen dat een ander iets tegen jouw kind zegt en omgedraaid. Het was geen enkel probleem en ging vanzelf.

Tot onze kinderen in hun puberteit kwamen spendeerden we elke paasvakantie samen… 

E was een echte hartsvriendin geworden, we vertelden alles tegen elkaar. Haar echtgenoot was wel 10 jaar ouder dan wij, eigenlijk geen probleem alhoewel hij soms iets conservatiever dacht.

Dat veranderde wel naarmate onze vriendschap vorderde… B maakte al eens de opmerking als we terugkeerden van een etentje “soms merk je toch wel dat R van een andere generatie is“. We lieten het niet aan ons hart komen, we spraken wel meer af zonder de kinderen, die hun eigen vriendenkringen opbouwden.

Toen B 2 jaar geleden in het ziekenhuis belandde met hartstilstand (jullie kennen het verhaal) , hoorde ik niks van hen. Het kwetste ons, per slot van rekening had hij er niet meer kunnen zijn en op die momenten denk je op je vrienden te kunnen rekenen. Ik heb haar dan ook een mail gestuurd dat we dat niet fijn vonden. Ze schrok daar heel erg van en een paar dagen daarna stonden ze aan onze deur. We hebben het uitgepraat, met z’n vieren, het was echt hun bedoeling niet geweest…

Een paar weken daarna, nu iets meer dan een jaar geleden, vierden we mijn verjaardag nog samen, heel oprecht en gezellig, echt…

Daarna, niets meer…

We hebben er al veel over gepraat, ons afgevraagd waar het fout gegaan is. Evenveel keer ben ik al aan een mail begonnen om te vragen wat er fout zit, maar het is vermoeiend als het van één kant moet blijven komen. Toch zouden we het liever gewoon weten, al is het maar om af te sluiten, dat kan…

Wat is er belangrijk in het leven?

Voor ons, zeker na 5sept 13, vriendschap, familie en liefde… 

Ik weet jullie te vertellen of het ooit nog vervolgd wordt en ondertussen denk ik “where did we go wrong?”


Advertenties

25 gedachtes over “Where did we go wrong?

  1. ik zou toch contact opnemen om te vragen waarom ze niets meer van zich laten horen. Hun eerlijke mening vragen, want ergens moet er toch iets verkeerd gelopen zijn.
    Ben benieuwd…

    Like

    1. Dat heb ik niet duidelijk genoeg gemaakt in mijn stuk denk ik… Het iniatief moest eigenlijk altijd van ons komen… Ook de laatste keer bij mijn verjaardag… En dat maakt meestal niks uit en is niet belangrijk, maar op gegeven moment valt dat op en word je dat beu…
      Maar je hebt gelijk en het komt ervan 🙂

      Like

      1. Aha ik begrijp het… Ik heb ook zo’n vriendschap. Ik erger me er vaak aan dat het initiatief altijd van mij moet komen. Maar als we elkaar dan zien is het zo leuk dat ik dat weer even vergeet. Toch kan ik me goed voorstellen dat er ooit een dag komt zoals bij jullie nu. Op een bepaald moment word je dat inderdaad beu…

        Liked by 1 persoon

  2. Zou het ook gewoon eens vragen. Niet via mail.
    Dan kan je ook echt een reactie zien.
    Trek het jullie niet teveel aan.
    Eigenlijk mogen die mensen nog blij zijn dat jullie zoveel moeite doen!
    En nu ben ik natuurlijk curieus hoe dit afloopt 😉

    Liked by 1 persoon

  3. Ik zou het vragen, stuur desnoods een mail, dan wordt ze er niet meteen zo mee geconfronteerd, maar kan ze er even over nadenken. Ik ben ook iemand die dingen graag afsluit, anders blijft het zo spoken.

    Like

  4. Ik vind dit een lastige, over het algemeen heb ik ergens voor mijzelf gekozen, mijn gezin en als bleek dat het contact alleen van mijn kant af kwam, dan liet ik het zelf gaan, verwateren zeg maar, en dat doe ik nog steeds. Ik heb er weinig aan om in gedachten bewust en onbewust met anderen bezig te zijn waarvan later zal blijken dat zij gewoon totaal niet met jou bezig zijn.

    dit klinkt hard, maar het brengt wel rust in the end, en ja, wat jij hier hebt geschreven, zo zat ik dus ook, where did i go wrong, maar als ik het dan na ging lopen, hoe gezellig ook als er wel afgesproken werd? Maar weer van mijn kant af? Echt, dan houdt het ergens op voor mij.

    Iedereen zegt, neem toch nog dat contact op, zou mooi zijn als men dan ook eerlijk zal zeggen, sorry we hebben er geen zin meer in om wat voor reden dan ook of een andere verklaring en daarna dan afwachten of zij daadwerkelijk weer zelf komen. Zo niet, dan echt lieve Mrs. Brubeck, laat ze los! En onthou al die mooie herinneringen. (voor er wrok bij komt kijken 😉 )

    X

    Liked by 1 persoon

      1. Ik zat mij te bedenken hoe ik dat ooit heb gedaan trouwens, dat was al in de jaren ’90 dat ik dit begon te doen, en toen werkte ik net als nu vooral nog met adres boekjes, dan kocht ik een nieuwe, echt helemaal schoon en bladerde door de oude, familie ging direct over en de rest hing er dus vanaf, de oude boekjes zijn er allemaal nog, voor het geval dat…. 😉 maar als ik zie hoeveel mensen er gekomen zijn ooit en eigenlijk ook alweer vertrokken, dat zijn er heel veel! Misschien dus een tip voor jullie ook, als jullie nog ene hand geschreven boekje hebben en ander gewoon keihard delete in de telefoons of waarop dan ook 😉 ❤

        Liked by 1 persoon

      2. Wat mij ook op de been houdt dan, als het best wel zeer doet, is de gedachte, o dat men zegt…sommige mensen gaan maar zoveel jaar met jou mee, dan is de reis klaar, je kunt elkaar weer tegen komen,en soms ook niet, de één blijft jaren bij je, een ander maar een paar weken.. zoiets, die gedachte, met een reden. En wat die reden is, is niet altijd duidelijk, maar ik zie het nu wel iets sneller, elkaar ontgroeien etc… in jullie geval, geen idee ook…

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s