“Waar of niet waar?”

25 jaar geleden studeerden Mr Brubeck en ik af als regenten. We hadden een leuke studententijd in Turnhout en hielden er een paar toffe vrienden aan over. 

Met 3 koppels (ja echt waar, originele, nog steeds) van toen komen we nog minstens 4x per jaar samen. Ok, 1 koppel kunnen we missen als kiespijn omdat de vrouwelijke helft een irritant mens is, maar met de 2 anderen klikt het nog altijd erg goed! 🙂

Toen we 2o jaar waren afgestudeerd, vonden we het wel kunnen om er eens een weekendje samen op uit te trekken. Een moeilijke opdracht, omdat je met ieders wensen moet rekening houden. Uiteindelijk vonden we een leuke bestemming in de Ardennen, een tof appartementje, waar we zonder mensen te storen tot in de late uurtjes konden babbelen, drinken, lachen en … kwissen. Een leuke kwis mocht uiteraard niet ontbreken. Één van de andere mannen heeft wel wat kaas gegeten om zoiets in elkaar te steken en had ons op voorhand de opdracht gegeven om elk apart een verhaal te bedenken óf een echt verhaal te vertellen zodat we konden raden of het waar was of niet. Toffe opdracht, maar niet simpel, ‘k moest hard nadenken, want B weet alles van me. 

Behalve…

Toen ik een jaar of negen was, gingen mijn broer en ik geregeld logeren bij mijn oom en tante in Gent. Die woonden toen in een hoog appartementsblok aan de watersportbaan. Heerlijke zomers, buiten spelen met nicht en neef… Ik was daar heel graag. Ik vond ook het “Gents” een leuk taaltje en maakte mezelf wijs dat ik het helemaal kon nadoen. 

Op een zomerse dag waren we met oom en tante, nicht en neef, en uiteraard mijn jongere broer een wedstrijd aan het bijwonen op de watersportbaan, zo’n 10 minuutjes wandelen van hun appartement. Ik moest zó dringend naar het toilet dat ik alleen mocht teruglopen met de nadruk om direct terug te komen en voorzichtig te zijn… Zo gezegd zo gedaan, toen ik “klaar” was, besloot ik uit de fietsenstalling in de kelder van het blok een fiets van nicht te nemen, ik kon dan sneller terug…

Hij stond me daar op te wachten, in het donker, versperde me de weg en zei: “Kom maar met mij heel even mee naar boven, ik heb daar veel snoep en leuke boeken, het duurt maar even en dan kan je terug weg…”

Ik was nog jong, maar was heel goed ingepeperd dat dit soort dingen gebeuren kon…

Ik kon geen woord uitbrengen, hij vroeg welke fiets ik wilde nemen, toen hij die uit het rek wilde halen ben ik als een gek naar buiten gerend en ben zo snel als mijn benen mij konden dragen naar mijn oom en tante gelopen. Die verwittigden onmiddelijk de politie, maar hij is, denk ik, nooit gevonden. Het beeld van die man staat nog altijd in mijn geheugen en ook het besef dat ik bijna het slachtoffer van een ontvoering was. 

Ik denk dat ik het verdrongen had, had het nooit aan B verteld, ook later niet aan onze kinderen. Die werden wel echt de “wacht aangezegd” om nooit, nooit met iemand mee te gaan, hoeveel snoep ze ook aangeboden kregen. 

Voor mij is het goed afgelopen, maar  voor sommige kinderen is het wel te laat geweest.

Wat denken jullie, wie geloofde mijn verhaal? 

Advertenties

26 gedachtes over ““Waar of niet waar?”

  1. Ik heb vorige week nog een quasi identiek verhaal gehoord van een vrouwelijke collega. Ze was twaalf toen één van de achterburen aan de deur belde, ze hem binnenliet, hij haar op de schoot nam en begon te betasten,.. 32 jaar later zit ze nog steeds met een trauma…

    Like

      1. Die zijn ook absoluut niet normaal meer, denken alleen aan zichzelf en staan nooit stil bij hun slachtoffers, dat geldt ook voor andere misdadigers…pffff… Moeilijke materie..

        Like

  2. creepy! De vorige week voelde ik mij ook helemaal ongemakkelijk in het rusthuis bij oma. Ik was er met de kindjes en de kleinste was een beetje aan het “teuteren” op mijn schouder. Daar kwam een meneer uit het rusthuis de hele tijd in oma’s deurgat staan kijken, maar die blik in zijn ogen, echt…die straalde precies uit alsof hij enorm vieze gedachten had. Ik werd er onpasselijk van.

    Liked by 1 persoon

  3. Mijn kinderen waren soms kwaad als ik dat zei van met niemand vreemds mee te gaan omdat ik dat tot in den treure herhaalde (ik zou het nog doen en ze zijn al groot)
    Zo een dingen vergeet een mens niet !

    Like

  4. Mijn dochters waren een jaar of vijf toen dat smerige monster van een Dutroux constant op het nieuws was. Een tijdje later, tijdens een familiebijeenkomst, klauterde mijn dochter op een voor haar veel te hoog klimrek. Een aangetrouwd familielid – een boom van een man – zag dit, snelde haar goedbedoeld ter hulp waarop zij brulde: ‘nee, nee, nee, ik wil niet meegenomen worden!’ Die man kreeg och arme een knalrode kop! Smeerlappen zullen er spijtig genoeg altijd zijn, maar het gros van de mannen is wel oké.
    Geloofde Brubeck jouw verhaal?

    Liked by 1 persoon

  5. Ik geloof het zeer zeker, gezien mij net zoiets is overkomen en nog wel een stukje verder zelfs, en ook ik verdring het eigenlijk, vraag mij nu zelfs af, nu ik dit tik, de beelden in mijn hoofd zie bij mijzelf, of het wel waar is geweest… Hoe oud was ik toen? Een jaar of 7 of 8…. maar ook ik ben weg gerend uiteindelijk, al was ik wel al binnen bij die man… En nee, ik was er niet op voorbereid of zo… ook nooit vertelt aan mijn ouders of iemand anders.

    X

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s