Strong enough

5 september 2013…een dag die in ons geheugen gegrift zal blijven…

Mijn kant van een verhaal dat ons leven veranderde…

Een gewone donderdagmorgen, kids aan de ontbijttafel, klaarmaken om naar school te gaan, B die thuis ging werken en wat langer in bed bleef… Ik nog in badjas omdat ik in de voormiddag niet hoefde te werken.

B die de woonkamer binnenkomt… “Ik denk dat ik gevallen ben, mijn hoofd doet veel pijn, maar ik weet niks meer.”

Éénmaal aan de tafel gaan zitten merken we dat het niet goed is, hij valt en komt niet bij. Gek, hoe snel je beseft dat het ernstig is… Oudste die de tegenwoordigheid van geest heeft om de nummer van de ambulance te weten, want geloof me, op zo’n moment weet je niks meer, terwijl ik uit alle macht (letterlijk) hem terug probeer bij te krijgen. Gelukkig neemt de MUG het na een paar minuten over… Ik kan maar aan één ding denken… dit is niet aan het gebeuren… Als de deur van de ambulance wordt dichtgeslagen neemt Middelste mij vast en zegt dat alles goed komt. Ik breek…

Onderweg naar het ziekenhuis spookt er vanalles door mijn hoofd, ik zit midden in een “slechte film”. Maar ik moet me sterk houden, voor hem, de man voor wie ik onvoorwaardelijk mijn leven zou geven. Hij is in sneltempo onderzocht, in eerste instantie zonder resultaat. Tot een schitterende cardioloog toch een zeldzaam syndroom vaststelt… B kijkt me in de ogen en zegt dat hij bang is, ik word verscheurd en probeer hem gerust te stellen. Het gaat allemaal erg snel, de operatie wordt de volgende dag al gepland, er worden geen risico’s genomen. Als ik die avond naar huis moet, op intensieve mag je niet blijven, besef ik hoeveel geluk we hadden. Ik nog thuis, hijzelf onverwacht ook, het had anders kunnen lopen… Maar wat B me geleerd heeft, je mag niet in “watals’en” denken, dat helpt toch niet.

De volgende dagen zijn afzien voor hem, lichamelijk en mentaal. Zoveel en zolang ik mag blijf ik bij hem, proberen het gebeurde een plaats te geven. Hem zien binnenbrengen na de operatie, krijtwit van de pijn, ik zou het zo overnemen.

Maar ’s avonds thuis, als de kinderen naar bed zijn, ga ik “kapot”. Ik wil de kinderen niet belasten en ongerust maken, dus houd ik mijn verdriet verborgen tot ze niet in mijn buurt zijn. Ik kan niet slapen en huil tot ik geen tranen meer over heb. Het is confronterend, weten dat het van het ene moment op het andere gedaan kan zijn. Het besef dat het voor hem heel anders is dan voor mij…

Ik, die heb moeten onder ogen zien dat de man waar ik toen al 28 jaar gelukkig mee samen was, zomaar kon sterven…

Hij, die ermee moet leven dat hij er bijna niet meer was geweest…

Twee totaal verschillende gevoelens en geen beiden kan eigenlijk echt beseffen wat de ander voelt. 

Als B ontslagen wordt uit het ziekenhuis, krijgt hij nog een mentale opdoffer van de cardiologe van wacht, “leer ermee leven meneer, er zijn zoveel mensen in uw situatie, deal with it…”. Dat krijg je als “toemaatje” mee naar huis.

We babbelen veel in de weken die volgen op zijn herstel. Ik ben eerlijk dat ik het heel moeilijk had als ik ’s avonds thuiskwam. Hij heeft het moeilijk met het feit dat hij de dood letterlijk in de ogen gekeken heeft. We praten veel, maar ik merk dat hij me probeert te sparen ( zelfs in ziekte zichzelf wegcijferen :)). 

Ik wist eigenlijk al wel hoe het voelt om iemand die je zo lief hebt te moeten afgeven, maar dit… Het verandert je…

Het heeft mij veranderd, alleen wat nog echt belangrijk is telt, mijn gezin en hun geluk. Hadden we dit nodig om te beseffen hoe kostbaar onze relatie is? Neen… Maar we staan er elke morgen mee op, met het besef dat alleen de toekomst telt en dat bepaalde gebeurtenissen je tekenen.

Beseffen, koesteren, genieten..
  




Advertenties

41 gedachtes over “Strong enough

  1. Zoiets maakt (een) diepe kras(sen) op je ziel… Wij hebben het een aantal keer meegemaakt met Kleine Kadee, en ik snap heel goed wat je bedoelt met alleen nog focussen op wat écht belangrijk is.
    Trouwens, wat een lompe reactie van die dokter zeg!

    Liked by 1 persoon

  2. Heel herkenbaar, Mrs B., ik heb zo’n vijf jaar geleden iets meegemaakt wat min of meer vergelijkbaar is. Dodelijke ziekte, zware operatie, toch overleefd en sindsdien, ondanks algeheel herstel, levend in het blijvende besef dat elke dag de laatste kan zijn… een besef dat negatief klinkt, maar in feite de kwaliteit van leven alleen maar groter heeft gemaakt. Ook heel herkenbaar is de rol van de partner – jouw rol dus in dit geval – want mijn lief en toeverlaat heeft zonder enige twijfel veel meer geleden en in angst gezeten, dan ik zelf.

    Liked by 2 people

  3. Het kan in één vingerknip gedaan zijn. Zoals mijn moeder die voor de eerste keer op reis vertrok en niet levend terugkwam. 😦 Ik blijf het er moeilijk mee hebben.
    Beseffen, koesteren en genieten…moet je zeker doen.:-)

    Like

  4. Dit is zo beangstigend, en bij jullie is het gelukkig goed afgelopen, bij ons… mijn stiefvader, longkanker, mijn moeders wereld stortte in… mijn opa, zelfde verhaal maar dan de hersens, bijna weer thuis, hersenvliesontsteking… weer een bloeding, op de OK, hersenstaminfarct, hij mocht naar huis! bye bye… mijn oma… mijn toenmalige schoonmoeder, mijn andere oma tia’s en mijn tante, een simpele maagzweer… even op de OK, ze komt zo weer terug.. ja dahaaaaaaag

    Kortom, count your blessings! Want het kan helaas ook heel anders aflopen, en die drama’s kennen wij helaas maar al te goed….

    X

    Liked by 1 persoon

  5. Ik herinner mij nog haarscherp hoe hard ik ervan schrok toen ik het destijds vernam. Weken heeft het door mijn hoofd gespookt toen. Geen duizend woorden zullen ooit kunnen zeggen hoe erg het voor jou was. Maar achteraf is het wel fijn om uit elke nieuwe blogpost af te leiden hoe jullie elke dag weer het leven vieren. Keep on celebrating, guys!

    Liked by 1 persoon

  6. Nu wordt het me duidelijk.
    B heeft ontzettend veel geluk gehad. Dat jij thuis was en de kinderen, dat er gehandeld kon worden en dat hij gered is. En dan.. ja dan besef je nogmaals hoe belangrijk je voor elkaar bent. Ouders, maatjes en liefjes voor het leven. Fijn dat het allemaal goed gaat nu en dat jullie kunnen genieten van elkaar, de kinderen en straks jullie kleinkind.
    Mijn vader had minder geluk, sinds kort weten we (voor 98%) dat hij een aorta-aneurysma moet hebben gekregen. Een erfelijkheidskwestie, mijn broer heeft het ook, maar is goed onder controle. Kreeg hij ’s avonds laat toen mijn moeder al naar bed was en hij alleen beneden. Hij was 48. Mijn moeder is nooit hertrouwd, was zo’n verbintenis waar niemand tussen kwam, in mijn ogen dan. Dat wil je ook voor je ouders, maar ik hoopte toch dat ze nog een fijne oude dag zou hebben met iemand anders. Kansen genoeg, maar helaas, ze haalden het niet bij mijn vader!
    Een prachtig logje is dit! Geeft je diepste gevoelens, liefde, pijn en angst weer! Heel kwetsbaar ook! Maar zijn we dat als mensen niet allemaal?
    Zorg dat je ‘jullie samen’ blijft koesteren, maar dat doe je al! Ik wens jullie nog heel erg veel mooie jjaren en geluk samen. En nu ga ik mijn tranen drogen, een jankerd ben ik..
    XXX en een dikke knuffel!

    Liked by 1 persoon

      1. Ach… een emo-doos, dat ben ik.. 😉
        De saamhorigheid en liefde voor hem en tussen jullie spreekt uit bijna elk logje van je, tenminste als je het over B hebt! Mooi vind ik dat.
        Ik had het ook graag zo gezien, maar het leven besliste anders denk ik dan maar. Maar mijn vrijheid nu is me heel wat waard. Ik ben gelukkig, heb leuke contacten, kan doen en laten wat ik wil, ach ik heb het al eens gezegd hè.. Het loopt zoals het loopt en ik geniet ook van elke minuut! Behalve nu eigenlijk, want ik ga naar buiten, nog even mijn terras vegen en dat vind ik zó niét leuk… X

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s