Jeugdliefde

Ik moet een jaar of 6 geweest zijn toen mijn ouders beslisten om op “den buiten” te gaan wonen. Van het stadse Edegem trokken we naar Schilde… Let wel: niet de chique buurt :). We gingen wonen in de “schoonste straat van heel West-Europa”, volgens mijn mama toch. Ik vond het vooral ver van de bewoonde wereld, maar dat bleek toen in de mode te zijn. Naar school en de scouts… met de fiets toch al gauw een dik half uur. Dat vindt geen enkele tiener fijn, toch? 

Er woonden zeer weinig tot geen andere kinderen in onze straat, mijn broer en ik waren op elkaar aangewezen om samen te spelen… jaja, vroeger werd er nog echt gespeeld.

Tot op een dag in het huis naast ons een Nederlandse familie kwam wonen. In die tijd was het voor Nederlanders fiscaal nog zeer aantrekkelijk om in België te komen wonen, dat is nu voorbij. Onze nieuwe buren hadden 2 zonen, de oudste was een jaartje ouder dan ikzelf en de jongste even oud als mijn broer, 2 jaar jonger. 

Joviaal zijn ze zeker, Nederlanders :), papa Nederland zette zich vooraan aan zijn oprit op een stoel (echt waar) om kennis te maken met alle buren die voorbij kwamen… echt grappig. Mijn ouders hadden niet zoveel zin in dat joviaal gedoe, maar ik was blij met de nieuwe buurjongens. De eerste jaren was kind 2, de jongste, mijn beste vriend. We werden onafscheidelijk. 

We tennisten op straat, bouwden kampen in het bos, speelden bij hen thuis uuuuuuuren met de autootjes… Ja, je leest het goed, ik speelde graag met jongensspeelgoed. Kind 2 had vroeger nog polio gehad, waardoor hij een beetje mankt en een ietsje minder snel is. “Tikkertje over de beek” was een heerlijk spelletje, hij was daar niet zo goed in en we lagen altijd dubbel van het lachen. 

Maar we werden ouder… kind 1 had nooit aandacht gehad voor ons, laat staan voor mij, er was tot mijn 15 weinig vrouwelijks aan mij te bespeuren :).

Ons tennisspelletjes van op de straat hadden zich ondertussen verplaatst naar een echte club, waar kind 2 mij uitstekend leerde tennissen. Kind 1 had opeens wel interesse  en kwam te pas en te onpas “aanbrommeren” om te komen “supporteren”. Hoe korter mijn rokje, hoe meer we hem zagen. Van het één kwam het ander, hij werd mijn eerste echte vriendje. Ik denk dat kind 2 dat niet zo fijn vond, ik had even geen aandacht meer voor hem en kwam ineens alleen nog voor zijn broer over de vloer. Ik was tot over mijn oren verliefd, zag uiteraard alleen de leuke dingen. Ik kreeg van hem een prachtig hartje van zwart koraal toen ze terugkwamen van een verre reis. Het was voor mij een “verlovingsring”.

Ik denk alleen dat ik niet voortvarend genoeg was… Ik zag het niet aankomen, zijn aandacht verschuiven naar anderen. Op een dag kwam hij niet meer kijken naar mijn kort rokje op het tennisveld en wist ik genoeg. Hij kreeg het mooie koraalhartje naar zijn hoofd gegooid…

Liefdesverdriet gaat uiteraard voorbij, kind 2 was blij dat hij zijn vriendin terughad.

Ondertussen zijn we 33 jaar verder…

Wat echt grappig is, kind 2 en zijn gezin zijn onze beste vrienden, hij is peter van Middelste en ik meter van hun zoon. Goed dat ik op tijd van kind 1 afgeraakt ben, amper een paar maanden na onze breuk maakte hij een meisje zwanger van een tweeling :). Net op tijd vanaf, zegt B nu nog.

Gisteren was ik met B een beetje op FB aan het grasduinen en je raadt wie er tussen zijn vrienden staat (ik heb hem verwijderd wegens desinteresse)… juist, kind 1 :).

Heb ik spijt, ja…. Het mooie hartje van zwart koraal had ik nooit mogen teruggeven…

En jullie? Spijt van een jeugdliefde?

  

Advertenties

17 gedachtes over “Jeugdliefde

  1. Draag je sindsdien dat korte rokje nog?
    ‘Jeugdliefdes’ in mijn tijd? Mijn ouders waren zelfstandig en het was steeds werken-werken-werken (ook voor de vier kinderen thuis). Een kwartier in de zetel of op een stoel zitten met een boek op schoot was een teken van luiheid. Meisjes? Ja, we zagen die eens van ver…

    Like

  2. Nee, ik heb geen spijt van jeugdliefdes, eerder een meer van mijn laatste ex, eerste echte liefde werd samen wonen en trouwen en gaf mij mijn dochter, jammer dat hij weg is gegaan, anders had ik nu in huwelijksjaar 23 gezeten ondertussen nu… maar goed, dat is iets anders natuurlijk, nee mijn grootste spijt ligt bij ex 2, die had ik keihard de deur moeten wijzen vanaf dag 1.

    X

    Like

  3. Ik kan geen pagina vullen met jeugdliefdes, het was er welgeteld 1 tussen mijn 15,5 en 17 jaar. Spijt van : NEEN ! Hij is nl diegene die 25 jaar later van mij weer een vrouw heeft gemaakt na jaren gekleineerd geweest te zijn door de echtgenoot. We zijn nog altijd maatjes, al zou ik nooit meer een relatie met hem kunnen hebben.

    Like

  4. Heerlijk relaas. Mijn jeugdliefde gaat inderdaad met enige spijt gepaard. Mijn grote jeugdliefde liet mij in de steek voor een jongen die wat minder braaf zijn handjes thuis hield – zal er nog wel eens een blog aan wagen, met dank voor ’t idee 😀

    Liked by 1 persoon

  5. Veel liefjes heb ik niet gehad. Ik was een kei in het niet doorhebben dat jongens een oogje op me hadden. 😦 Een tweeling heb ik wel. Best wel zwaar, vooral als ze baby zijn, maar ook heel schattig, hoor! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s