Hand in eigen boezem durven steken

’t Is goed in ’t eigen hert te kijkenNog even vóór het slapen gaan

Of ik van dageraad tot avond

Geen enkel hert heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,

Geen weemoed op een wezen lei;

Of ik aan liefdeloze mensen

Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,

Dat ik één droefenis genas,

Dat ik mijn armen heb gewonden

Rondom één hoofd dat eenzaam was,

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken

En zó z’n ogen toe te doen.”

(Alice Nahon)

Over een paar weken zal het 31 jaar geleden zijn dat ik mijn moeder moest afgeven. De wonde blijft, het is makkelijker om er over te praten, natuurlijk… Maar de wonde blijft.

Het spreekwoord dat zegt dat de tijd álle wonden geneest, daar geloof ik niet in… En dat hoeft ook niet, het heeft me gevormd, het heeft me doen beseffen dat het leven kostbaar is…

Daarom dit gedicht, mama vond het een krachtige levenswijsheid…

Ik heb pas later beseft wat ze daar mee bedoelde. Op de trouwdag van Brubeck en mezelf las ik het voor als een ode aan haar, omdat ze in mijn hart altijd bij me is. B hield mijn hand vast, makkelijk was het niet…

Maar ik ben wel gaan beseffen wat ze ermee bedoelde… Het zou écht goed zijn om af en toe wat meer in eigen hart te kijken, vooraleer kritiek te hebben op anderen.

Het was heel toepasselijk op de wrede houding van de familie van mama, na haar dood, ze hebben waarschijnlijk ook gevoeld in onze trouwmis dat de boodschap zeker ook voor hen bedoeld was. En nee, het was geen rancune, maar een herinnering aan haar, die altijd klaarstond voor anderen zonder te oordelen.

Zou het niet mooi zijn, eerst 2 keer nadenken over onszelf en onze houding, alvorens een oordeel te vellen over een ander? Er zouden heel wat misverstanden kunnen vermeden worden… mensen kunnen zó vol zijn van zichzelf ….

Ik denk vaak terug aan dit gedicht en denk dat velen hier een les uit zouden kunnen trekken. 

Dank je, lieve mama…

Advertenties

19 gedachtes over “Hand in eigen boezem durven steken

  1. mijn juf in het zesde leerjaar, lang lang geleden, eindigde elke dag met dit gedicht. toen vonden wij, 12jarigen, dat meestal een beetje wollig.
    nu, zoveel jaar later, begrijp ik het ook en weet ik ook wat ze ons toen wilde bijbrengen. alleen vrees ik dat het niet de juiste leeftijd/juiste manier ervoor was…
    toch heb ik mooie herinneringen aan het gedicht.
    koester je herinneringen!

    Liked by 1 persoon

  2. Doet me sterk denken aan mijn overleden ouders. Twee fantastische mensen die bovenstaand gedicht ook een verstandige levensopvatting vonden. En ja, het gemis blijft…
    Mooi geschreven, Mrs.B.

    Liked by 1 persoon

    1. Erg voor je, ik heb niks aan mijn vader, die ons jammerlijk in de steek liet na het overlijden van mama ( ik heb er een tijdje geleden een blog over geschreven) en idd… het gemis krijgt een plaats, maar blijft! Dank je voor je reactie 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s