Maand: juli 2015

Over schoonmoeders enzo…

Vanaf mijn 18e verjaardag moest ik het zonder moeder stellen en dat wens ik niemand toe… Aan mijn stiefmoeder, die korte tijd nadien in ons leven verscheen hadden mijn broer en ik niks, echt niks. En mijn vader had teveel werk met zichzelf om aan ons te denken. Mijn broer bombardeerde mij dan maar tot “moeder” en ik……. trok mijn plan.

Toen ik een paar maanden later B leerde kennen op unief had hij net een punt gezet achter een relatie. Nu moet je weten dat zijn ouders vroeger al eens dwars gelegen hadden bij een vorig liefje, de laatste mocht wel binnen. Ze vonden het dus absoluut niet tof dat hij er een punt achter zette. Gevolg: B durfde thuis niet direct vertellen dat hij mij had leren kennen. 

Op een dag (precies het begin van een sprookje:)) deed hij mij met de auto naar huis, toen hij wilde doorrijden startte zijn autootje niet meer ( een grappig rood Dafje gekregen van zijn oma). Mama moest dus haar winkel achterlaten, dik tegen haar goesting, om zoonlief te komen halen in het, toch wel verre, Schilde. Een uitleg kon toen niet meer ontbreken.

Ik werd dus officieel “de nieuwe vriendin”…

B is een “bakkerszoon”, ik vond dat keitof en sprong geregeld bij in de winkel. Het werd ook wel verwacht hoor, zo gaat dat bij zelfstandigen, maar ik deed het graag. Ik geraakte snel ingeburgerd in het gezin en voelde me er thuis.

Schoonmama had zelf haar moeder moeten afgeven aan kanker toen ze 15 was en wist perfect wat ik doormaakte. Ze was warm, hartelijk en behandelde me als een eigen dochter. Oké, nu ben ik haar verschrikkelijk aan het ophemelen :), ze heeft uiteraard ook haar mindere kantjes, maar die hebben we allemaal. 

Sinds onze Oudste bij hun in de buurt is gaan wonen, zijn ze de hemel te rijk… want B en in wonen wel 14 km ver… . Ze dragen hun kleinkinderen op handen en krijgen daardoor veel liefde terug. 

Daarom wil ik hen toch eens bedanken, ook al zullen ze dit nooit lezen, ik heb schoonouders die ik iedereen toewens en ik hoop dat ze nog heel lang gezond mogen blijven!

  

 

Liefde is een bloem

Men zegt van liefdedat ze zacht is

als een lief  en teder woord

Men zegt van liefde

dat ze hard is en zo vaak

het geluk vermoordt
Men noemt haar enkel een verlangen

men noemt haar redder in nood

Ik zeg dat liefde

als een bloem is

waarop de zon haar stralen stroomt.

Ze is het hart

zo bang en breekbaar

zo wankel en zo broos

ze is de droom

bang voor’t ontwaken

omdat ze dan de waarheid hoort

Ze wacht op wie

haar nu willen plukken, op wie haar tranen streelt.

Zo bang

om vroeg te sterven

voor ze werkelijk heeft geleefd.

En is de nacht

zo koud en eenzaam

duurt het wachten veel te lang

denk dan maar

dat geluk alleen is

voor wie er hevig

naar verlangt.
Denk dan maar

dat bittere winters

en dikke lagen sneeuw

nog nooit hebben verhinderd

dat de roos

hen overleeft” 

(Ann Christy)

Echte liefde overwint alles, ja, ik ben in een bui om dit vandaag te delen. Niet in een negatieve bui, enkel positieve gedachten overheersen…

Wat je ook meemaakt in je leven, hoe donker het soms mag zijn, welke mensen je soms neerhalen… De liefde verwarmt je en maakt je heel…. Omdat wat voor je ligt telt, en je enkel kan leren uit het verleden…

  

Jeugdliefde

Ik moet een jaar of 6 geweest zijn toen mijn ouders beslisten om op “den buiten” te gaan wonen. Van het stadse Edegem trokken we naar Schilde… Let wel: niet de chique buurt :). We gingen wonen in de “schoonste straat van heel West-Europa”, volgens mijn mama toch. Ik vond het vooral ver van de bewoonde wereld, maar dat bleek toen in de mode te zijn. Naar school en de scouts… met de fiets toch al gauw een dik half uur. Dat vindt geen enkele tiener fijn, toch? 

Er woonden zeer weinig tot geen andere kinderen in onze straat, mijn broer en ik waren op elkaar aangewezen om samen te spelen… jaja, vroeger werd er nog echt gespeeld.

Tot op een dag in het huis naast ons een Nederlandse familie kwam wonen. In die tijd was het voor Nederlanders fiscaal nog zeer aantrekkelijk om in België te komen wonen, dat is nu voorbij. Onze nieuwe buren hadden 2 zonen, de oudste was een jaartje ouder dan ikzelf en de jongste even oud als mijn broer, 2 jaar jonger. 

Joviaal zijn ze zeker, Nederlanders :), papa Nederland zette zich vooraan aan zijn oprit op een stoel (echt waar) om kennis te maken met alle buren die voorbij kwamen… echt grappig. Mijn ouders hadden niet zoveel zin in dat joviaal gedoe, maar ik was blij met de nieuwe buurjongens. De eerste jaren was kind 2, de jongste, mijn beste vriend. We werden onafscheidelijk. 

We tennisten op straat, bouwden kampen in het bos, speelden bij hen thuis uuuuuuuren met de autootjes… Ja, je leest het goed, ik speelde graag met jongensspeelgoed. Kind 2 had vroeger nog polio gehad, waardoor hij een beetje mankt en een ietsje minder snel is. “Tikkertje over de beek” was een heerlijk spelletje, hij was daar niet zo goed in en we lagen altijd dubbel van het lachen. 

Maar we werden ouder… kind 1 had nooit aandacht gehad voor ons, laat staan voor mij, er was tot mijn 15 weinig vrouwelijks aan mij te bespeuren :).

Ons tennisspelletjes van op de straat hadden zich ondertussen verplaatst naar een echte club, waar kind 2 mij uitstekend leerde tennissen. Kind 1 had opeens wel interesse  en kwam te pas en te onpas “aanbrommeren” om te komen “supporteren”. Hoe korter mijn rokje, hoe meer we hem zagen. Van het één kwam het ander, hij werd mijn eerste echte vriendje. Ik denk dat kind 2 dat niet zo fijn vond, ik had even geen aandacht meer voor hem en kwam ineens alleen nog voor zijn broer over de vloer. Ik was tot over mijn oren verliefd, zag uiteraard alleen de leuke dingen. Ik kreeg van hem een prachtig hartje van zwart koraal toen ze terugkwamen van een verre reis. Het was voor mij een “verlovingsring”.

Ik denk alleen dat ik niet voortvarend genoeg was… Ik zag het niet aankomen, zijn aandacht verschuiven naar anderen. Op een dag kwam hij niet meer kijken naar mijn kort rokje op het tennisveld en wist ik genoeg. Hij kreeg het mooie koraalhartje naar zijn hoofd gegooid…

Liefdesverdriet gaat uiteraard voorbij, kind 2 was blij dat hij zijn vriendin terughad.

Ondertussen zijn we 33 jaar verder…

Wat echt grappig is, kind 2 en zijn gezin zijn onze beste vrienden, hij is peter van Middelste en ik meter van hun zoon. Goed dat ik op tijd van kind 1 afgeraakt ben, amper een paar maanden na onze breuk maakte hij een meisje zwanger van een tweeling :). Net op tijd vanaf, zegt B nu nog.

Gisteren was ik met B een beetje op FB aan het grasduinen en je raadt wie er tussen zijn vrienden staat (ik heb hem verwijderd wegens desinteresse)… juist, kind 1 :).

Heb ik spijt, ja…. Het mooie hartje van zwart koraal had ik nooit mogen teruggeven…

En jullie? Spijt van een jeugdliefde?

  

Vakantie… Not yet 

Ok, ik geef het toe, het is mijn eigen schuld…

Begin dit jaar gaf ik op kantoor aan dat  ik de zomervakantie wel wilde doorwerken, toen leek het een goed idee. Vorig jaar trokken B en ik voor 3 weken naar de andere kant van de wereld in september en leken de maanden juli en augustus voorbij te vliegen. Dat waren achteraf gezien wel emiotioneel zware maanden, waardoor we allebei compleet uitgeput waren, maar toch… Het vooruitzicht naar onze reis maakte dat het zo september was.

Dit jaar hetzelfde, kroost wilde graag met ons op vakantie (ik kan me daar wel iets bij voorstellen als je weet dat dat op onze kosten is :)). Zo gezegd, zo geregeld… Het huis van mijn collega werd vastgelegd, vliegtuigtickets geboekt voor kroost met aanhang, kortom… heerlijk vooruitzicht!

Maar… het duurt lang 😦

Daarom besloten we eind mei voor de verjaardag van B een weekje met z’n tweetjes naar Griekenland te trekken, waarvan mooi verslag verscheen op zijn blog. Dat deed deugd, echt deugd, batterijen werden terug opgeladen.

We kunnen er wel tegen nu, tot in september.. Dat dachten we allebei… We maken de zomermaanden thuis supermooi en spannend. Dat lukt vrij aardig, we genieten volop van onze tuin en trekken als we kunnen er zoveel mogelijk op uit. 

Enkel op het werk slaagt het tegen, werken met een minimumbezetting is zwaar, collega’s komen uitgerust terug, klanten vragen of ik al terug ben van vakantie… En de tijden dat je in de zomer niemand zag op kantoor is al héééél lang voorbij. Het lijkt soms drukker dan voorheen.

Genoeg geklaagd, we hebben vooruitzichten :), we zetten vanavond het weekend op een spannende manier in en werken nog even door tot in september… Dan leggen we het blok erop voor 3 weken en verdwijnen we even…

Ik wilde gewoon even kwijt:

  
🙂

Hand in eigen boezem durven steken

’t Is goed in ’t eigen hert te kijkenNog even vóór het slapen gaan

Of ik van dageraad tot avond

Geen enkel hert heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,

Geen weemoed op een wezen lei;

Of ik aan liefdeloze mensen

Een woordeke van liefde zei.
En vind ik in het huis mijns herten,

Dat ik één droefenis genas,

Dat ik mijn armen heb gewonden

Rondom één hoofd dat eenzaam was,

Dan voel ik, op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen.

’t Is goed in ’t eigen hert te kijken

En zó z’n ogen toe te doen.”

(Alice Nahon)

Over een paar weken zal het 31 jaar geleden zijn dat ik mijn moeder moest afgeven. De wonde blijft, het is makkelijker om er over te praten, natuurlijk… Maar de wonde blijft.

Het spreekwoord dat zegt dat de tijd álle wonden geneest, daar geloof ik niet in… En dat hoeft ook niet, het heeft me gevormd, het heeft me doen beseffen dat het leven kostbaar is…

Daarom dit gedicht, mama vond het een krachtige levenswijsheid…

Ik heb pas later beseft wat ze daar mee bedoelde. Op de trouwdag van Brubeck en mezelf las ik het voor als een ode aan haar, omdat ze in mijn hart altijd bij me is. B hield mijn hand vast, makkelijk was het niet…

Maar ik ben wel gaan beseffen wat ze ermee bedoelde… Het zou écht goed zijn om af en toe wat meer in eigen hart te kijken, vooraleer kritiek te hebben op anderen.

Het was heel toepasselijk op de wrede houding van de familie van mama, na haar dood, ze hebben waarschijnlijk ook gevoeld in onze trouwmis dat de boodschap zeker ook voor hen bedoeld was. En nee, het was geen rancune, maar een herinnering aan haar, die altijd klaarstond voor anderen zonder te oordelen.

Zou het niet mooi zijn, eerst 2 keer nadenken over onszelf en onze houding, alvorens een oordeel te vellen over een ander? Er zouden heel wat misverstanden kunnen vermeden worden… mensen kunnen zó vol zijn van zichzelf ….

Ik denk vaak terug aan dit gedicht en denk dat velen hier een les uit zouden kunnen trekken. 

Dank je, lieve mama…

Verwarmend weekend

Het was een beetje een verwarrende week. B had het erg druk op het werk, Middelste maakt ons “ambetant” door wat zenuwachtig rond te lopen omdat hij zwaar moet studeren en Jongste is druk aan het knutselen voor “zijn kleinmannen” voor het naderende kamp.

Voeg daarbij een beetje een te emotionele schrijfster bij en je hebt het recept voor een niet zo leuke week…

Maar B kent me goed en vrijdag op het werk kreeg ik een ongelooflijk mooie, diepzinnige liefdesverklaring- ja, ik loop nog op wolkjes – en een uitnodiging voor een heerlijk dineetje in ons favourite visrestaurant in Antwerpen. Echt een aanrader voor wie houdt van een zomerse sfeer en lekkere, simpele visgerechten: “Le Dôme sur Mer”. 

 Je komt in een mix van culturen terecht. Zo konden we onze ogen vrijdag de kost geven aan de “uitgedoste” Joden die duidelijk naar een viering trokken. Jong (lees:piepjong) en oud helemaal hetzelfde gekleed, waarbij we wel een beetje medelijden hadden met de kleintjes. 

Enfin, eenmaal thuis hadden we het rijk helemaal voor onszelf… Zwoele temperaturen, een zwembad, veel kaarsen en lekkere witte wijn… De rest moeten jullie er zelf maar bij verzinnen.

Zaterdag overdag gaan shoppen met Oudste, die sinds een half jaar in het geboortedorp woont van B net over de grens…. Typische winkels voor toerisme op zondag en een spannende winkel ontbreekt daar ook niet. Wij vinden het ontzettend grappig dat onze kroost er geen graten inziet om daar samen met ons binnen te gaan en zelfs iets leuks uit te zoeken voor mama 🙂 .

Toen een gepland afspraakje voor ’s avonds in het water viel, hebben we tot laat Breda nog onveilig gemaakt. Wat is er leuker dan op een terras met een goed glas wijn mensen te kijken? Juist, niets… Heerlijk, al die verschillen, commentaar geven vanop afstand kan best, nee?

Onze zondag is dus zéér rustig, nieuwe  serie ontdekt op canvas, die ze, typisch, pas uitzenden als de mensen al in bed liggen…. De kampioenen, daar zitten we op te wachten, dat hebben we nog geen 1005keren gezien…

Nee, de betere series die moeten pas om 23u worden uitgezonden. Soit, al goed dat we kunnen opnemen.

Nu beginnen we aan de champagne, jammer dat we de fles van Myriam niet gewonnen hadden….. en krijgen we van Middelste te horen, ” worden er ook nog kleren aangedaan vandaag, of gaan jullie heel de dag in badjas rondhangen?”

  

  

Kwetsbaar

Ik ben nog niet vaak echt gekwetst in mijn leven, de keren dat het gebeurde hakten echter diep in….

Het maakt ook dat ik wel makkelijker kwetsbaar ben… en dat is soms moeilijk. Iets klein kan me sneller slecht doen voelen…

Iets meer dan 10 jaar geleden kochten we bijna tegelijk met onze naaste buren een hond, wij een witte labrador en zij een zwarte. Ik heb in mijn jeugd altijd een hond gehad. De laatste, een prachtige duitse herder met een gouden karakter, verhuisde met ons mee toen B en ik trouwden. 

Het was de hond van mijn mama en ik, en toen mama stierf zag je haar,”Oeta”, wegkwijnen van verdriet. B en ik namen haar mee naar onze nieuwe thuis. Daar heeft ze nog een paar goede maanden gehad voor we haar moesten laten inslapen…

We zijn er een hele tijd echt niet goed van geweest en beslisten dat we ooit terug een hond wilden. 

Tien jaar geleden dus, toen vervoegde het schattige pupje ons gezin. Moeilijk te omschrijven, maar we konden ze vanaf dag 1 niet meer missen. Niemand zo blij als onze hond als je ’s avonds thuis komt en altijd in voor een knuffel :).

Vorig weekend kregen we te horen dat de buren hun labrador hadden moeten laten inslapen, en ja, het deed ons echt wat. Vooral omdat we beseffen dat die van ons even oud is en we haar ook op een dag zullen moeten afgeven…

Gisterenavond stond buurman aan onze deur met een plastiek zakje, of we de overgebleven “dentasticks” aan onze hond wilden geven… Mmmm, niet goed voor mijn gemoed…

Ik was dus al een beetje neerslachtig toen ik vanmorgen, na een slechte nacht, naar het werk vertrok.

B was al veel vroeger weg om naar de andere kant van het land te rijden en wist niets van mijn stemming.

Toen ik passeerde aan het ziekenhuis waar hij bijna 2 jaar geleden belandde, en ik ook nog eens aan de kant moest voor een ambulance, voelde het verdriet aan als alsof het gisteren gebeurd was. Het besef dat B zijn leven toen kantje boordje geweest is maakte me even echt slecht…

Dat en alle gebeurtenissen daarna hebben van mij, zoals B het verwoordt,  een bang en kwetsbaar vogeltje gemaakt…

Maar een mens is sterker dan zelf gedacht, en de gedachte dat er ook zoveel moois is “make my life beautiful”…

Ieder mens zal op zijn of haar moment kwetsbaar zijn, maar met de steun van diegenen die we graag zien komt het wel goed :).