“Echte” Zus

‘T was stil in ons huis…

De dagen, weken, maanden na de dood van mama. Papa die zich elke avond in slaap dronk en mijn broer die probeerde zijn verdriet te vergeten door veel uit te gaan…

B was in het weekend alleen ’s avonds bij ons, want moest thuis hard werken.

Op een (late) avond werd ik wakker van een meisjesstem in de kamer naast mij. Ik had ze nog nooit gehoord,   het was immers een komen en gaan :).

Het bleek een blijvertje te zijn, het klikte onmiddelijk, een toffe madam met een uitgesproken karakter. Ze had het thuis evenwel niet makkelijk… moest op alle vlakken haar plan trekken (dochter van een “dolle mina”) en vond zo bij ons een nieuwe thuis.

Toen B en ik trouwden, ging ze samenwonen met mijn broer… 

Het werd een “echte” zus, iemand aan wie ik echt alles kon vertellen, we voelden elkaar feilloos aan. Ze werd een volwaardig lid van ons gezin, familie…

Zeven jaar later kwam de klap hard, ze werd verliefd op een ander en verliet mijn broer. Wij waren heel verdrietig en in het begin heeeeeel kwaad, het voelde aan als verraad. 

Maar de band was te sterk, we konden niet zonder haar… Leerden haar nieuwe vriend kennen en sloten haar( gelukkig met goedkeuren van broer) terug in ons hart. We waren en blijven familie. Ze werd meter van Middelste en B en ik peter en meter van hun kinderen. 

Vijf jaar geleden werd een erg agressieve vorm van kanker bij haar vastgesteld, het werd een zware periode. Dan pas weet je wat je echt aan elkaar hebt… We hebben samen met haar “gevochten”, haar gezin opgevangen, samen gehuild én blij geweest. Tot op vandaag is het goed… 

Waarom ik verkoos haar niet in te schakelen bij onze storm van vorig jaar weet ik niet… Heb ik er spijt van? Ja….. Ik wilde haar er niet mee belasten, vond dat ze al genoeg te dragen had…

Maar ze voelde perfect aan dat er iets niet klopte en een paar maanden geleden “crashte” ik in haar bijzijn. B vertelde haar het hele verhaal, ze was perplex en geraakt. Geraakt, omdat ik haar niet had willen toelaten op het moment dat ik zo diep zat.

Vorige week hebben we een lang en emotioneel gesprek gevoerd en alles uitgepraat. Bij véél koffie en tranen beseften we als nooit tevoren dat we “echte” zussen zijn…

Ik zou het nu anders beslissen, heb geleerd dat je op je geliefden moet kunnen vertrouwen, en ben blij dat ik haar “mijn zus” kan noemen.

  

Advertenties

12 gedachtes over ““Echte” Zus

  1. het is fantastisch dat je iemand hebt aan wie je je diepste zieleroerselen kwijt kan én dan ook volledig te vertrouwen is. Maar toen zij verliefd werd op een ander heeft ze jou ook niks verteld…

    Gelukkig kwam alles weer goed, en zijn jullie nu zelfs méér dan zussen!

    Like

  2. Zeker koesteren, het is fantastisch iemand te hebben waar je heel veel bij kwijt kan.
    Maar ik begrijp ook dat je je geliefden soms wil sparen. je wil ze niet belasten met je problemen enzo. Ook ik doe dat, en dat wordt me, achteraf, niet altijd in dank afgenomen.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s