Klein geluk

Ik werk al 27 jaar in een commerciële sector, alhoewel ik van opleiding regentes ben… Maar dat terzijde.
In het begin van mijn “carrière” (‘k vind dat ik dat van mezelf wel eens mag zeggen 🙂 ), was commercieel zijn eigenlijk nog leuk, omdat bedrijven toen nog niet zo snel overkop gingen en de doelstellingen nog haalbaar bleven.
Dat is nu wel even anders, amai, en dat zullen we elke dag geweten hebben.
Maar dit wordt geen klaagblog, integendeel, ik mag blij zijn dat ik een goede job heb.

Daarom probeer ik zo commercieel mogelijk te zijn als van me gevraagd wordt, zonder mijn eigenwaarde te verliezen.
En hoe erg er op de digitalisering van onze maatschappij aangedrongen wordt, ik blijf menselijkheid zo belangrijk vinden. Dat is ook één van de redenen waarom klanten nog iets van me aannemen.

We hebben een groepje klanten die fysisch gehandicapt zijn en onder begeleiding wonen in de gemeente waar ik werk. Ze zijn redelijk zelfstandig, al naargelang hun handicap, maar de meesten zitten in een rolstoel met een zware lichamelijke beperking.
Ze weten dat ze bij ons geholpen worden, ook al valt daar commercieel niet veel uit te halen (zouden mijn chefs zeggen).
We begeleiden hen altijd met een glimlach als ze bij ons binnen komen, lees rijden 🙂 .
Vorige week hielp ik M., ze kreeg onlangs ook nog eens kanker en heeft het er erg moeilijk mee.
Toen ze vertrokken was, sprak een andere klant mij aan…. Ze vond het ongelooflijk knap dat ik met zoveel geduld en vriendelijkheid M geholpen had.
Voor mij een evidentie, maar het compliment maakte mijn dag supergoed!
Het is zoveel makkelijker iemand met een glimlach te helpen…

Onze oudste werkt sinds een jaar of 2 in de zorgsector. Ze begeleidt ook mensen die semi-zelfstandig wonen, maar die een mentale beperking hebben. Het zijn eigenlijk kinderen in een volwassen lichaam.
De manier waarop oudste daarmee omgaat vinden B en ik waanzinnig knap. Ze krijgt ook zoveel terug van haar “cliënten”… (ja, zo worden ze officieel genoemd).
Zo gingen ze gisteren aardbeien plukken om er daarna samen confituur van te maken.
Voor ons een “jobke”, maar voor “haar mannen” een superactiviteit.
Als ze het thuis komt vertellen, doodmoe en vuil van heel de dag op het veld te zitten, straalt ze van geluk omdat ze weet dat ze mensen een gelukkige dag bezorgd heeft.

En wij, wij zijn apetrots dat één van onze kinderen anderen “klein geluk” mag bezorgen.
Een dikke pluim voor al diegenen die in de zorgsector werken…..

Advertenties

11 gedachtes over “Klein geluk

  1. En in een steeds killer wordende maatschappij is zorg toch zo belangrijk ! Mijn jongste gaat volgend jaar ook zorg volgen op school. Door haar grootouders wordt ze daardoor minachtend bekenen (beroepsrichting), maar ik weet dat ze eindelijk in een richting gaat zitten die haar ligt.

    Liked by 2 people

  2. Zo goed zeg van je dochter!
    Ik heb het zo’n dikke twaalf jaar gedaan, ook met mensen met een verstandelijke beperking. Zàlig vond ik het. Het was zeker niet omwille van de mensen dat ik met die job gestopt ben. Ook nu krijg ik nog dagelijks te maken met mensen met een handicap, maar is mijn job een tikkeltje meer commercieel. Toch krijg je dat sociaal kantje niet uit mijn lijf, ik vind het super om die mensen te kunnen helpen, op wat voor manier dan ook.

    Liked by 1 persoon

  3. Zelf ben ik vrijwilligster in een DBS voor verstandelijk gehandicapten, morgen mag ik weer naar mijn zonnestraaltjes, zo noem ik ze dan 😉 En dat zijn ze ook! En mag ik ook weer met hen werken samen, want ze werken alleen maar creatief, daarom ben ik ook aangenomen. In dit geval zit er zelfs een winkel aan vast, waar men de zelfgemaakte spullen ook kan kopen, zo leuk!

    Mijn dochter heeft de helpende speld al op zak, ze doet nu evenementenorganisatie, een totaal andere kant, maar als ze nu met een paar weken slaagt, gaat ze hbo doen, pedagogiek, ze kan dan alle kanten op, ook in de zorgsector, ben ik ook ontzettend trots op!

    X

    Liked by 2 people

  4. We hebben iets gemeen. Ikzelf zit ook in wat je de commerciële sector kunt noemen, en mijn jongste werkt (zeer gemotiveerd!) in de verpleegkunde (wat ook zorgsector kan genoemd worden). Eén groot verschil: jij bent gehuwd met een man, en ik met een vrouw.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s