Maand: juni 2015

Zin en onzin van sociale media

Gisteren waren we uitgenodigd om de verjaardag van Petekind 1 te vieren, zoon van “mijn zus”. Hij werd 16, dat blijkt al een aantal jaar toch een belangrijke mijlpaal te zijn. Hoogstwaarschijnlijk ook weer overgewaaid van de States…

Samen met de peter van mijn Petekind , onze kroost en een zeer goede vriendin van “zus”, werd het een fijn feestje… De drank vloeide rijkelijk en de vis op de bbq was heerlijk. Het resultaat was wel dat B en ik nu samen   ziek in bed liggen 😦 , maar dat terzijde.

De vriendin van zus zag er stralend uit, dat in schril contrast met de voorbije 15 jaar. Ze heeft niet zulke voorspoedige jaren achter de rug, zware financiële problemen hebben haar gezin kapot gekregen en ze kon maar amper het hoofd boven water houden. Na haar scheiding stond ze er echt helemaal alleen voor… haar hoofd heeft er jaren niet naar gestaan om een nieuwe liefde toe te laten…

Maar kijk, gisteren had ze hem bij…de nieuwe liefde… Ze werden vriendelijk aangespoord om te vertellen waar ze elkaar hadden leren kennen…. mmmm…. dat vonden ze beiden een beetje genant. Het bleek om een internetdate te gaan…:)

Prima toch? Tot hij vertelde dat zijn ex hem met 2 dochters had achtergelaten nadat ze via FB haar vroeger lief terug had gevonden… Kijk, dat zou voor het tijdperk van FB en andere sociale dingen iets minder gemakkelijk geweest zijn, laat staan moeilijk. Ik kan me moeilijk mensen voorstellen die rond gaan rijden, fietsen, wandelen enz… om een oud lief te gaan zoeken.

Let wel, we zijn er een pak op vooruit gegaan en vooruitgang is alleen maar positief. Toch blijft het me toch met de regelmaat van de klok verwonderen waarom mensen alles publiekelijk op het internet smijten… Vaak weten ze niet eens dat het er jaren op blijft staan en dat je echt geen computerfreak moet zijn om alles te vinden. Ganser conversaties, hele persoonlijke dingen, foto’s, worden dagelijks gedeeld zonder afgeschermd te worden. Er zijn waarschijnlijk ook gewoon ijdeltuiten die het prettig vinden dat iedereen kan zien wat ze zeggen, doen of aanhebben. “Aandachttrekkerij” 🙂
Het blijkt ook uit studies dat mensen zich heel “veilig” voelen in de wondere wereld van het internet… Ze permitteren zich veel meer dan in het echte leven en daar komen soms flinke brokken van. 

Maar goed, in het verhaal van de vriendin is alles wel daardoor goed gekomen… Ik wens haar, haar kids én haar nieuwe vlam niets dan mooie dingen toe!

Dat ze nog lang héél gelukkig mogen zijn….

Loose ends

  

Kwaad…

Kwaad op jou….

Kwaad omdat je in ons leven verscheen…

Kwaad om de manier waarop je handelde, de manier waarop je zonder scrupules misbruik maakte van de situatie, die je goed kende…

Kwaad omdat je alles, alleen van jouw kant op het internet gooide, laf, met een paswoord…

Kwaad omdat je het nodig vond om mij op mijn plaats te zetten op een hooghartige manier…

Kwaad omdat je je handen wast in onschuld…

Het maakt niet meer uit, kwaadheid is onverschilligheid geworden…

Je doet er niet toe…

Leaving school

Over Jongste werd in blogland nog niet veel verteld, en nu is hij de aanleiding voor een blogje dat me waarschijnlijk door sommigen niet in dank zal afgenomen worden… Ocharme, hij moest het weten…

Op het einde van het derde middelbaar nam hij de beslissing om resoluut te kiezen voor de opleiding “landbouw”. Voor u, lezers, misschien niet bijzonder, maar voor familie, vrienden én leerkrachten een bizarre keuze. U moet weten dat, buiten het feit dat we in een landelijke omgeving wonen, we niets met de landbouw te maken hebben. Ik neem aan dat ik ook de stoeipartijen in het hooi met de boerenzoon vroeger, daar niet bij moet rekenen :).

Enfin, we waren en zijn van mening dat een kind graag naar school moet gaan en leren wat hij of zij graag wil. Kids die schoolmoe worden, dat wil geen enkele ouder. We zouden wel zien op het einde van zijn schooltijd hoe we het praktisch zouden aanpakken.

Daar zijn we nu dus aangekomen, hij heeft het schitterend gedaan, maakte in zijn “uppie” 2 fantastische eindwerken, en verbaasde iedereen met zijn doorzettingsvermogen. Op hun stage in Frankrijk haalden ze daar zelfs in 2 kranten het nieuws omwille van hun werkinzet.

Volgende maandag mogen B en ik als fiere ouders glunderen op zijn proclamatie. 

Dat wil dus zeggen dat hij sinds eergisteren, samen met (bijna) het hele middelbaar van die school (‘ k zal ze maar niet vermelden) WEERAL thuis zit. Met weeral bedoel ik dat bij onze 3 kinderen elk schooljaar op het einde duurde tot amper 20 juni. Oké, dat is niet zo erg voor oudere kinderen, die kunnen best wat alleen thuisblijven, maar voor ons heeft het de voorbije jaren héél wat kopzorgen gekost om de nodige opvang rond te krijgen. (En ik ben er zeker van dat wij niet de enige zijn en waren.)

Ik kan en blijf het niet begrijpen dat dat niet beter kan geregeld worden… Het einde van een schooljaar zal best druk zijn en hard werken (aangezien B en ik eigenlijk regenten zijn, vind ik dat ik er iets van mag zeggen), maar het eeuwig geklaag dat de 2 maanden vakantie daarna toch wel zoooo nodig zijn…pfff… soms schiet me dat toch in het verkeerde keelgat. Er zijn nog mensen die keihard moeten werken, ja, ook ’s avonds, en die hebben amper 25 dagen verlof per jaar.

Kritiek geven is makkelijk, ik weet het wel, en ik heb ook geen pasklare oplossing, maar als inrichtende macht kwaad zijn als ouders hun kids 1 dag te vroeg mee op vakantie nemen (let op: daar hebben wij NOOIT aan meegedaan uit principe), maar ze op het einde van het schooljaar al 10 dagen thuis laten, daar klopt toch iets niet…

B en ik hebben de middelbare schooljaren van onze kroost nu achter ons, we zijn trots op hun resultaten. 

Ik hoop voor ieder van jullie hetzelfde, ook al zal ik door dit blogje wel wat kritiek krijgen, ik neem het er graag bij, al is het maar om mss wat verbetering in het systeem te krijgen 🙂 

  

“Echte” Zus

‘T was stil in ons huis…

De dagen, weken, maanden na de dood van mama. Papa die zich elke avond in slaap dronk en mijn broer die probeerde zijn verdriet te vergeten door veel uit te gaan…

B was in het weekend alleen ’s avonds bij ons, want moest thuis hard werken.

Op een (late) avond werd ik wakker van een meisjesstem in de kamer naast mij. Ik had ze nog nooit gehoord,   het was immers een komen en gaan :).

Het bleek een blijvertje te zijn, het klikte onmiddelijk, een toffe madam met een uitgesproken karakter. Ze had het thuis evenwel niet makkelijk… moest op alle vlakken haar plan trekken (dochter van een “dolle mina”) en vond zo bij ons een nieuwe thuis.

Toen B en ik trouwden, ging ze samenwonen met mijn broer… 

Het werd een “echte” zus, iemand aan wie ik echt alles kon vertellen, we voelden elkaar feilloos aan. Ze werd een volwaardig lid van ons gezin, familie…

Zeven jaar later kwam de klap hard, ze werd verliefd op een ander en verliet mijn broer. Wij waren heel verdrietig en in het begin heeeeeel kwaad, het voelde aan als verraad. 

Maar de band was te sterk, we konden niet zonder haar… Leerden haar nieuwe vriend kennen en sloten haar( gelukkig met goedkeuren van broer) terug in ons hart. We waren en blijven familie. Ze werd meter van Middelste en B en ik peter en meter van hun kinderen. 

Vijf jaar geleden werd een erg agressieve vorm van kanker bij haar vastgesteld, het werd een zware periode. Dan pas weet je wat je echt aan elkaar hebt… We hebben samen met haar “gevochten”, haar gezin opgevangen, samen gehuild én blij geweest. Tot op vandaag is het goed… 

Waarom ik verkoos haar niet in te schakelen bij onze storm van vorig jaar weet ik niet… Heb ik er spijt van? Ja….. Ik wilde haar er niet mee belasten, vond dat ze al genoeg te dragen had…

Maar ze voelde perfect aan dat er iets niet klopte en een paar maanden geleden “crashte” ik in haar bijzijn. B vertelde haar het hele verhaal, ze was perplex en geraakt. Geraakt, omdat ik haar niet had willen toelaten op het moment dat ik zo diep zat.

Vorige week hebben we een lang en emotioneel gesprek gevoerd en alles uitgepraat. Bij véél koffie en tranen beseften we als nooit tevoren dat we “echte” zussen zijn…

Ik zou het nu anders beslissen, heb geleerd dat je op je geliefden moet kunnen vertrouwen, en ben blij dat ik haar “mijn zus” kan noemen.

  

Gooische Vrouwen

Aangezien B en ik in de grensstreek wonen, trekken we regelmatig richting onze noorderburen. En met regelmatig, bedoel ik zeer regelmatig…

We krijgen van onze kroost dikwijls de opmerking “had dan daar een huis gekocht…”. 

Het verschil met winkelen en terrasjes doen aan “de andere kant”, is dat onze   buren zoveel gezelliger zijn in de omgang. Op een terras wordt er gewoon lekker met het tafeltje ernaast een babbel gedaan alsof je elkaar al jaren kent, complimentjes worden uitgedeeld als je een leuke jurk aanhebt ( dat zie ik ons, Belgische dames, nog niet zo snel doen) en er wordt niet boos gekeken als je per ongeluk tegen iemand aanloopt.

Kortom… een leuk publiek waar wij ons minimum één avond in de week tussen smijten. 🙂

Afgelopen woensdag was ik dus opnieuw in Breda, ditmaal met dochter én schoondochter. Schoondochter is een ontzettend leuke meid, maar heeft het thuis niet zo makkelijk. Moeder besloot daar een paar jaar geleden haar gezin achter de laten en dus bleef Schoondochter achter met de vader die het ook moeilijk heeft. 

Oudste en ik besloten Schoondochter  mee op stap te nemen… Het was ongelooflijk mooi weer, en dan kan je je ogen toch wel de kost geven en af en toe gniffelen achter je zonnebril. Mensen zouden soms toch echt tegen zichzelf in bescherming moeten genomen worden :). 

Na de nodige winkels bezocht te hebben, en er zijn er veel leuke, vleiden we ons op een binnenpleintje in het zonnetje. We zaten er nog geen 5 minuutjes toen plots alle “Gooische Vrouwen” kwetterend het hele terras naast ons in beslag namen.

Nu heb ik met B die serie met veel plezier bekeken, het is er zo “over” dat het echt wordt. En geloof het of niet, Linda De Mol is gewoon daardoor in mijn achting gestegen. 

Ik wist dus even niet goed wat ik zag… De reactie van Oudste en Schoondochter was:”wat… bestaan die echt?” Hilarisch dus, een twintigtal dames met perfect gefohnd haar, onberispelijke make-up en vreselijk dure kleding. Daar moet wat tijd inkruipen voor je de deur uitgaat :).

We hebben ons gedurende onze lunch kostelijk geamuseerd, hebben ontelbare glazen witte wijn zien passeren met knalrode lippenstiftranden op, verhalen gehoord over affaires, dure vakantieuitspattingen, kussen in de lucht zien geven, en zo kan ik nog wel even doorgaan…

Onze dag was geslaagd, eerlijke en heerlijke gesprekken, een fijne sfeer, lekker eten en drinken, leuke aankopen en geweldig entertainment. 

Als je niet weet waarheen op een zomerse middag of avond….

Breda is the place to be!
  

24 jaar later

“Dat was de eerste en meteen ook de laatste… dat wil ik nooit meer meemaken”.

Dat waren mijn eerste woorden toen ik ons eerste kind, een dochter, hier en daar ook “Oudste” genoemd, ter wereld bracht. Na een bevalling van 36 uur, een epidurale die fout liep én een baby van 4,200 gr was dat dus mijn eerste gedachte…

Tot ik onze dochter op mijn buik gelegd kreeg en ogenblikkelijk verliefd was…

Kinderen veranderen je bestaan, je “zijn”, ze zijn en blijven een stuk van jezelf.

We zijn trots op haar, ontzettend trots. Oké, toen ze in haar puberteit kwam hebben we ze af en toe wel achter het behang willen plakken, maar op een paar “dramaqueenachtige scenes” na was ze altijd een zonnig kind.

Vandaag zijn we 24 jaar verder… Oudste heeft het ver geschopt, heeft net het ouderlijk nest verlaten om een eigen thuis te maken. Let wel… Ze zal ALTIJD een thuis hebben bij ons.

Onlangs heeft ze zich ook door een zware “storm” moeten slepen, waar B en ik zelf compleet van ondersteboven waren. Ze heeft het gedaan, met een kracht en heldere geest waar menig ander een voorbeeld aan zou kunnen nemen. 

En dan weet je, je kinderen blijven altijd je grootste schat, je grootste zorg en bekommernis.

Wij hebben het getroffen met onze kroost, het zijn stuk voor stuk toffe kids. 

Dus, Oudste, van je mama en papa, een superfijne verjaardag voor een superdochter! 

“The Remedy”

Het kwam door iets wat hij zei of deed,  ze kon er de vinger niet op leggen. Maar haar gedachten gingen de verkeerde kant uit, dwaalden af… naar twee jaar geleden.

Ze moest weg, er tussenuit… Als ze bleef kwam er ruzie van en dat wilde ze zeker niet.

Lopen? Nee, daar moest haar hoofd leeg voor zijn. Wandelen, hun trouwe viervoeter keek haar blij kwispelend aan. Ze nam de leiband en trok de deur iets te hard achter zich dicht.

Ze liet hem achter in vertwijfeling,hij  kende haar en wist dat ze ergens mee worstelde… Hij liet haar gaan…

Tussen de velden, in de stilte en met een prachtige zonsondergang kwam ze tot rust, ze liet haar gedachten de vrije loop.

Zelfreflectie is zo belangrijk in de liefde, dat hadden ze beide geleerd. 

Zelfs de spreuk die iemand een tijd geleden tegen haar gebruikt had kreeg nu een heel andere betekenis. 

Ze keek haar hond aan en liet haar donkere gedachten achter, stapte stevig door naar huis…

Hij wachte haar onrustig op, ze sloot hem zonder woorden in haar armen… 

Hij voelde dat het goed was.