Brief aan mijn ouders

Lieve mama,

Ik begin heel bewust mijn brief aan jou, je bent en blijft mijn geliefde moeder…
We, mijn broer en ik, hadden een warme, onbezorgde jeugd.
Je werkte hard om ons alle kansen te gunnen, we woonden in een mooi huis, gingen naar toffe scholen en hadden (bijna, want alle tieners beseffen dat uiteraard niet op die leeftijd) alles wat we wilden.
Je wilde wel dat we met twee voeten op de grond bleven staan, je kwam zelf immers uit een gezin van 12 kinderen dat zonder vader moest opgroeien. Dus deden we nooit buitensporige dingen, maar genoten van heerlijke feesten met de familie en vele vakanties aan zee.
Je was er altijd voor ons, we hadden een warme band.
Je kon streng zijn, maar was wel rechtvaardig (oei, wat klinkt dat clichΓ©), maar het was echt waar.
Als er al eens ruzie was, werd dat altijd uitgepraat.
Ik geef toe, ik zal zeker een aantal negatieve dingen vergeten, want je was uiteraard ook maar een mens πŸ™‚
Tijdens mijn, onze, puberjaren, kon je je enorm inleven in de dingen die we meemaakten…
Alsof je al 10 pubers had grootgebracht…
Ik werd bijgestaan in liefdesverdriet, maar ook terechtgewezen als ik te hard van stapel liep.
Ook mijn broer, die er een sport van maakte om in het weekend te ontsnappen door het raam, kon rekenen op je warme hart.
Er kwam veel te snel een einde aan onze mooie jeugd toen je op je 41e de diagnose te horen kreeg dat je nog maar een paar jaar te leven had. Je hebt het zelfs toen kunnen opbrengen om je pijn zo veel mogelijk te verstoppen voor ons en mij in snel tempo klaar te stomen om een gezin te runnen.
Mama, na 30 jaar ben je nog elke seconde in mijn gedachten, denk ik nog altijd terug aan onze zΓ³ kostbare tijd samen.
Het allerergste vind ik dat je B en onze 3 kinderen nooit hebt mogen kennen. Ik weet dat je ontzettend trots zou zijn op ons gezin en je zou een superoma geweest zijn…
Het heeft niet mogen zijn, maar je bent bij ons en ik weet dat je over ons waakt.

Dank je, omdat je mijn mama bent …

Papa,

Mijn woorden aan jou zullen kort zijn.
Ik heb je nooit aanwezig geweten toen ik jong was, je deed je eigen ding en zat meer in je duivenhok dan tijd met ons door te brengen.
Zelfs op vakantie gaan met het gezin deed je niet, dat deden we samen met mama en de familie…
Toen mama overleed heb je ons schaamtelijk in de steek gelaten en je gewenteld in je eigen verdriet.
Je vergat daarbij mijn broer en ik, die radeloos achterbleven na de dood van hun moeder.
Amper een jaar na haar dood leerde je iemand anders kennen, waar wij nooit een band mee hebben kunnen opbouwen… Ze was immers veel te druk met haar eigen kinderen.
Ik ga je hier zelfs geen enkel krediet geven, je hebt ons eten en kleding gegeven, en daar hield het mee op.
Tot op vandaag hebben we geen enkele emotionele band, omdat je ouderwets en star vasthoudt aan je eigen principes. Ook je kleinkinderen interesseren je amper, alhoewel je dit waarschijnlijk zou ontkennen moest je dit lezen.
Ik ben klaar met je, ben blij met B en ons warm gezin…
Ik ben er zeker van dat je ooit verantwoording zal moeten afleggen om er nooit geweest te zijn voor mijn broer en ik toen we het meest een vader nodig hadden…

Advertenties

18 gedachtes over “Brief aan mijn ouders

  1. Ik lees je blog met enige vertraging, vandaar de late reactie.
    Mocht ik in 2009 gegaan zijn i.p.v. de echtgenoot, dan vrees ik dat mijn kinderen een zelfde brief zouden geschreven hebben.
    Ik kan mis zijn, maar door zoiets mee te maken ben je als volwassene veel meer bewust van wat en wie belangrijk is/zijn in het leven.

    Liked by 1 persoon

    1. Je bent helemaal niet mis, het is alleen erg pijnlijk en zeker persoonlijk, temeer daar mijn vader zelf vindt dat hij niks verkeerd deed. Dank voor je openhartige reactie πŸ™‚ en welkom op mijn blog πŸ™‚
      Wat erg dat jij zoiets moest meemaken….

      Like

  2. Ja, ik ben op zoek naar je stukje ‘strong enough’, maar kom het nog niet tegen. Maar wel dit… (en meer logjes waar ik even bij stilsta en lees) . Heftig, zo’n brief schrijven! Over je moeder heb je laatst ook geschreven, zo oneerlijk!
    Wat heeft jouw vader een hoop gemist zeg.. zoveel links laten liggen. HIJ was er nog maar vond jullie en jullie leven niet belangrijk genoeg. Ik snap daar echt niks van.
    Ben zo blij voor je dat je het zo goed hebt met B en jullie gezin! ❀
    Ik ga weer verder zoeken! Zie geen zoekvak op je blog… maar ik heb vandaag tijd genoeg, ben helemaal bij met logjes lezen, moet alleen strijken… bleggg… πŸ˜‰

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s