Maand: mei 2015

“The look of love”

Jij bent het beste wat mij is overkomen.

Jij hebt het mooiste uit mij omhooggetild.

Door jou heb ik toch nog kunnen reiken aan mijn dromen…

Aan wat ik ooit had willen zijn.

Aan wat ik altijd heb gewild.

Door jou kreeg ik de vrijheid om te kunnen kiezen…

Door jou heb ik het hoogste en het diepste opgezocht.

Door jou heb ik gewonnen, juist door dingen te verliezen.

Door jou heb ik alles ‘op de groei’ gekocht.

En als ik ooit, verslagen of doodgelopen zal neigen naar berusting en naar: “Goed, dat was het dan”…

Zal ik door jou, ondanks alles, op morgen blijven hopen.

En verder zoeken, nieuw verzinnen…

Weer proberen en beginnen…

Aan een volgend hoofdstuk en een beter plan.

Jij bent het beste wat mij is overkomen, omdat jij in mij geloofde en zei dat ik het kon.

En omdat jij zei dat ik het beste was wat jou is overkomen, heb jij mijn grens verlegd….

Voorbij mijn horizon.
 

 

 

 

 

————————————————————————————————

————————————————————————————————

Advertenties

“Broodjescultuur”

We hebben het best getroffen met onze kroost…
Ze zijn uitgegroeid tot fijne jong-volwassenen (alhoewel er enig dispuut zou kunnen ontstaan door deze benaming :)).
Sinds Oudste het huis uit is en Middelste zijn weken doorbrengt met hopelijk véééél studeren in Gent, is het door de week wel rustig geworden ten huize B.
Één punt blijft lastig en al lang voor discussies zorgen… Eten…
En laat nu net onze Jongste, die vanaf nu zijn vader en moeder voor zichzelf heeft, daar een verschrikkelijk lastpak in zijn. Het valt dus nu des te harder op aan tafel dat hij eigenlijk niks lust.
Dat is al begonnen toen hij een baby was, ter wereld komen met een gewicht van 4.200gr, dat kan tellen…
Maar nu is hij 1,85 groot en weegt maar amper 55kg. Eten is nooit zijn grootste passie geweest, alhoewel… frietjes, spiegelei, chips en tosti’s (jawel, mijn halve trouwboek is een Nederlander) gaan er altijd in.
En… belegde broodjes…
Laat Middelste en Jongste net daar samen een sport van maken van die te pas en te onpas te willen gaan halen.
Iedereen weet ongetwijfeld dat een kotstudent niet altijd evenwichtig en gezond eet, dus proberen we in het weekend flink wat vitamientjes toe te voegen… wat ons niet altijd in dank wordt afgenomen 🙂
Afgelopen weekend was het weer zover, “het is al keilang geleden dat we nog eens broodjes zijn gaan halen, mogen we alsjeblief?” Af en toe doen we dat wel eens, maar niet als er genoeg lekker eten in huis is en ik zelf ook broodjes kan maken voor hen.
Het “keilang geleden” voor Middelste is ook zéér relatief, dus ging het niet door.
De broodjes die ik een uurtje later zelf maakte, werden toch ook met een “welverdiende 9,5” bekroond.
We zijn wel iets te weten gekomen en dat wil ik jullie niet onthouden…
Een smos in Gent is geen smos zoals ergens anders, echt waar beweert Middelste.
“Dat is per definitie altijd een smos met kaas, ham of allebei”.
Als je een smos preparé vraagt, dan begrijpen ze dat niet, want wat wil je dan… een broodje preparé met groenten of een smos?
“Ja mama, Gent heeft echt een andere broodjescultuur…”

Dus als je op stap gaat in Gent en je wil ergens een broodje eten, let goed op wat je bestelt, je zou wel eens iets heel anders kunnen krijgen dan wat je gevraagd hebt.

Dat heet dan gelukkig zijn

Maandagmorgen, in de auto op weg naar het werk…
Gewoontegetrouw luister ik naar radio 1, omdat op die zender af en toe nog een zinnig onderwerp aangesneden wordt en het nieuws niet herleid wordt tot een zinnetje of twee.
Ik luisterde met een bloedend moederhart naar het bericht over het overlijden van een scoutsjongen tijdens een activiteit op zondag. Verschrikkelijk, denk ik dan en mijn gedachten gaan automatisch naar onze eigen kroost.

Alhoewel ik zelf niet gespaard bleef van enig leed in mijn leven, is een kind afgeven zowat het ergste wat je kan overkomen denk ik. De wonde die daardoor geslagen wordt is er één voor het leven en stelt een gezin, relatie danig op de proef.
Mijn stiefmoeder moest ook een zoon afgeven, ze draagt het verdriet elke seconde mee, ook al is het al jaren geleden…

Als we dan ’s avonds na het werk telefoon krijgen van “mijn zus”, die vertelt dat die jongen een neef is van haar echtgenoot, dan komt het dichtbij. B en ik zijn erg dicht tegen elkaar aan gekropen en zijn zo dankbaar dat ons gezin nog gezond is. Het is het grootste geschenk wat je kan krijgen…
Er wordt veel gerelativeerd en nagepraat over afgelopen zondag.

Want het was natuurlijk ook moederdag, allé, eigenlijk niet in Antwerpen, maar er mogen best 2 moederdagen zijn, ja toch? 🙂
Onze kroost had een prachtig boeket gekocht voor mij en B had heerlijk gekookt…
Jaja, buiten schrijven kan hij eigenlijk ook best een lekker gerechtje op tafel toveren!
Met een geweldig gevoel keek ik de tafel rond en was blij dat iedereen er gelukkig uitzag.
Zelfs onze oudste, die een verschrikkelijke storm in haar relatie moest doorstaan, heeft terug lichtjes in haar ogen.
Wat wil een mens dan nog meer?

Wel, je kan je niks meer wensen, de mensen die je graag ziet, gezond en gelukkig, heel dankbaar zijn om die gewone dingen…
Gewoon, gelukkig kunnen zijn 🙂
Want het kan heel snel “keren” en voor de mama van de scoutsjongen zal geen enkele moederdag nog hetzelfde zijn….

Brief aan mijn ouders

Lieve mama,

Ik begin heel bewust mijn brief aan jou, je bent en blijft mijn geliefde moeder…
We, mijn broer en ik, hadden een warme, onbezorgde jeugd.
Je werkte hard om ons alle kansen te gunnen, we woonden in een mooi huis, gingen naar toffe scholen en hadden (bijna, want alle tieners beseffen dat uiteraard niet op die leeftijd) alles wat we wilden.
Je wilde wel dat we met twee voeten op de grond bleven staan, je kwam zelf immers uit een gezin van 12 kinderen dat zonder vader moest opgroeien. Dus deden we nooit buitensporige dingen, maar genoten van heerlijke feesten met de familie en vele vakanties aan zee.
Je was er altijd voor ons, we hadden een warme band.
Je kon streng zijn, maar was wel rechtvaardig (oei, wat klinkt dat cliché), maar het was echt waar.
Als er al eens ruzie was, werd dat altijd uitgepraat.
Ik geef toe, ik zal zeker een aantal negatieve dingen vergeten, want je was uiteraard ook maar een mens 🙂
Tijdens mijn, onze, puberjaren, kon je je enorm inleven in de dingen die we meemaakten…
Alsof je al 10 pubers had grootgebracht…
Ik werd bijgestaan in liefdesverdriet, maar ook terechtgewezen als ik te hard van stapel liep.
Ook mijn broer, die er een sport van maakte om in het weekend te ontsnappen door het raam, kon rekenen op je warme hart.
Er kwam veel te snel een einde aan onze mooie jeugd toen je op je 41e de diagnose te horen kreeg dat je nog maar een paar jaar te leven had. Je hebt het zelfs toen kunnen opbrengen om je pijn zo veel mogelijk te verstoppen voor ons en mij in snel tempo klaar te stomen om een gezin te runnen.
Mama, na 30 jaar ben je nog elke seconde in mijn gedachten, denk ik nog altijd terug aan onze zó kostbare tijd samen.
Het allerergste vind ik dat je B en onze 3 kinderen nooit hebt mogen kennen. Ik weet dat je ontzettend trots zou zijn op ons gezin en je zou een superoma geweest zijn…
Het heeft niet mogen zijn, maar je bent bij ons en ik weet dat je over ons waakt.

Dank je, omdat je mijn mama bent …

Papa,

Mijn woorden aan jou zullen kort zijn.
Ik heb je nooit aanwezig geweten toen ik jong was, je deed je eigen ding en zat meer in je duivenhok dan tijd met ons door te brengen.
Zelfs op vakantie gaan met het gezin deed je niet, dat deden we samen met mama en de familie…
Toen mama overleed heb je ons schaamtelijk in de steek gelaten en je gewenteld in je eigen verdriet.
Je vergat daarbij mijn broer en ik, die radeloos achterbleven na de dood van hun moeder.
Amper een jaar na haar dood leerde je iemand anders kennen, waar wij nooit een band mee hebben kunnen opbouwen… Ze was immers veel te druk met haar eigen kinderen.
Ik ga je hier zelfs geen enkel krediet geven, je hebt ons eten en kleding gegeven, en daar hield het mee op.
Tot op vandaag hebben we geen enkele emotionele band, omdat je ouderwets en star vasthoudt aan je eigen principes. Ook je kleinkinderen interesseren je amper, alhoewel je dit waarschijnlijk zou ontkennen moest je dit lezen.
Ik ben klaar met je, ben blij met B en ons warm gezin…
Ik ben er zeker van dat je ooit verantwoording zal moeten afleggen om er nooit geweest te zijn voor mijn broer en ik toen we het meest een vader nodig hadden…